Πώς γερνάνε οι άνθρωποι;

6.01.2018

«Το ξέρω πως περνάνε τα χρόνια. Για χαζή με περνάς; Το βλέπω και στον καθρέφτη. Αφήνει σημάδια πάνω μου, γράφει την ιστορία μου στο πρόσωπό μου, να μην ξεχνάω.

«Γερνάω», σκέφτομαι. Λογικά έτσι θα ‘ναι, αλλά πώς γερνάει κανείς; Με ρυτίδες; Με πόνους στα κόκαλα; Ή βαριέται να ξυπνήσει το πρωί και να ζήσει τη μέρα; Μπορεί και να γερνάει με απουσίες, βέβαια. Μ’ αυτή τη λογική, είμαι πολύ γριά.

Παρόλα αυτά, θέλω να ξυπνάω το πρωί. Δε μου λείπει η διάθεση για ζωή. Σχεδόν ζηλεύω τα παιδιά που παίζουν στο προαύλιο του γειτονικού σχολείου. Θέλω να κατέβω και να παίξω κι εγώ μαζί τους, ν’ ανακατευτώ με τα νιάτα, με τη ζωντάνια τους, να λαχανιάσω. Πόσα χρόνια έχω να λαχανιάσω, άραγε; Ούτε που θυμάμαι.

Άλλο σου έλεγα, όμως. Α, ναι! Ότι δεν είμαι σίγουρη για το αν γερνάω. Δεν έχω εντοπίσει ακόμα τη μονάδα μέτρησης του γήρατος. Μετά βεβαιότητας,  όμως, αποκλείω την πιθανότητα να είναι ο χρόνος, κι ας είναι αυτή η πιο διαδεδομένη πεποίθηση. Είναι πλάνη, σου λέω. Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται γερασμένοι, ενώ κάποιοι άλλοι δε γερνάνε ποτέ. Πώς το εξηγείς αυτό;

Εγώ θέλω να προφτάσω να ζήσω. Αγωνιώ για τη ζωή. Έχω έναν ενθουσιασμό στο ξεκίνημα της μέρας και μια ελαφριά θλίψη στο τελείωμά της. Είναι λογικό; Δεν ξέρω. Νομίζω, όμως, πως έτσι ένιωθα κι όταν ήμουν παιδί. Καλό αυτό.

Άσε και το άλλο. Με την ίδια αθωότητα αντικρίζω τον κόσμο, ο χρόνος δεν κατάφερε να μου κλέψει την αγνή ματιά μου. Όλοι καλοί μου φαίνονται κι όλους τους αγαπάω. Αν έχω φάει τα μούτρα μου; Καλέ, βέβαια! Αμέτρητες φορές! Ε, και; Τι πάει να πει αυτό; Πώς θα μαθαίναμε να σηκωνόμαστε, αν δεν πέφταμε;

Εντάξει, κάτι πόνους τους έχω, δε θα σου πω ψέματα. Παίρνω φάρμακα, αλλά και πάλι, είναι κάτι μέρες που δίνω μάχη να σηκωθώ. Αλλά μήπως δεν τα τραβάνε αυτά και νέοι άνθρωποι; Κάνει διακρίσεις ο πόνος, νομίζεις;

Κοίτα, μπορεί και να πεθάνω σύντομα, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Μπορεί οι γιατροί να έχουν δίκιο και να μην έχω πολλή ζωή μπροστά μου. Αλλά το τι θα την κάνω όση ζωή μου μένει, είναι μόνο δικός μου λογαριασμός! Με τη μιζέρια δε γίναμε ποτέ φιλενάδες και δηλώνω περήφανη γι’ αυτό.

Γερνάει ο άνθρωπος όταν η ψυχή του παύει να γελά.

 Αυτό να κρατήσεις.

Εγώ μέχρι την τελευταία μου ώρα θα γελώ.

Κι άμα πεθάνω, να τους πεις ότι δε γέρασα ποτέ.»

 

_

γράφει η Ζωή Ναούμ 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η αμοιβή

Η αμοιβή

Η βαριά συρόμενη πόρτα του καθιστικού άνοιξε και η μεσόκοπη γυναίκα γλίστρησε μέσα κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό πακέτο. Χυμένος στην πολυθρόνα στο βάθος, με την πελώρια βιβλιοθήκη στο πλάι του, ο γέρος αγνάντευε απ’ το παράθυρο τον κήπο καθώς ο ήλιος βασίλευε. Το...

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μια κραυγή. Έσκισε τη σιωπή σαν κοφτερό μαχαίρι. Δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα δροσίζοντας τη λύπη της. Μια κουκουβάγια με μάτια ορθάνοιχτα στεκόταν έξω από το παράθυρό της. Τόσα βράδια πιστή στο ραντεβού της. Εμφανιζόταν ακριβώς στις τρεις το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου