Άσυλο η μνήμη του Έρωτα

29.03.2015

 

 

 

Ένα παράθυρο ανοίγει διάπλατα στην άνοιξη

για να ξανακλείσει αθόρυβα σε μιαν ύποπτη σιωπή

την ώρα που με επίσημο ρυθμό

χτυπούν δυνατά τα φτερά της αιωνιότητας στο κάστρο.

Φλόγες στους χτιστούς φανοστάτες του ναού

στην παρουσία της μεθυσμένης απ’ τα φώτα πόλης

ο μεγάλος δρόμος κάτω από τα καινούρια άστρα δικός σου.

Μάτια βελούδα. Μεταξένια φιλιά. Δάκρυα, μετά τη βροχή.

Στο βλέμμα ξαναγεννιέται ο έρωτας.

Πάνω στις στέγες τρέχουν ίσκιοι, παλιοί αντίλαλοι,

μιας μάγισσας χειροτεχνία απόψε οι σκουριές

μύθοι και ψίθυροι στο ίδιο παράθυρο

ποια μυστικά κρατάς στην καρδιά.

Μισάνοιξες τα χείλη, μα δε μίλησες.

Περιμένοντας την έκπληξη στο όνειρο

ήρθε στο νου το τραγούδι της ερήμου

και το κάλεσμα της μακρινής πολιτείας του Νότου επίμονο.

Είχες λησμονήσει την παρουσία μου εδώ

οι λεμονανθοί στα χέρια και οι αναμνήσεις της αθωότητας

χαρακιές στην ψυχή

τα φεγγάρια ζουν ακόμη στην αφή σου.

Μέχρι το φως να αγαπήσει τις πληγές

και η νοσταλγία να ξεγελάσει την αδέσποτη θλίψη

Αύριο... όταν θα έχεις σωθεί από τον εαυτό σου

άσυλο η μνήμη του Έρωτα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ πολύ όμορφη ασυλία…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    Στ’ ανοιχτά του ουρανού, με φεγγάρια στο νου… για να απλώσει η αγάπη φτερά στο σπασμένο της καρδιάς μας κατάρτι… Ευχαριστώ από καρδιάς.

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Τι ομορφιά ψυχής έχει κάποια που γράφει τέτοια πράγματα,!!!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ξαγρυπνώ, να μην ξεγελαστώ από τα εύκολα και να διατηρήσω την αξιοπρέπεια και την τιμή μου. Γνωρίζοντας πως το σημάδι καμιά φορά μιλά περισσότερο από τον δημιουργό του έχω μάθει και να σωπαίνω…

      Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Μισάνοιξες τα χείλη, μα δε μίλησες.
    Περιμένοντας την έκπληξη στο όνειρο…
    !!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου