Πρελούδιο απελπισίας εν έτει 2017

18.06.2017

Άνθρωποι ξένοι. Νομίζεις ότι τους ξέρεις και ξεκλειδώνεις τα πιο απόκρυφα σημεία της ψυχής σου για να φωτίσεις το σκοτεινό τους μονοπάτι. Εμπιστεύεσαι, γιατί νομίζεις ότι είναι ικανοί να κάνουν το ίδιο για ’σένα. Σε θωρούν, μα δε σε βλέπουν. Φοβάσαι να φύγεις από κοντά τους κι αναρωτιέσαι αν διστάζεις, επειδή είσαι αδύναμος να απομακρυνθείς ή αν, επειδή, παρότι είσαι εύρωστος, είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις τη δύναμή σου για να σωθούν αυτοί.
Δεύτερη ευκαιρία. Πάλι χαμένος! Γιατί; Επειδή ξέχασες ότι στις μέρες μας δεν υπάρχει μετάνοια χωρίς να υπάρχει ανάγκη ή συμφέρον. Ξέρεις! Εκείνη η στάχτη που σου ρίχνουν στα μάτια ενδεδυμένη με το πέπλο της ψεύτικης μεταμέλειας. Μόνο που η πολλή στάχτη, τελικά, θόλωσε την κρίση σου και μετατράπηκες σ’ αυτούς που δίκαζες και καταδίκαζες κάποτε!
Η συνέχεια; Σε εμπιστεύτηκαν; Χαμένοι είναι αυτοί! Σε άδειασαν από συναισθήματα και το οκνό κουφάρι που περιφέρεις ζητά συγχώρεση, αφού μετάνιωσε. Γιατί; Διότι έχεις απλά την ανάγκη τους εγκλωβισμένος πίσω από την ψεύτικη προσωπίδα σου!
Κάποιοι το ονομάζουν πεσιμισμό, άλλοι ρεαλισμό, κάποιοι άλλοι γλίσχρο ρομαντισμό στα “πρόθυρα αυτοκτονίας” κι άλλοι απλά κωφεύουν στη σύγχρονη πραγματικότητα της υποκρισίας, λόγω μιας φερέλπιδος προσδοκίας πως η ανθρωπιά δε θα εκλείψει ποτέ επιδαψιλεύοντας αυτή την πίστη στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Επίλεξε πώς το ονομάζεις εσύ αυτό το φαινόμενο και πρόσεξε πολύ, επειδή οι επιλογές μας καθορίζουν όχι μόνο το ποιοι είμαστε αλλά και τις πιθανότητες που έχουμε να κατακτήσουμε κάποια στιγμή τις ευτυχισμένες στιγμές που τόσο καρτερούμε!

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.»

Κ. Π. Καβάφης (1863-1933)


_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Λένα Κύρογλου

    Κείμενο που απεικονίζει την σκληρή πραγματικότητα, τον τρόπο σκέψης- τρόπο ζωής των περισσότερων ανθρώπων…
    Γραμμένο με την απαραίτητη ευαισθησία, προσεγγίζει εκείνα τα αισθήματα που, δυστυχώς, επιβάλλονται στον άνθρωπο είτε από τις περιστάσεις, είτε, ακόμη χειρότερα, από τους συνανθρώπους του καθορίζοντας την υπόσταση του.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου