Το χαμένο κλειδί

Δημοσίευση: 25.09.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Μιὰ πόρτα, μιὰ καρδιά, κι ἕνα χαμένο κλειδί, θα μποροῦσε, να ἧταν μια ἱστόρια ἀγάπης. Ε! Τι λές; Και πῶς ὄχι, νὰ θὰ ξεκινοῦσε κάπως ἔτσι, μια κοπέλα, ὅμορφη και γλυκιά στην ὅψη μα το κυριότερο ὡραία στὴν ψυχή. Πίσω ἀπό τὴν κλειδωμένη πόρτα της, που θα μποροῦσε κάλλιστα να ἧταν ἡ καρδιά της, ἀναμένει τὸ χτύπημα, ἐκεῖνο το μοιραίο που θα την ὁλοκληρώση γυναίκα. Κρατᾶ το κλειδί, κι περιμένει. Με την καρδιά της να χτυπᾶ ἀθόρυβα κι ν’ ἀναβοσβύνει ἀπλωμένη ἀγάπη.

Ἐν τω μεταξύ, πέρασαν καὶ φύγαν ἀδιάφορα χτυπήματα, κι ἀδιάφορα πρόσωπα, ἀταίριαστα αἰσθήματα, κανένα δεν σ’ ἄγγιξε βαθιά ἀγάπη. Κάποια στιγμή γεμάτη ἀπογοήτευση, ἔβαψες μαύρη τὴν πόρτα σου, καὶ λευκό τὸ παράθυρο, ἀφήνοντας μονάχα μιὰ καρδιά για σημάδι.

Οἱ μέρες γίναν ἵδιες, σαν σὲ ταξίδι δίχως προορισμό. Μέχρι που ἄκουσες ἕνα χτύπο διαφορετικό, στην ἀρχή δεν του ‘δώσες σημασία, ἐκείνος ἐπέμενε. Μετά σου φάνηκε τόσο οἰκείο, εἶχε κάτι ἀπὸ σένα, και σοῦ ξυπνοῦσε μια ἀνεξήγητη χαρά, μιὰ θέληση για ζωή, στὴν συνέχεια το ἔνιωθες ὅλο πιὸ δικό σου, μιλοῦσε κατ’ εὐθείαν στὴν καρδιά, το ἄφηνες νὰ περιμένει, νὰ χτυπᾶ μέχρι να βεβαιωθείς, μέχρι ἡ ἀνασφάλεια σου γίνει ἀνάγκη. Πῆρες την ἀπόφαση νὰ του ἀνοίξεις, νὰ του δοθεῖς ἀπλόχερα, να μπεῖ, ν’ ἀναπληρώσει τὸ κενό, να ἐνώσει τὰ κομμάτια, νὰ σε ὁλόκληρώσει ἀγάπη.

Και καθῶς πήγαινες, ξέχασες τὸ χαμένο κλειδί, ἔψαξες παντοῦ, ἡ ἀπογοήτευση σὲ κυριεύσε, ἐνῶ ἐκεῖνος περίμενε ὑπομονετικά, προοδευτικά ἄρχισε νὰ χτυπᾶ πιο ἀραιά τὴν πόρτα σου, μέχρι που ἀπελπίστηκε καὶ δὲν ξανακούστηκε, κι ἧταν αὐτός ὁ χειρότερος φόβος σου, που ἐπιβεβαιώθηκε. Παραδώθηκες σὲ δάκρυα στεγνά, μέτα θυμήθηκες, πῶς ποτέ σου, δεν κλείδωσες τὴν πόρτα σου, ἧταν μόνο πρόφαση, νὰ σ’ ἀφήνουν ἥσυχη. Ἔτρεξες, την ἄνοιξες, δεν ἧταν κανείς ἐκεί, εἶχε φύγει.

Στὸ κατόπι σου, ἕνα γράμμα μὲ μιὰ μόνο λέξη «Σ’ ἀγαπῶ», λύγισες, τσαλάκωσες τὸ γράμμα στὰ χέρι σου. Δεν εἶχε ἄλλες ἀντοχές, ἔκανες νὰ μπεῖς μέσα, νὰ κλειδώσεις στ’ ἄληθεια τὴν πόρτα σου, μια για πάντα, ἕνα χέρι στον ὥμο σου, σὲ σταμάτησε, την τελευταία στιγμή, ἧταν ἐκεῖνος. Ἧσουν ἐσύ, κι ἦταν ἡ ἱστορία τῆς δικῆς μας ἀγάπης. Εἶπε ἐκείνη.

_

γράφει ο Οδυσσέας Νασιόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ποιος έχει κρύψει τα παιδιά;

Ποιος έχει κρύψει τα παιδιά;

Είχε περάσει κάμποσος καιρός από την τελευταία φορά που η Νίνα επισκέφθηκε το χωριό της. Είναι τώρα 15 χρόνια που έφυγε από το πατρικό σπιτάκι της για σπουδές, κι από τότε επιστρέφει μόνο σαν επισκέπτρια. Μία τα Χριστούγεννα, μία το Πάσχα και οπωσδήποτε το καλοκαίρι....

Λίστα αναμονής

Λίστα αναμονής

Σάββατο απόγευμα. Τον είδα έξω από τα επείγοντα του μεγάλου νοσοκομείου να περιμένει. «Δεν μπορώ να φύγω ρε φίλε. Όπου να ‘ναι με φωνάζουν. Είμαι ψηλά στη λίστα αναμονής. Δυο νούμερα έχω μπροστά μου. «Ναι, ρε, σου λέω, θα μπω. Τα πράγματα είναι ρευστά εκεί μέσα και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Λίστα αναμονής

Λίστα αναμονής

Σάββατο απόγευμα. Τον είδα έξω από τα επείγοντα του μεγάλου νοσοκομείου να περιμένει. «Δεν μπορώ να φύγω ρε φίλε. Όπου να ‘ναι με φωνάζουν. Είμαι ψηλά στη λίστα αναμονής. Δυο νούμερα έχω μπροστά μου. «Ναι, ρε, σου λέω, θα μπω. Τα πράγματα είναι ρευστά εκεί μέσα και το...

Λευκό πέπλο

Λευκό πέπλο

Δροσάτη νύχτα, αέρινη, Απριλίου. Στη λεωφόρο θόρυβος αυτοκινήτων. Χθες αρραβωνιάστηκαν δυο νέα παιδιά.  Το επόμενο Σάββατο, σε μια εξόρμησή τους στην εξοχική Ιερά Ανδρώα Μονή, περνούν τη μεγάλη πύλη με τον Σταυρό. Στην είσοδο του καθολικού δίπλα στο μανουάλι, ένας...

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου