Η πλατεία μας, με το παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού της περιοχής και την πιτσιρικαρία χωρισμένη είτε σε ομάδες είτε ενωμένη σαν μια γροθιά, που έπαιζε τα αγαπημένα παιδικά παιχνίδια. «Α μπε μπα μπλομ, του κιθε μπλομ. Α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλόμ μπλιμ μπλομ. Όλα τα κοιτώ, σαν παιδί καλό, την Ακρόπολη και το Λυκαβηττό! Βγήκες!».

Και να τα γέλια και να η παιδική φαντασία να μεγαλοποιεί καταστάσεις και να νομίζει ότι ζει σε ένα άλλο σύμπαν που διεπόταν από νόμους που θεσμοθετούσαν τα ίδια τα παιδιά και που δεν καταλάβαιναν οι γέροι μεγάλοι (όποιος δεν ήταν παιδί ήταν αμετάκλητα γέρος). Και μήπως εμείς καταλαβαίναμε εκείνους; Το ότι καταλαβαινόμασταν απόλυτα μεταξύ μας μάς έφτανε και μας περίσσευε, για να είμαστε ευτυχισμένα. Απολαμβάναμε μια αθωότητα ειρηνική ακόμη και εν καιρώ πολέμου.

Και όταν έγερνε ό ήλιος και μαζωμό στο σπίτι ακόμη δεν είχαμε, ξάφνου ακουγόταν η φωνή της μάνας μας: «Φοίβο, Μαρία, ελάτε ήρθε ο μπαμπάς». Και τότε, ο κάθε Φοίβος και η κάθε Μαρία έτρεχε του σκοτωμού στο σπίτι, έστω και με μισή καρδιά, (η άλλη μισή είχε παραμείνει στο παιχνίδι που δεν έλεγε ποτέ να τελειώσει), για να ανταποκριθεί στο κάλεσμα της υποδοχής του αρχηγού της οικογένειας. Δε θα το πιστέψετε, αλλά ο πατέρας ήταν κάποτε ο αρχηγός της οικογένειας, πριν προκύψει η ισότητα των φύλων και ο φεμινισμός!

Εξήντα χρόνια πέρασαν ή και πολύ περισσότερα και η πλατεία παρέμεινε η ίδια, μόνο με κάτι μικροαλλαγές, τόσο στην καγκελένια της περίφραξη, όσο και στα λουλουδιασμένα της παρτέρια, που πια δεν τα φροντίζει μερακλής κηπουρός υπάλληλος του Δήμου. Μα τα παιδιά άλλαξαν. Επί εποχής μου, οι γιαγιάδες έφερναν τα εγγόνια τους να παίξουν με παιχνίδια άγνωστα στα σημερινά πιτσιρίκια. Ούτε το κυνηγητό και το κρυφτό μα ούτε και «περνά περνά η μέλισσα» και το «γκέο βαγκέο» ακούγονται πια μέσα από χαρούμενα ξεφωνητά.

Σήμερα κάθονται ήσυχα ήσυχα στα παγκάκια δίπλα στους παππούδες με το κινητό στα χέρια, σοβαρά και χαμένα σε ένα σύμπαν αλλιώτικο, μοναχικό, αλλόκοτο. Ομαδικό παιχνίδι και οι εξ αυτού φιλίες ανύπαρκτες, ή σε μαρασμό. Και στην παρότρυνση κάποιου ηλικιωμένου να τρέξουν, να χοροπηδήσουν, να ξεφωνήσουν, να πέσουν, να σηκωθούν, να γελάσουν και να κλάψουν ακόμη, με χτυπημένα γόνατα, απαντούν: «Ουφ! καλέ γιαγιά κι εσύ με τις αρχαιολογίες σου, εμάς αυτό μας αρέσει. Και μη μιλάς άλλο γιατί βρίσκομαι σε ένα πολύ προχωρημένο επίπεδο του παιχνιδιού μου και θέλω να το κερδίσω».

Ευτυχώς να λες που στο σχολείο δεν επιτρέπουν τα κινητά και τα παιδιά στα διαλείμματα απολαμβάνουν και λίγο αληθινό παιχνίδι, αλλιώς και την ώρα της Γυμναστικής ακόμη με τα «επίπεδα» θα ασχολιόντουσαν. Και ας μου πει παρακαλώ κάποιος. Ποιος φταίει ή ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν την αγορά του κινητού ή του τάμπλετ; Ο μπόμπιρας ή ο γονιός ο ίδιος που κατά τα άλλα παραπονιέται για τα νέα ήθη και έθιμα στον τομέα του παιχνιδιού; Το μόνο κέρδος ίσως είναι στο μη ξεπάτωμα των παπουτσιών κάθε λίγο και λιγάκι από την αλόγιστη χρήση. Μα χίλιες φορές η φθορά του παπουτσιού, παρά τούτη η ακινησία και η προσκόλληση σε μια μικρούλα οθόνη. Και δυστυχώς, όπως έμαθα, τα περισσότερα παιδιά, ακόμη και την ώρα του ύπνου, συνεχίζουν τη θέαση κάτω από τα σκεπάσματα.

Γι αυτό, μάνα, μην απορείς που το βλαστάρι σου δεν έχει ξυπνημό το πρωί για το σχολείο και είναι μες στο νεύρο και την κατσουφιά, από τη στιγμή που ανοίξει τα ματάκια του. Στην πραγματικότητα δεν έχει κοιμηθεί και τη θέση του κρεβατιού, θα την πάρει σε λίγο το θρανίο. Κοίτα να του πεις για να το φέρεις στα ίσα του: «Έλα παιδάκι μου, έτοιμο το καφεδάκι σου. Να σου ανάψω τσιγάρο; Από τα κανονικά θες ή από τ’ άλλα!».

Άλλα ήθη και έθιμα, άλλες νοοτροπίες και καιροί υπερπολιτισμένοι!

Αυτά…

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου