Πρελούδιο απελπισίας εν έτει 2017

18.06.2017

Άνθρωποι ξένοι. Νομίζεις ότι τους ξέρεις και ξεκλειδώνεις τα πιο απόκρυφα σημεία της ψυχής σου για να φωτίσεις το σκοτεινό τους μονοπάτι. Εμπιστεύεσαι, γιατί νομίζεις ότι είναι ικανοί να κάνουν το ίδιο για ’σένα. Σε θωρούν, μα δε σε βλέπουν. Φοβάσαι να φύγεις από κοντά τους κι αναρωτιέσαι αν διστάζεις, επειδή είσαι αδύναμος να απομακρυνθείς ή αν, επειδή, παρότι είσαι εύρωστος, είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις τη δύναμή σου για να σωθούν αυτοί.
Δεύτερη ευκαιρία. Πάλι χαμένος! Γιατί; Επειδή ξέχασες ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει μετάνοια χωρίς να υπάρχει ανάγκη ή συμφέρον. Ξέρεις! Εκείνη η στάχτη που σου ρίχνουν στα μάτια ενδεδυμένη με το πέπλο της ψεύτικης μεταμέλειας. Μόνο που η πολλή στάχτη, τελικά, θόλωσε την κρίση σου και μετατράπηκες σ’ αυτούς που δίκαζες και καταδίκαζες κάποτε!
Η συνέχεια; Σε εμπιστεύτηκαν; Χαμένοι είναι αυτοί! Σε άδειασαν από συναισθήματα και το οκνό κουφάρι που περιφέρεις ζητά συγχώρεση, αφού μετάνιωσε. Γιατί; Διότι έχεις απλά την ανάγκη τους εγκλωβισμένος πίσω από την ψεύτικη προσωπίδα σου!
Κάποιοι το ονομάζουν πεσιμισμό, άλλοι ρεαλισμό, κάποιοι άλλοι γλίσχρο ρομαντισμό στα “πρόθυρα αυτοκτονίας” κι άλλοι απλά κωφεύουν στη σύγχρονη πραγματικότητα της υποκρισίας, λόγω μιας φερέλπιδος προσδοκίας πως η ανθρωπιά δε θα εκλείψει ποτέ επιδαψιλεύοντας αυτή την πίστη στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Επίλεξε πώς το ονομάζεις εσύ αυτό το φαινόμενο και πρόσεξε πολύ, επειδή οι επιλογές μας καθορίζουν όχι μόνο το ποιοι είμαστε αλλά και τις πιθανότητες που έχουμε να κατακτήσουμε κάποια στιγμή τις ευτυχισμένες στιγμές που τόσο καρτερούμε!

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.»

Κ. Π. Καβάφης (1863-1933)


_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Λένα Κύρογλου

    Κείμενο που απεικονίζει την σκληρή πραγματικότητα, τον τρόπο σκέψης- τρόπο ζωής των περισσότερων ανθρώπων…
    Γραμμένο με την απαραίτητη ευαισθησία, προσεγγίζει εκείνα τα αισθήματα που, δυστυχώς, επιβάλλονται στον άνθρωπο είτε από τις περιστάσεις, είτε, ακόμη χειρότερα, από τους συνανθρώπους του καθορίζοντας την υπόσταση του.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου