«Τα μικρά», του Γιώργου Δουατζή

7.10.2018

Τα μικρά

(Αποστάγματα)

Από τον πρόλογο: Το πρώτο το έγραψα στα δεκατρία μου. Από τότε γέμιζα σελίδες, σε κάτι μεγάλα τετράδια, σαν λογιστικά μεγάλα. Και μετά, κάθε φορά, μίκραιναν. Είκοσι χρόνια τώρα, μίκραιναν. Ήταν διάλογοι, απόπειρας ποιημάτων, θεατρικών, διηγημάτων, επιστολών, πάντως διάλογοι. Κάθε φορά που τα έβλεπα, μίκραιναν κι άλλο. Τόσο, που σημαδεύονταν έννοιες ολόκληρες στο μυαλό μου, με μια λέξη μόνο. Ακατανόητη φυσικά για τους άλλους. Το επόμενο βήμα, θα ήταν να εξαφανιστούν… Αποφάσισα να τα τυπώσω, όταν με είπαν άτολμο, που τα θέλω κρυμμένα στο συρτάρι, σαν νοσηρός γονιός τα παιδιά του. Μου είπαν ακόμα, ότι ντρέπομαι να δείξω ευαισθησίες, όταν εγώ ο ίδιος καταγγέλλω αυτή τη ντροπή. Τα είπαν ποιήματα ή αφορισμούς, ως και γνωμικά, για να τα κατατάξουν κάπου. Λέξεις που δεν τολμάω. Τα είπα δεκανίκια. Κι ασπάζομαι τη ρήση του σοφού φίλου μου ποιητή Tάσου Λειβαδίτη – τον πρόλαβε ο θάνατος και δεν κατάφερε να τα προλογίσει, όπως μου είχε υποσχεθεί – ότι «ο δημιουργός δεν μιλάει παρά μόνο με το έργο του». Βουβός, τα παραδίδω…

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου