Πρελούδιο απελπισίας εν έτει 2017

Άνθρωποι ξένοι. Νομίζεις ότι τους ξέρεις και ξεκλειδώνεις τα πιο απόκρυφα σημεία της ψυχής σου για να φωτίσεις το σκοτεινό τους μονοπάτι. Εμπιστεύεσαι, γιατί νομίζεις ότι είναι ικανοί να κάνουν το ίδιο για ’σένα. Σε θωρούν, μα δε σε βλέπουν. Φοβάσαι να φύγεις από κοντά τους κι αναρωτιέσαι αν διστάζεις, επειδή είσαι αδύναμος να απομακρυνθείς ή αν, επειδή, παρότι είσαι εύρωστος, είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις τη δύναμή σου για να σωθούν αυτοί.
Δεύτερη ευκαιρία. Πάλι χαμένος! Γιατί; Επειδή ξέχασες ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει μετάνοια χωρίς να υπάρχει ανάγκη ή συμφέρον. Ξέρεις! Εκείνη η στάχτη που σου ρίχνουν στα μάτια ενδεδυμένη με το πέπλο της ψεύτικης μεταμέλειας. Μόνο που η πολλή στάχτη, τελικά, θόλωσε την κρίση σου και μετατράπηκες σ’ αυτούς που δίκαζες και καταδίκαζες κάποτε!
Η συνέχεια; Σε εμπιστεύτηκαν; Χαμένοι είναι αυτοί! Σε άδειασαν από συναισθήματα και το οκνό κουφάρι που περιφέρεις ζητά συγχώρεση, αφού μετάνιωσε. Γιατί; Διότι έχεις απλά την ανάγκη τους εγκλωβισμένος πίσω από την ψεύτικη προσωπίδα σου! […]