Σμίγουν τα κύματα;

11.08.2018

Αργά αργά το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Ακόμα μία νύχτα μοναχική, απ’ αυτές που θα ακολουθήσουν δίχως εσένα πια. Καθισμένη στο πιάνο παίζω ασταμάτητα… μελωδίες… τις δικές μας μελωδίες. Οι αναμνήσεις πάνε να θολώσουν στον καθρέφτη της μνήμης κι εγώ πασχίζω να τις κρατήσω ζωντανές, σαν να ήταν χθες, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Ταξιδεύουν τα χέρια επάνω στα πλήκτρα… και πάλι… και πάλι…

Έτσι και τότε… σ’ εκείνο το μικρό βιεννέζικο καφέ… ο χώρος γέμισε από την παρουσία σου.

Η μουσική… «Τα κύματα του Δουνάβεως»… σαν το κύμα της αγάπης σου.

1, 2 στροφή… 1, 2 στροφή…

Χορεύω μαζί σου στους ρυθμούς του βαλς. Μοναχά εσύ κι εγώ… τίποτε άλλο δεν υπάρχει κι ούτε ποτέ θα υπάρξει.

Το ένα σου χέρι αγγίζει απαλά την πλάτη μου, το άλλο σφίγγει την πλάτη μου… το κορμί μου συντονίζεται με το δικό σου… πετώ μαζί σου… σ’ έναν κόσμο ονειρικό.

1, 2 στροφή… 1, 2 στροφή…

Με βλέπεις, καλέ μου;

Σμίγουν, άραγε, τα κύματα; Να γίνει ένα ο παγωμένος Δούναβης του βορρά με το παιχνιδιάρικο γαλάζιο του Αιγαίου!;

Κι όμως! Σε τούτο το αρχοντονήσι που στεγάσαμε την αγάπη μας… απέραντο Αιγαίο εσύ και Δούναβης εγώ στην αγκαλιά σου.

Ο έρωτας σου μύριζε βροχή κι αρμύρα…

Κείνη τη νύχτα μετά τη βροχή

γαλάζιο βελούδο αγκάλιαζε τα κορμιά μας η θάλασσα

κι ο έρωτας χόρευε βαλς επάνω στα κύματα…

Θυμάσαι;

Αφεθήκαμε…

Ανάλαφροι…

Διάφανοι…

Εγώ θυμάμαι

και στην ανάμνηση μεθώ…

Ζηλιάρα ερωμένη η θάλασσα, είπε μαζί μου να σε μοιραστεί… και οι θεοί κι η μοίρα έριξαν το μοιραίο ζάρι.

Νύχτα ήταν… μια νύχτα σαν την αποψινή, όταν έφτασε το μαύρο μαντάτο, την ώρα που έπαιζα στο πιάνο τη μελωδία μας.

Σαν σε όνειρο όλα…

Συνέχισα να παίζω πιο δυνατά… πιο έντονα! Χτυπούσα τα πλήκτρα μέχρι που τα δάχτυλά μου μάτωσαν!

Προσπάθησα να μισήσω εκείνη που μου στέρησε ό,τι αγαπούσα περισσότερο από καθετί στον κόσμο, μα και πάλι η απεραντοσύνη της με γαλήνευε, ειδικά τις νύχτες.

Πόσα φεγγάρια πέρασαν από τότε! Κι εγώ εδώ, να σου στέλνω το δικό μου κάλεσμα… μη με ξεχάσεις  ζωή μου… με τη μουσική θα σε αναπολώ, θα σε θυμάμαι, θα σε περιμένω…

1,2 στροφή… 1,2 στροφή…

Σμίγουν τα κύματα… κι ας έρχονται από μακριά κι ας παίρνουν –για μια τόση δα στιγμούλα- κατευθύνσεις αντίθετες…

1,2 στροφή… 1,2 στροφή…

Χόρεψε με… πάρε με μαζί σου… κάνε μου έρωτα ατελείωτο.

Σμίγουν, μάτια μου, σμίγουν τα κύματα…

Απόψε…

Για πάντα….

_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου