τοβιβλίο.net

Select Page

Ο απολογισμός

Ο απολογισμός

– Κι έρχεται η ώρα του απολογισμού, λέμε τώρα… Τι πήρες και τι έδωσες την χρονιά που πέρασε.

– Αυτό γιατί δεν το κάνεις κάθε μέρα, είναι μια μεγάλη απορία. Και γιατί πρέπει, σώνει και καλά, να το κάνεις στο τέλος κάθε χρονιάς;

– Διότι έτσι συνηθίζεται, λέμε τώρα…

– Όλο “λέμε τώρα” λες, με μια ειρωνεία στην φωνή και στο πρόσωπο…

– Γιατί το λες αυτό;

– Θέλεις να σου φέρω τον καθρέφτη να δεις;

– Ξεφεύγουμε…

– Και θέλεις να σου πω τι έδωσα και τι πήρα τον χρόνο που πέρασε;;

– Γιατί όχι;

– Τον απολογισμό μου θα τον κάνω σε σένα; Γιατί; Είσαι ο κριτής μου;

– Μα θα σου πω κι εγώ.

– Δεν μου χρειάζεται.

– Μα γιατί τόση άρνηση; Αφού ξέρω τα πάντα για σένα, όπως κι εσύ για μένα. Δεν σε καταλαβαίνω.

– Κι είναι βέβαιο αυτό;

– Με βήτα κεφαλαίο.

– Και είναι σίγουρο πως δεν μου έχεις κρύψει κάτι;

– Γιατί, εσύ μου έχεις κρύψει; Ξεφεύγουμε, όμως, πάλι…

– Αν δεν κάνω λάθος, όταν λέμε απολογισμό, ο καθένας πρέπει να τον κάνει μόνος του και μάλιστα με κάθε ειλικρίνεια και αυστηρότητα απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.

– Μάλιστα. Τώρα με έπεισες. Πες καλύτερα πως μου έχεις κρύψει πράγματα και γι’ αυτό δεν θέλεις να μου πεις.

– Πας φιρί-φιρί, χρονιάρες μέρες, να τσακωθούμε; Αλλά έτσι ήσουν μια ζωή. Τώρα θα σε μάθω;

– Ώπα, ώπα. Τι λες τώρα; Τι εννοείς;

– Μια ζωή δεν ήθελες να γίνεται πάντα το δικό σου; Αν διαφωνούσα σε κάτι, εσύ δεν ήσουν που κατέβαζες μια μούρη μέχρι το πάτωμα και φερόσουν σαν να σου είχα σκοτώσει και μάνα και πατέρα;

– Για πες, για πες…

– Άδικο έχω; Βάλε πόσα χρόνια ζούμε μαζί και σκέψου πόσες φορές έγινε κάτι που ήθελα εγώ και μόνο εγώ.

– Αυτό που λες, ξέρεις πως είναι πέρα για πέρα εγωιστικό;

– Εγώ το ξέρω, γιατί το έχω νοιώσει στο πετσί μου· από σένα.

– Για λέγε, για λέγε… Θα πεις κι άλλα μυστικά;

– Εμ, βέβαια. Ακόμη και τώρα, την ώρα του απολογισμού, όπως λες, αρνείσαι να δεις την άλλη πλευρά, την δική μου.

– Μάλιστα. Κι αφού σου φέρομαι τόσο αυταρχικά, όπως λες, γιατί εξακολουθείς να μοιράζεσαι μαζί μου την ζωή σου;

– Για έναν απλούστατο λόγο, γιατί, όπως κι αν είσαι, ό, τι κι αν είσαι, σ’ αγαπάω με όλη την δύναμη της ψυχής μου.

– Γιατί, εγώ τι κάνω;

– Βρε, γιατί δεν το παραδέχεσαι, έστω για μια φορά, πως πέρα από σένα, κι αυτό αμφίβολο είναι, δεν αγαπάς τίποτα και κανέναν.

– Εγώ; Εγώ; Πλάκα έχεις. Εγώ δεν ήμουν, πριν ακόμα βγούμε στην σύνταξη, που αποφάσισα ν’ αγοράσουμε τούτο το σπίτι και να μείνουμε μαζί;

– Βλέπεις; “Αποφάσισα”, όχι αποφασίσαμε. Λες κι εγώ ήμουν από άλλον πλανήτη.

– Κι αυτό το παρεξηγείς; Έτσι δεν έγινε;

– Κάπως έτσι, αν θυμάσαι καλά. Πού να τολμήσω εγώ να σου κάνω μια τέτοια πρόταση, όταν, από τα μικράτα μας, διατυμπάνιζες “μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις, πήδα”. Εσύ ούτε με τα ρούχα σου δεν έκανες και δεν κάνεις, για να πούμε και του στραβού το δίκιο. Πώς να τολμούσα, λοιπόν, να σου το προτείνω;

– Πες, πες κι άλλα…

– Άδικο έχω; Πόσες φορές μου έλεγες “άντε, τράβα στο σπιτάκι σου”, γιατί προτιμούσες την μοναξιά σου και σε κούραζα, όπως μου έλεγες τουλάχιστον.

– Και κακό ήταν αυτό; Σε πείραζε η ειλικρίνειά μου; Τι ήθελες δηλαδή; Να προσποιούμαι; Εγώ σε σένα;

– Βλέπεις πώς γυρίζεις τα πράγματα εκεί που εσύ θέλεις; Έχεις, η αλήθεια είναι αυτή, την ικανότητα να χειρίζεσαι και να στοιχίζεις έτσι τις λέξεις και να παρουσιάζεις τον άλλον φταίχτη.

– Με προσβάλεις, αν δεν το έχεις καταλάβει.

– Απολογισμό δεν ήθελες; Οφείλεις, όπως οφείλω κι εγώ με την σειρά μου, ν’ ακούσεις αυτά που σου λέω.

– Κι αφού δεν περνάς καλά, γιατί δεν φεύγεις;

– Σου το είπα πριν δύο λεπτά ακριβώς: Σ’ αγαπάω κι έχω την δύναμη να σου συγχωρώ τις παραξενιές σου. Έτσι ήσουν από τότε που σε γνώρισα, αυτή τη σχέση δημιουργήσαμε οι δυο μας και όπως είσαι, σ’ αγαπάω. Μην προσπαθείς, όμως, να μου πεις πως σου κρύβω πράγματα, πως έχω κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα, όπως λέει και το άσμα.

– Κι όλα αυτά που μου καταμαρτύρησες, τι είναι;

– Αλήθειες, τις οποίες σου τις έλεγα κατά καιρούς, σου τις έδειχνα, αλλά εσύ αγρόν ηγόραζες.

– Και μετά από όλα αυτά, νομίζεις πως μπορούμε να συνεχίζουμε να ζούμε μαζί;

– Φυσικά. Θ’ αλλάξει κάτι; Αλήθεια, εσύ τι απολογισμό έχεις κάνει;

– Εγώ, σε αντίθεση με σένα, είμαι πάρα πολύ καλά και το ξέρεις. Μόνο που καμιά φορά μου σπας τα νεύρα με την ανεκτικότητα και την αναβλητικότητά σου.

– Άλλο;

– Τι άλλο, δηλαδή;

– Μου λες πως εσύ περνάς καλά μαζί μου.

– Αν δεν περνούσα, θα το είχαμε διαλύσει το τσαρδί μας.

– Άλλο;

– Τι άλλο;

– Εσύ θα μου πεις.

– Άσε με να σκεφτώ…

– Μα εσύ ξεκίνησες την κουβέντα για τον απολογισμό της χρονιάς, που σημαίνει πως ήσουν σε ετοιμότητα.

– Ναι. Σωστά.

– Ωραία, λοιπόν. Τι έδωσες και τι πήρες τη χρονιά που πέρασε; Τι λάθη έκανες που δεν θέλεις να ξανακάνεις; Τι σωστά, που θα τα επαναλάβεις και θα τους δώσεις και μια προσαύξηση;

– Ώπα, ώπα. Εσύ δεν μου είπες τι πήρες και τι έδωσες.

– Και τι σου λέω τόσην ώρα; Εκτός αν αναφέρεσαι στα υλικά αγαθά…

– Ακόμα κι αυτά.

– Δεν πιάνεσαι πουθενά.

– Γιατί; Τι είπα πάλι;

– Θέλω να μου πεις τι υλικό πήραμε και δώσαμε το καλοκαίρι εκείνο, πριν δύο χρόνια. Θυμάσαι; Την Μαριάμ με τα δύο της παιδιά, την Μελίσα και τον Μαλούζ; Και μόνο που τους ανοίξαμε την αγκαλιά μας, αυτό ήταν αρκετό. Δεν λέω. Βοηθήσαμε να βρουν την υπόλοιπη οικογένεια, αλλά αυτό που εισπράξαμε, μπορείς να το μετρήσεις με χρήμα; Θυμάσαι, πώς τα δύο μικρά, μόλις μας έβλεπαν, τρύπωναν στις αγκαλιές μας;

– Αχ ναι!… Πανέμορφα ήταν!… Αλήθεια, πόσον καιρό έχουν να πάρουν τηλέφωνο;

– Καλά, έχεις ξεμωραθεί; Πριν από έναν μήνα δεν μας πήραν από την Αγγλία, για να μας ευχηθούν για τα Χριστούγεννα;

– Ναι, ναι, έχεις δίκιο. Ας είναι καλά!

– Να γιατί σ’ αγαπάω τόσο. Διότι όταν δίνεις, το ξεχνάς αμέσως. αντίθετα, όταν παίρνεις το θυμάσαι συνέχεια.

– Εγώ ξέρεις γιατί σ’ αγαπάω;

– Χτυπάνε οι καμπάνες ή τα αφτιά μου βουίζουν;

– Τι λες; Δεν καταλαβαίνω. Σου ανέβηκε η πίεση; Στα καλά καθούμενα;

– Ναι, μου ανέβηκε η πίεση, διότι κατάφερες να ξεστομίσεις πως μ’ αγαπάς.

– Γιατί; Ψέματα είναι; Δεν το ξέρεις;

– Το ξέρω, το βλέπω, το νοιώθω, αλλά το λες τόσο σπάνια…

– Ναι, διότι η αγάπη η δική μας είναι τόσο σπάνια, που πολλοί την ζηλεύουν και άλλοι τόσοι δεν μπορούν να την καταλάβουν. Είμαστε δυο άνθρωποι, που αν προσθέσεις την ηλικία μας, πλησιάζουμε τους δύο αιώνες…

– Κόψε κάτι.

– Και ζούμε τόσα χρόνια τόσο όμορφα και μονιασμένα, που ούτε δίδυμα δεν τα καταφέρνουν.

– Γι αυτό σ’ αγαπάω.

– Άντε, ας πιούμε στην υγειά μας και όσα χρόνια μας μένουν, ας τα περάσουμε τόσο όμορφα…!

 

_

γράφει η  Αθηνά Μαραβέγια

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Επιμέλεια κειμένου

2 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Απολογισμός , όχι ημέρας αλλά χρονιάς. Μπήκαν στη διαδικασία να σκεφτώ λιγάκι.
    Σαν παιχνίδι πινγκ πονγκ οι αντιδράσεις πολλών ανθρώπων και οι δικές μου στην αρχή της χρονιάς. Πετάει ο ένας το μπαλάκι και περιμένει από τον συμπαίκτη του να αποκρούει όσο πιο γρήγορα γίνεται για να το ξανάπετάξει πίσω. Έτσι έλεγα κακιουλές και πέταγα σπόντες, όταν με πρόσβαλε κάποιος, δεν συμφωνούσα ή δε μου άρεσαν αυτά που μου έλεγε. Ήμουν καλούτσικη σε αυτό το παιχνίδι.
    Ήταν επιλογή και όχι αδυναμία μου να σταματήσω. Άρχισα να αφήνω το μπαλάκι να πέφτει κάτω. Κατάλαβα ότι δεν περνούσα καλά, στο τέλος του παιχνιδιού δεν ήμουν ευτυχισμένη. Δύο ήρεμες κουβέντες, ένα χαμόγελο, ξαφνιάζει το συμπαίκτη μιας που δεν είναι αυτό που περιμένει.
    Σίγουρα εκνευρίζομαι ακόμα, κάνω λάθη και έχω πολύ πείσμα.
    Πάντως προτιμώ τις βόλτες από το πινγκ πονγκ. Ειδικά όταν μπορώ να περπατώ χέρι- χέρι με αυτόν που αγαπάω.
    Οι ρυθμοί μου κυρίως με δραστηριότητες που δεν έχω πείρα είναι πολύ αργοί. Πόσο μάλλον όταν συγχρόνως με διακόπτουν ή πρέπει να ασχολούμαι και με άλλα πράγματα. Γενικά όμως φταίει η τέλειομανία μου αλλά κι ότι πριν να κάνω κάτι το σκέφτομαι πολύ. Και έτσι χάνονται οι στιγμές, όπως υποψιάζομαι θα έλεγε μια φίλη μου, η οποία δε δέχεται εύκολα κριτική, κάνει όμως στους άλλους με τη πρώτη ευκαιρία!
    Τελευταία παντόν αποφάσισα να κάνω αλλαγές και θέλω πολύ να προσπαθήσω να τις πραγματοπιοισω.

    Απάντηση
    • Athina Maravegia

      “Ανώνυμη φίλη”, σ’ ευχαριστώ που μοιράστηκες κι εσύ κάτι δικό σου! Ήταν πολύ όμορφο! Όλοι έχουμε τις ιδιαιτερότητές μας, αρκεί, εκεί που βλέπουμε πως δεν περνάμε καλά, να τις διορθώνουμε – γηράσκω αεί διδασκόμενος – ή να απομακρυνόμαστε από ανθρώπους που με μεγάλη ευκολία κρίνουν, κατακρίνουν και μας χαλάνε την ημέρα. Γνώμη μου…
      Και πάλι ευχαριστώ!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Εγγραφείτε στο newsletter

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος