Με θυμάσαι; Κάποτε ήμασταν έτοιμοι να γίνουμε κάτι, ένα. Τα βλέμματά μας έλεγαν πιο πολλά απ’ ό,τι έλεγαν τα χείλη μας. Νιώθαμε τόσο πολλά στην καρδιά μας, το άγγιγμα τα μαρτυρούσε.
Από μακριά ακόμη δεν άλλαζε τίποτε, σα να θέλαμε να τρέξουμε να αγκαλιαστούμε, αλλά κανείς μας δεν το έκανε. Μέναμε εκεί, συγκρατημένοι. Τι ένιωθε ο ένας για τον άλλον, φοβόμασταν να μάθουμε. Έτσι συνέχισε η ιστορία, ώσπου πια δε βλεπόμασταν και όλα αυτά χάθηκαν. Χάθηκαν σε έναν κόσμο χωρίς γυρισμό, στο παρελθόν και δίχως ελπίδα να επιστρέψουν. Αναμνήσεις έχουν γίνει, που καμιά φορά τα βράδια πονάνε.
Αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει, τελείωσε πριν αρχίσει, έμεινε όνειρο. Όταν συναντηθούμε ξανά, δε θα υπάρχει πια αυτή η φλόγα, έσβησε, πάει.
Άγνωστοι, αυτό είμαστε.
_
γράφει η Ιωάννα Μαγοπούλου
Ο φόβος, κάνει πολλά πράγματα να μην συμβαίνουν. Προκαλεί ακινησία! Μου άρεσε η κατάθεση σου Ιωάννα!!!