Πώς γερνάνε οι άνθρωποι;

6.01.2018

«Το ξέρω πως περνάνε τα χρόνια. Για χαζή με περνάς; Το βλέπω και στον καθρέφτη. Αφήνει σημάδια πάνω μου, γράφει την ιστορία μου στο πρόσωπό μου, να μην ξεχνάω.

«Γερνάω», σκέφτομαι. Λογικά έτσι θα ‘ναι, αλλά πώς γερνάει κανείς; Με ρυτίδες; Με πόνους στα κόκαλα; Ή βαριέται να ξυπνήσει το πρωί και να ζήσει τη μέρα; Μπορεί και να γερνάει με απουσίες, βέβαια. Μ’ αυτή τη λογική, είμαι πολύ γριά.

Παρόλα αυτά, θέλω να ξυπνάω το πρωί. Δε μου λείπει η διάθεση για ζωή. Σχεδόν ζηλεύω τα παιδιά που παίζουν στο προαύλιο του γειτονικού σχολείου. Θέλω να κατέβω και να παίξω κι εγώ μαζί τους, ν’ ανακατευτώ με τα νιάτα, με τη ζωντάνια τους, να λαχανιάσω. Πόσα χρόνια έχω να λαχανιάσω, άραγε; Ούτε που θυμάμαι.

Άλλο σου έλεγα, όμως. Α, ναι! Ότι δεν είμαι σίγουρη για το αν γερνάω. Δεν έχω εντοπίσει ακόμα τη μονάδα μέτρησης του γήρατος. Μετά βεβαιότητας,  όμως, αποκλείω την πιθανότητα να είναι ο χρόνος, κι ας είναι αυτή η πιο διαδεδομένη πεποίθηση. Είναι πλάνη, σου λέω. Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται γερασμένοι, ενώ κάποιοι άλλοι δε γερνάνε ποτέ. Πώς το εξηγείς αυτό;

Εγώ θέλω να προφτάσω να ζήσω. Αγωνιώ για τη ζωή. Έχω έναν ενθουσιασμό στο ξεκίνημα της μέρας και μια ελαφριά θλίψη στο τελείωμά της. Είναι λογικό; Δεν ξέρω. Νομίζω, όμως, πως έτσι ένιωθα κι όταν ήμουν παιδί. Καλό αυτό.

Άσε και το άλλο. Με την ίδια αθωότητα αντικρίζω τον κόσμο, ο χρόνος δεν κατάφερε να μου κλέψει την αγνή ματιά μου. Όλοι καλοί μου φαίνονται κι όλους τους αγαπάω. Αν έχω φάει τα μούτρα μου; Καλέ, βέβαια! Αμέτρητες φορές! Ε, και; Τι πάει να πει αυτό; Πώς θα μαθαίναμε να σηκωνόμαστε, αν δεν πέφταμε;

Εντάξει, κάτι πόνους τους έχω, δε θα σου πω ψέματα. Παίρνω φάρμακα, αλλά και πάλι, είναι κάτι μέρες που δίνω μάχη να σηκωθώ. Αλλά μήπως δεν τα τραβάνε αυτά και νέοι άνθρωποι; Κάνει διακρίσεις ο πόνος, νομίζεις;

Κοίτα, μπορεί και να πεθάνω σύντομα, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Μπορεί οι γιατροί να έχουν δίκιο και να μην έχω πολλή ζωή μπροστά μου. Αλλά το τι θα την κάνω όση ζωή μου μένει, είναι μόνο δικός μου λογαριασμός! Με τη μιζέρια δε γίναμε ποτέ φιλενάδες και δηλώνω περήφανη γι’ αυτό.

Γερνάει ο άνθρωπος όταν η ψυχή του παύει να γελά.

 Αυτό να κρατήσεις.

Εγώ μέχρι την τελευταία μου ώρα θα γελώ.

Κι άμα πεθάνω, να τους πεις ότι δε γέρασα ποτέ.»

 

_

γράφει η Ζωή Ναούμ 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου