Σμίγουν τα κύματα;

11.08.2018

Αργά αργά το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι. Ακόμα μία νύχτα μοναχική, απ’ αυτές που θα ακολουθήσουν δίχως εσένα πια. Καθισμένη στο πιάνο παίζω ασταμάτητα… μελωδίες… τις δικές μας μελωδίες. Οι αναμνήσεις πάνε να θολώσουν στον καθρέφτη της μνήμης κι εγώ πασχίζω να τις κρατήσω ζωντανές, σαν να ήταν χθες, σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Ταξιδεύουν τα χέρια επάνω στα πλήκτρα… και πάλι… και πάλι…

Έτσι και τότε… σ’ εκείνο το μικρό βιεννέζικο καφέ… ο χώρος γέμισε από την παρουσία σου.

Η μουσική… «Τα κύματα του Δουνάβεως»… σαν το κύμα της αγάπης σου.

1, 2 στροφή… 1, 2 στροφή…

Χορεύω μαζί σου στους ρυθμούς του βαλς. Μοναχά εσύ κι εγώ… τίποτε άλλο δεν υπάρχει κι ούτε ποτέ θα υπάρξει.

Το ένα σου χέρι αγγίζει απαλά την πλάτη μου, το άλλο σφίγγει την πλάτη μου… το κορμί μου συντονίζεται με το δικό σου… πετώ μαζί σου… σ’ έναν κόσμο ονειρικό.

1, 2 στροφή… 1, 2 στροφή…

Με βλέπεις, καλέ μου;

Σμίγουν, άραγε, τα κύματα; Να γίνει ένα ο παγωμένος Δούναβης του βορρά με το παιχνιδιάρικο γαλάζιο του Αιγαίου!;

Κι όμως! Σε τούτο το αρχοντονήσι που στεγάσαμε την αγάπη μας… απέραντο Αιγαίο εσύ και Δούναβης εγώ στην αγκαλιά σου.

Ο έρωτας σου μύριζε βροχή κι αρμύρα…

Κείνη τη νύχτα μετά τη βροχή

γαλάζιο βελούδο αγκάλιαζε τα κορμιά μας η θάλασσα

κι ο έρωτας χόρευε βαλς επάνω στα κύματα…

Θυμάσαι;

Αφεθήκαμε…

Ανάλαφροι…

Διάφανοι…

Εγώ θυμάμαι

και στην ανάμνηση μεθώ…

Ζηλιάρα ερωμένη η θάλασσα, είπε μαζί μου να σε μοιραστεί… και οι θεοί κι η μοίρα έριξαν το μοιραίο ζάρι.

Νύχτα ήταν… μια νύχτα σαν την αποψινή, όταν έφτασε το μαύρο μαντάτο, την ώρα που έπαιζα στο πιάνο τη μελωδία μας.

Σαν σε όνειρο όλα…

Συνέχισα να παίζω πιο δυνατά… πιο έντονα! Χτυπούσα τα πλήκτρα μέχρι που τα δάχτυλά μου μάτωσαν!

Προσπάθησα να μισήσω εκείνη που μου στέρησε ό,τι αγαπούσα περισσότερο από καθετί στον κόσμο, μα και πάλι η απεραντοσύνη της με γαλήνευε, ειδικά τις νύχτες.

Πόσα φεγγάρια πέρασαν από τότε! Κι εγώ εδώ, να σου στέλνω το δικό μου κάλεσμα… μη με ξεχάσεις  ζωή μου… με τη μουσική θα σε αναπολώ, θα σε θυμάμαι, θα σε περιμένω…

1,2 στροφή… 1,2 στροφή…

Σμίγουν τα κύματα… κι ας έρχονται από μακριά κι ας παίρνουν –για μια τόση δα στιγμούλα- κατευθύνσεις αντίθετες…

1,2 στροφή… 1,2 στροφή…

Χόρεψε με… πάρε με μαζί σου… κάνε μου έρωτα ατελείωτο.

Σμίγουν, μάτια μου, σμίγουν τα κύματα…

Απόψε…

Για πάντα….

_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου