bell-school

Άχι και να γινότανε οχτώ χρονών να γίνω
να πάω πάλι στο σχολειό σαν τον καιρό εκείνο.
Να έπαιρνα τη σάκα μου με όλα τα βιβλία
περισπωμένη να ’βαζα, δασεία και οξεία.
Να έβγαινα στο διάλειμμα με τ’ άλλα μαθητούδια
ν’ αντιλαλούσε η γειτονιά μ’ αστεία και τραγούδια.
Να έπαιρνα για κολατσό ένα πενηνταράκι
όσο να φτάνει και για με να πάρω κουλουράκι.
Να φόραγα τη μπλε ποδιά, την άσπρη την κορδέλα
και να ’λεγε ο δάσκαλος “Καλώς την, την κοπέλα”.
Να πήγαινα στις εκδρομές που ’χαν περίσσια αξία
γιατ’ ήτανε κι αυτές “σχολειό” μακριά απ’ τα θρανία.
Να γέμιζα τη σκέψη μου με χίλιους δυο κανόνες
αυτούς που μάθαιναν πολλοί ’δω και πολλούς αιώνες.
Να έπαιρνα σαν μέλισσα της νιότης μας τη γύρη
και να ’χαμε τις Κυριακές μεγάλο πανήγυρι.
Μα έχω όμως δυστυχώς εξήντα ένα χρόνια
και δεν μπορώ στης τάξης μου να παίξω τα μπαλκόνια.
Δεν είναι πως δεν έζησα τα χρόνια που διαβήκαν
μα ένα πικρό παράπονο τα έρμα μού αφήκαν.
Ο κόσμος που ’ζησα εγώ μιλούσε για Παιδεία
μα τώρα η Παιδεία μας μου μοιάζει με κηδεία.

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!