Άχι και να γινότανε

3.09.2016

bell-school

Άχι και να γινότανε οχτώ χρονών να γίνω
να πάω πάλι στο σχολειό σαν τον καιρό εκείνο.
Να έπαιρνα τη σάκα μου με όλα τα βιβλία
περισπωμένη να ’βαζα, δασεία και οξεία.
Να έβγαινα στο διάλειμμα με τ’ άλλα μαθητούδια
ν’ αντιλαλούσε η γειτονιά μ’ αστεία και τραγούδια.
Να έπαιρνα για κολατσό ένα πενηνταράκι
όσο να φτάνει και για με να πάρω κουλουράκι.
Να φόραγα τη μπλε ποδιά, την άσπρη την κορδέλα
και να ’λεγε ο δάσκαλος “Καλώς την, την κοπέλα”.
Να πήγαινα στις εκδρομές που ’χαν περίσσια αξία
γιατ’ ήτανε κι αυτές “σχολειό” μακριά απ’ τα θρανία.
Να γέμιζα τη σκέψη μου με χίλιους δυο κανόνες
αυτούς που μάθαιναν πολλοί ’δω και πολλούς αιώνες.
Να έπαιρνα σαν μέλισσα της νιότης μας τη γύρη
και να ’χαμε τις Κυριακές μεγάλο πανήγυρι.
Μα έχω όμως δυστυχώς εξήντα ένα χρόνια
και δεν μπορώ στης τάξης μου να παίξω τα μπαλκόνια.
Δεν είναι πως δεν έζησα τα χρόνια που διαβήκαν
μα ένα πικρό παράπονο τα έρμα μού αφήκαν.
Ο κόσμος που ’ζησα εγώ μιλούσε για Παιδεία
μα τώρα η Παιδεία μας μου μοιάζει με κηδεία.

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. sofia25164

    Πανέμορφο και νοσταλγικό το ποίημα-μονόλογος σου αγαπημένη μου Χρυσούλα!!!!!!Ευχαριστώ… να είσαι πάντα καλά και να σε διαβάζουμε!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σοφούλα μου αγαπημένη!
    Σε ευχαριστώ πολύ μέσα από την καρδιά μου!
    Να είσαι καλά με όλη την οικογένειά σου!!!

    Καλό σου μεσημέρι…..

    Απάντηση
  3. Χριστινα Σουλελε

    Αχ Χρυσουλα μου, οπως τα λες ειναι. Παντα η παιδεια ηταν παραμελημενη αλλα τωρα ειναι στην εντατικη βαρια πληγωμενη. Νοσταλγικο το ποιημα σου και τρυφερο

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ Χριστίνα μου……
      Ευχή κάνω να αλλάξουν γρήγορα τα κακώς κείμενα της παιδείας μας….και να είναι το σχολείο κοιτίδα πολιτισμού……

      Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Τι ωραία τα μαθητικά τα χρόνια … εκείνα τα χρόνια. Τώρα δυστυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει τραγικά. Πολύ όμορφο Χρυσούλα.

    Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Τι ωραία τα μαθητικά τα χρόνια … εκείνα τα χρόνια. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει τραγικά. Πολύ όμορφο Χρυσούλα.

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ Βάσω …..
      Όντως τα ωραιότερα της ζωής μας!!!
      Τώρα τα πράγματα έχουν πιάσει πάτο!
      Δυστυχώς!!!

      Απάντηση
  6. Μάχη Τζουγανάκη

    Η Παιδεία μοιάζει με κηδεία! Καλύτερη ομοιοκαταλήξία δε μπορούσατε να πετύχετε κυρία Χρυσούλα!

    Την καλησπέρα μου

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου