Το τίποτα φοβάμαι

Δημοσίευση: 28.08.2017

Ετικέτες

Κατηγορία


Ήρθες σαν όνειρο και όνειρο έμεινες.

Φώτισες για λίγο τις νύχτες μου

έκανες τις ημέρες μου πιο λαμπερές.

Τα γρανάζια, τα σκουριασμένα γρανάζια,

της ακίνητης ζωής μου,

πήραν μπρος τρίζοντας χαρούμενα,

διώχνοντας σκουριά και μαυρίλα

από της ζωής μου τη ρόδα,

από καιρό ηθελημένα παρατημένης.

 Δεν είπα ποτέ ‘‘καλύτερα να μην ερχόσουν’’

Και το όνειρο ζωή είναι, κι’ ελπίδα.

Αν κάτι φοβάμαι είναι το τίποτα,

το μηδέν και το χάος.

Αλίμονο αν όνειρα δεν κάναμε!

Η ζωή στεγνή και μουντή θα ‘ταν.

Κάπως έτσι φαντάζει η ανυπαρξία.

Το αίμα, γι’ αυτό κυλάει μέσα μας καυτό.

Η ζωή μας, η όποια ζωή,

ζεστασιά λαχταρά.

Το τίποτα φοβάμαι.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Συνέπεσε ο τίτλος αυτού του κειμένου να είναι ίδιος ακριβώς με αυτόν του κειμένου μιας διαδικτυακής φίλης. Συμβαίνουν και αυτά.

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Πάντα κάτι θα έρχεται και θα φεύγει απ΄ τη ζωή μας. Το άγνωστο είναι αυτό που μας τρομάζει. Καλή σου μέρα, Λένα.

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Σε ευχαριστώ Λένα μου για την όμορφη ευχή σου. Μακάρι να έχει διάρκεια.

    Απάντηση
  4. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Και το όνειρο ζωή είναι….μου άρεσε πάρα πολύ Λένα. Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι και καλό φθινόπωρο!

    Απάντηση
  5. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Προσπαθώ να απαντήσω μα το σχόλιο εξαφανίζεται.
    Ευχαριστώ καλή μου Άννα και σού εύχομαι ”καλό μικρό καλοκαιράκι”

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου