Διαχειριστής

28.08.2018

Το λογισμικό διαχείρισης της βάσης δεδομένων
ήταν μια μόνιμη κι ευχάριστη παρέα
μες στο μικρό τετράγωνο κουτί που ζούσε
κι οι έπαινοι που απλόχερα του δόθηκαν
ήταν απάτη και μπαγαποντιά,
για να μη βγει ποτέ απ’ τη γραμμή του.
Μες στους ανθρώπους τη γαλήνη δεν τη βρήκε,
όσες κορφές απάτητες κι αν είδε,
κόρφο γυναίκας ανθομύριστο δε γεύτη
κι ούτε πανιά ανοίξανε στης ράχης του τα πλάτη,
του έρωτα τα κύματα και το γλυκό αέρα
με πόνο κι ηδονή να καβαλήσει.
Το νιώθει, το αισθάνεται
πως είναι ειρωνεία
κι υπόθεση βαριά για να τη φέρει εις πέρας,
μα ο εγκέφαλος εράγισε και έσκασε με βία,
τα όνειρα ξεχύθηκαν κι εκδίκηση ζητάνε
από τον ένοχο που τα ‘κλεισε βαθιά στην αμνησία.
Πιάνο και φλάουτο
μες στη σκηνή που λιώνει
και δε βαρέθηκε στιγμή
εξήντα τόσα χρόνια
ντυμένος σιωπηλά γαμπρός,
μόνος να περιμένει.
Ακούστηκε πως ήρθε,
και κάπως αναθάρρησε.
Όμως του κάκου.
Ο δρόμος για την έξοδο κλειστός, σιδεραμπαρωμένος,
μ’ ατσάλια σκουριασμένα κι ελάσματα πυκνά
πλεγμένα στο λαιμό του.

_

γράφει ο Τάσος Κυρτάσογλου

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου