Ξημέρωσε,

με μιa επιθυμία αμετεώριστη

όπως κάθε φορά... Αύριο θα φύγω...

Φουσκώνουν τα λευκά πανιά του ονείρου

αθωώνοντας το παρόν.

Η επόμενη πράξη ζωής

ίσως θεμελιώσει το μέλλον

ειρηνεύοντας τις μνήμες

και το παρελθόν.

Ο νους,

αρέσκεται να ταξιδεύει αλλού

αναζητώντας την ουσία των πραγμάτων

κι όχι τα πράγματα.

Η ψυχή,

σ' ένα μοναδικό

και ανεξάντλητο κρυμμένο κόσμο καταδύεται

γυρεύοντας ένα σημάδι ανέσπερο φως.

Ανασαίνω βαθιά

κλειστά τα μάτια

λύτρωση, η λάμψη μιας αστραπής.

Βρέχει...

στη μοναξιά χορεύουν σταγόνες χαράς

το χώμα μυρίζει Έρωτα...

η αγωνία άνοιξε τα φτερά και πέταξε.

Τρέχεις να προλάβεις

έχεις ακόμη εκείνο το ποδήλατο

και την ίδια ομπρέλα. Από τότε.

Ποτέ δεν κατάλαβα

γιατί φοβάσαι τη βροχή

ποτέ δεν έμαθα

γιατί δεν αντέχεις

ότι αγαπώ.

...αύριο φεύγω

κι όμως... είμαι πάντα εδώ...

λαθρεπιβάτης της Ζωής

περιμένω, μ' ευγνωμοσύνη

την τύχη που τρεμοσβήνει στον ορίζοντα.

Πραγματεύεσαι την Αγάπη

οδοιπορεί ένα άστρο στην έρημο.

Έξω από τη φυλακή της σάρκας

πιο δυνατή.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!