Άντονι

Δημοσίευση: 8.07.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

Άντονι, μην πεθάνεις τούτο το φθινόπωρο
Διότι αυτή την κοκκινωπή θλίψη της φύσης
πρέπει να τη νιώσεις ως το μεδούλι,
και το απόβραδο όταν κολλήσει το πρόσωπο στο παράθυρο γεμάτο πάχνη
Αχ! Και την σιωπηλή και γκρίζα λίμνη, δίχως γλάρους.
Αλλά κανένα φθινόπωρο δεν είναι ίδιο,
ούτε οι έρωτες.
Χωρίς αίμα Άντονι… χωρίς αίμα θέλει αυτή η ζωή

Στο κάτω-κάτω, Άντονι
Αυτή είναι η ζωή,
Ίδιος ο ήλιος που ανατέλλει
ίδια τα ηλιοβασιλέματα.
Η μοίρα μας δεν είναι ίδια.
Για αυτό, σαν ξυπνήσεις το επόμενο πρωί
έλα και πες μου νηφάλιος τις ιστορίες σου.
Την απογοήτευση σου με την κυρία Μίνα,
για τη νύχτα εκείνου του χωρισμού
γεμάτο καυγάδες.
Για εκείνο το Σάββατο της παρ’ ολίγον αυτοκτονίας σου.
Πέστα μου όλα…

Θεέ μου, σε συμπονώ.
Να πάρει η ευχή, μοιάζουμε τόσο πολύ...

_

γράφει η Ardita Jatru (Αρντίτα Ιατρού)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. aroumelia

    […] χωρίς αίμα θέλει αυτή η ζωή[…]

    Αρντίτα σας ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Κανένας Άντονιι επί γης δεν θα πέθαινε το φθινόπωρο αν είχε κάποιον να τον νιώθει και να του μιλάει τόσο ζεστά όσο εσύ Αρντίτα!!!

    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Τώρα είδα οτι έχουν δημοσιευτεί δύο ποιήματα μου. Μεγάλη η χαρά μου και μεγαλύτερη όταν διαβάζω τα σχόλια σας. Σας ευχαριστώ πολύ.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου