Άχι και να γινότανε

3.09.2016

bell-school

Άχι και να γινότανε οχτώ χρονών να γίνω
να πάω πάλι στο σχολειό σαν τον καιρό εκείνο.
Να έπαιρνα τη σάκα μου με όλα τα βιβλία
περισπωμένη να ’βαζα, δασεία και οξεία.
Να έβγαινα στο διάλειμμα με τ’ άλλα μαθητούδια
ν’ αντιλαλούσε η γειτονιά μ’ αστεία και τραγούδια.
Να έπαιρνα για κολατσό ένα πενηνταράκι
όσο να φτάνει και για με να πάρω κουλουράκι.
Να φόραγα τη μπλε ποδιά, την άσπρη την κορδέλα
και να ’λεγε ο δάσκαλος “Καλώς την, την κοπέλα”.
Να πήγαινα στις εκδρομές που ’χαν περίσσια αξία
γιατ’ ήτανε κι αυτές “σχολειό” μακριά απ’ τα θρανία.
Να γέμιζα τη σκέψη μου με χίλιους δυο κανόνες
αυτούς που μάθαιναν πολλοί ’δω και πολλούς αιώνες.
Να έπαιρνα σαν μέλισσα της νιότης μας τη γύρη
και να ’χαμε τις Κυριακές μεγάλο πανήγυρι.
Μα έχω όμως δυστυχώς εξήντα ένα χρόνια
και δεν μπορώ στης τάξης μου να παίξω τα μπαλκόνια.
Δεν είναι πως δεν έζησα τα χρόνια που διαβήκαν
μα ένα πικρό παράπονο τα έρμα μού αφήκαν.
Ο κόσμος που ’ζησα εγώ μιλούσε για Παιδεία
μα τώρα η Παιδεία μας μου μοιάζει με κηδεία.

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. sofia25164

    Πανέμορφο και νοσταλγικό το ποίημα-μονόλογος σου αγαπημένη μου Χρυσούλα!!!!!!Ευχαριστώ… να είσαι πάντα καλά και να σε διαβάζουμε!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σοφούλα μου αγαπημένη!
    Σε ευχαριστώ πολύ μέσα από την καρδιά μου!
    Να είσαι καλά με όλη την οικογένειά σου!!!

    Καλό σου μεσημέρι…..

    Απάντηση
  3. Χριστινα Σουλελε

    Αχ Χρυσουλα μου, οπως τα λες ειναι. Παντα η παιδεια ηταν παραμελημενη αλλα τωρα ειναι στην εντατικη βαρια πληγωμενη. Νοσταλγικο το ποιημα σου και τρυφερο

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ Χριστίνα μου……
      Ευχή κάνω να αλλάξουν γρήγορα τα κακώς κείμενα της παιδείας μας….και να είναι το σχολείο κοιτίδα πολιτισμού……

      Απάντηση
  4. Βάσω Καρλή

    Τι ωραία τα μαθητικά τα χρόνια … εκείνα τα χρόνια. Τώρα δυστυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει τραγικά. Πολύ όμορφο Χρυσούλα.

    Απάντηση
  5. Βάσω Καρλή

    Τι ωραία τα μαθητικά τα χρόνια … εκείνα τα χρόνια. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει τραγικά. Πολύ όμορφο Χρυσούλα.

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ Βάσω …..
      Όντως τα ωραιότερα της ζωής μας!!!
      Τώρα τα πράγματα έχουν πιάσει πάτο!
      Δυστυχώς!!!

      Απάντηση
  6. Μάχη Τζουγανάκη

    Η Παιδεία μοιάζει με κηδεία! Καλύτερη ομοιοκαταλήξία δε μπορούσατε να πετύχετε κυρία Χρυσούλα!

    Την καλησπέρα μου

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου