Μουσική

30.08.2018

Έξι και τριάντα. Τα μάτια μου ανοίγουν απότομα πάντα την ίδια ώρα, όταν η σιγαλιά της νύχτας δίνει τη σκυτάλη διστακτικά στους πρώτους ήχους του πρωινού. Κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τη θάλασσα. Ο απαλός παφλασμός των κυμάτων με νανουρίζει γλυκά. Ταξιδεύω στο όνειρο της προηγούμενης νύχτας, όταν τα χέρια μας δένονταν σφιχτά και οι ανάσες μας ενώνονταν στη λυτρωτική δίνη του μαζί.

Τίποτα δεν είναι το ίδιο πια. Τα μάτια σου βυθίστηκαν στην αλήθεια μου. Τώρα ξέρεις. Τώρα γνωρίζεις καλά πως πλάι σου γίνομαι άτακτο παιδί που περιμένει ανυπόμονα να μοιραστεί τα παιχνίδια του. Κοντά σου είμαι ένα μικρό κορίτσι που κοκκινίζει κάθε φορά που νιώθει το απαλό σου άγγιγμα στα μαλλιά του. Μαζί σου μεταμορφώνομαι σε μια γυναίκα έτοιμη να σου παραδοθεί ολοκληρωτικά μόλις της το ζητήσεις.

Κι όλα γύρω θυμίζουν μουσική. Πολύχρωμες νότες που χορεύουν απαλά στον ουρανό και σιγοψιθυρίζουν το όνομά σου… Ορέστης!

 

_

γράφει η Αγγελική Μαρία Ψωμαδέλλη

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου