Αικατερίνη Τεμπέλη | Oaxaca

22.10.2017

 

Αχ εσύ, Kerouac με τους δρόμους σου… Εσύ, ο Paco Ignasio, ο Marcos και μερικοί ακόμα. Στοιχειά μου αιώνια, πόσες σπονδές μ’ αγνή τεκίλα; Πλωτίνε, πόσες;
   Διάπυρη περνάω στις βουβές σας παραισθήσεις. Καίω κι αφήνω στάχτες. Ξερνώντας δηλητήρια κι αμέτρητες ματαιώσεις. Κλωτσάω χώματα, μαύρους σκορπιούς, δυσεύρετα πεγιότλ και σκουριασμένες λάμες.

Γνέφω “παράτα με!” σε κάτι βρόγχους κι ανακατεύομαι μ’ ανύποπτους Μαριάτσι.

Θάβομαι στα χωράφια της αγαύης. Μη με ψάχνεις, αγόρι. Μη…

Παραπατάω και καπνίζω απόγνωση.
   Χτυπάω τατουάζ τον Che στην πλάτη μου. Μακραίνω από θλίψη τα μαλλιά μου. Τα χέρια μου, από αγκαλιές γυμνά.

Και στο λαιμό μου φυλαχτό: Santa Muerte… Δρεπανηφόρε Χάρε, ω Χαίρε! Ναι, στα τραγούδια σου κλείνω τ’ αυτιά μου.

Στ’ ομολογώ. Λοιπόν, που πας αγόρι μες τα βρώμικα Narcocorridosς; Τι θες ξοπίσω μου, με τόσους φόβους;

Εδώ για την καρδιά μας δεν μιλάμε. Τρώμε νεκροκεφαλές ζαχαρωτά.
   Μια σκιά μου θα βρεις στην Oaxaca. Στην Chiapas έμεινε το αίμα. Εμιλιάνο, Πάντσο, εκεί ανασαίνετε.
Το δέρμα μου, πουκάμισο φιδιού, τρύπιο από απουσίες. Διάσπαρτα οστά στις απανταχού Κοιλάδες του Θανάτου. Περνάνε στα κρυφά τ’ αεροπλάνα πάνω τους, νύχτες αφέγγαρες με τις κοιλιές γεμάτες άσπρη.

Ίσια, ξέρεις, για το Culiacán. Δουλίτσα να υπάρχει. Και τι που υποφέρω;
   Ώχου, με ζάλισες αγόρι, με τα αισθήματα. Βολέψου μ’ ό,τι αγοράζει η ανάγκη σου. Την αναγνώρισα τη δίψα σου.

Βάδισα στη φωνή σου, έσκαψα στις λέξεις σου, αλλά…
   Μάτια μπλε τυπώθηκαν στις φλέβες μου. Μπλε, γαλάζια, κυανά, τυρκουάζ. Σκέτο οινόπνευμα τα καταραμένα.

Σκότωσαν ό,τι γεννιόταν μέσα μου -νοθευμένα, τι περίμενα;

Μια σκιά μου μόνο έμεινε στην Oaxaca. Μια μωβ σκιά που κάποτε αγαπήθηκε.

Υπάρχει μεγαλύτερη απειλή απ’ την αγάπη;

 

 

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102, ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Σήμερα ζει στην Αθήνα κι ασχολείται μεταξύ άλλων με την Ιστορία, το Θέατρο και τις Νέες Τεχνολογίες. Γράφει τις νύχτες και ταξιδεύει συχνά στις ζωές των άλλων.

 

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

 

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. aikaterinitempeli

    Πάντα αισθάνομαι μεγάλη χαρά και συγκίνηση, όταν με φιλοξενείτε εδώ. Από καρδιάς, Ευχαριστώ…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου