Βουτιά στην ψυχή

Εκεί στα βαθιά ούτε φωνή ούτε ακρόαση

Μάντισσα καρδιά δε λες τι βλέπεις

Πες μου έναν χρησμό ή έστω ένα παραμύθι

Κι ύστερα, άσε με στις νεράιδες να με νανουρίσουν

Άσπιλος, κανένας ύπνος δεν άγγιξε το νου

Ο φόβος μου σε κρατάει με ένα λεπτό νήμα και σε σέρνει

Κυλιέσαι άτσαλα στα σπλάχνα μου

Βρέφος αβύζαχτο απ’ την τροφό αγάπη

Σκορπάνε ένα ένα τα κομμάτια σου

Γδέρνεσαι μέσα στις φλέβες μου

Ματώνεις, διαλύεσαι, μα πάλι

Μέσα στο κουράγιο σε ξερνάει το σώμα μου

Μέσα σε καινούριο καλούπι σε πλάθει

Θα χωρέσεις αυτήν τη φορά;

_

γράφει η  Άννα Ρουμελιώτη



Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!