Άντονι

8.07.2016

Άντονι, μην πεθάνεις τούτο το φθινόπωρο
Διότι αυτή την κοκκινωπή θλίψη της φύσης
πρέπει να τη νιώσεις ως το μεδούλι,
και το απόβραδο όταν κολλήσει το πρόσωπο στο παράθυρο γεμάτο πάχνη
Αχ! Και την σιωπηλή και γκρίζα λίμνη, δίχως γλάρους.
Αλλά κανένα φθινόπωρο δεν είναι ίδιο,
ούτε οι έρωτες.
Χωρίς αίμα Άντονι… χωρίς αίμα θέλει αυτή η ζωή

Στο κάτω-κάτω, Άντονι
Αυτή είναι η ζωή,
Ίδιος ο ήλιος που ανατέλλει
ίδια τα ηλιοβασιλέματα.
Η μοίρα μας δεν είναι ίδια.
Για αυτό, σαν ξυπνήσεις το επόμενο πρωί
έλα και πες μου νηφάλιος τις ιστορίες σου.
Την απογοήτευση σου με την κυρία Μίνα,
για τη νύχτα εκείνου του χωρισμού
γεμάτο καυγάδες.
Για εκείνο το Σάββατο της παρ’ ολίγον αυτοκτονίας σου.
Πέστα μου όλα…

Θεέ μου, σε συμπονώ.
Να πάρει η ευχή, μοιάζουμε τόσο πολύ...

_

γράφει η Ardita Jatru (Αρντίτα Ιατρού)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. aroumelia

    […] χωρίς αίμα θέλει αυτή η ζωή[…]

    Αρντίτα σας ευχαριστώ!!!

    Απάντηση
  2. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Κανένας Άντονιι επί γης δεν θα πέθαινε το φθινόπωρο αν είχε κάποιον να τον νιώθει και να του μιλάει τόσο ζεστά όσο εσύ Αρντίτα!!!

    ΜΠΡΑΒΟ!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Τώρα είδα οτι έχουν δημοσιευτεί δύο ποιήματα μου. Μεγάλη η χαρά μου και μεγαλύτερη όταν διαβάζω τα σχόλια σας. Σας ευχαριστώ πολύ.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου