Άχι και να γινότανε

3.09.2016

bell-school

Άχι και να γινότανε οχτώ χρονών να γίνω
να πάω πάλι στο σχολειό σαν τον καιρό εκείνο.
Να έπαιρνα τη σάκα μου με όλα τα βιβλία
περισπωμένη να ’βαζα, δασεία και οξεία.
Να έβγαινα στο διάλειμμα με τ’ άλλα μαθητούδια
ν’ αντιλαλούσε η γειτονιά μ’ αστεία και τραγούδια.
Να έπαιρνα για κολατσό ένα πενηνταράκι
όσο να φτάνει και για με να πάρω κουλουράκι.
Να φόραγα τη μπλε ποδιά, την άσπρη την κορδέλα
και να ’λεγε ο δάσκαλος “Καλώς την, την κοπέλα”.
Να πήγαινα στις εκδρομές που ’χαν περίσσια αξία
γιατ’ ήτανε κι αυτές “σχολειό” μακριά απ’ τα θρανία.
Να γέμιζα τη σκέψη μου με χίλιους δυο κανόνες
αυτούς που μάθαιναν πολλοί ’δω και πολλούς αιώνες.
Να έπαιρνα σαν μέλισσα της νιότης μας τη γύρη
και να ’χαμε τις Κυριακές μεγάλο πανήγυρι.
Μα έχω όμως δυστυχώς εξήντα ένα χρόνια
και δεν μπορώ στης τάξης μου να παίξω τα μπαλκόνια.
Δεν είναι πως δεν έζησα τα χρόνια που διαβήκαν
μα ένα πικρό παράπονο τα έρμα μού αφήκαν.
Ο κόσμος που ’ζησα εγώ μιλούσε για Παιδεία
μα τώρα η Παιδεία μας μου μοιάζει με κηδεία.

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. sofia25164

    Πανέμορφο και νοσταλγικό το ποίημα-μονόλογος σου αγαπημένη μου Χρυσούλα!!!!!!Ευχαριστώ… να είσαι πάντα καλά και να σε διαβάζουμε!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σοφούλα μου αγαπημένη!
    Σε ευχαριστώ πολύ μέσα από την καρδιά μου!
    Να είσαι καλά με όλη την οικογένειά σου!!!

    Καλό σου μεσημέρι…..

    Απάντηση
  3. Χριστινα Σουλελε

    Αχ Χρυσουλα μου, οπως τα λες ειναι. Παντα η παιδεια ηταν παραμελημενη αλλα τωρα ειναι στην εντατικη βαρια πληγωμενη. Νοσταλγικο το ποιημα σου και τρυφερο

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ Χριστίνα μου……
      Ευχή κάνω να αλλάξουν γρήγορα τα κακώς κείμενα της παιδείας μας….και να είναι το σχολείο κοιτίδα πολιτισμού……

      Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Τι ωραία τα μαθητικά τα χρόνια … εκείνα τα χρόνια. Τώρα δυστυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει τραγικά. Πολύ όμορφο Χρυσούλα.

    Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Τι ωραία τα μαθητικά τα χρόνια … εκείνα τα χρόνια. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει τραγικά. Πολύ όμορφο Χρυσούλα.

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ Βάσω …..
      Όντως τα ωραιότερα της ζωής μας!!!
      Τώρα τα πράγματα έχουν πιάσει πάτο!
      Δυστυχώς!!!

      Απάντηση
  6. Μάχη Τζουγανάκη

    Η Παιδεία μοιάζει με κηδεία! Καλύτερη ομοιοκαταλήξία δε μπορούσατε να πετύχετε κυρία Χρυσούλα!

    Την καλησπέρα μου

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου