Αποτύπωμα

18.10.2018


Πάνω στις πέτρες σκαλίζω τη ζωή μου

Ένα ένα τα αποτυπώματά μου

Στα βράχια τα σμιλεύω

Για να βρεις τον δρόμο

Να μπορώ να υπάρχω για σένα μόνο

Είμαι ο λυγμός της μέρας

Και η οδύνη της νύχτας

Είμαι ο ψίθυρος του αγέρα

Και το δάκρυ της θάλασσας

Είμαι ο παλμός των δέντρων

Και το χάδι των πουλιών

Είμαι το χέρι, που απλώνει η γη

Για να αγκαλιάσει τον κόσμο

Είμαι στεριά διψασμένη

Λουλούδι κομμένο

Αγκάθι, που στάζει αίμα

Δάκρυα αλύτρωτα

Είμαι όλα εκείνα, που φοβάμαι κι όλα εκείνα,

Που ποθώ να βγουν απ’ το όνειρο

Και να γίνουν ταξίδι

Είμαι καρδιά γδαρμένη, σκισμένη

Δυο μάτια υγρά, που σε κοιτάζουν στα ίσια

Και σε ρωτάνε

Θα μ’ αγαπήσεις;

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Μολις ειδα τις ζωγραφισμένες πέτρες κατάλαβα πως ειναι ποιημα της Αννας. Πολυ ωραιο, στοχαστικο και η ερωτηση στο τελος για προβληματισμό. Καλή σου μέρα Αννα!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Χριστίνα μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ . Και χαίρομαι τόσο, που κατάλαβες. Καλό βράδυ !!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου