Και τώρα, τι;
Σου έδωσα, σου έδωσα,
της ψυχής μου το αίμα
σου έδωσα.
Με πάτησες,
με πρόδωσες,
με απαρνήθηκες
και μ’ έσβησες απ’ τη ζωή σου.
Δύο δεκαετίες
ανέχθηκα την πλεονεξία σου.
Έκλεισα τ’ αυτιά και την ψυχή μου,
να μη νοιώθω το κυνηγητό σου.
Κάποτε σε λάτρευα
και τώρα
το μόνο που νοιώθω για σένα,
οίκτος.
Σε λυπάμαι
γιατί δεν ξέρεις ν’ αγαπάς,
δεν ξέρεις ν’ αφοσιώνεσαι,
δεν ξέρεις ν’ αναγνωρίζεις και να εκτιμάς.
Εσύ μου όπλισες το χέρι
και τώρα
κείτεσαι μπρος στα πόδια μου
μέσα στο δικό σου αίμα.
Συγγνώμη δε θα ζητήσω
από σένα.
Συγγνώμη θα ζητήσω
από μένα
που δεν κατάφερα
να σε βγάλω αναίμακτα
απ’ τη ζωή μου…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!