Από την πλούσια γενιά του πατρός σου
Στην μίζερη μεριά της μητρός σου…
Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά
Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά,
Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό
Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.
Να τρέμω σαν το ψάρι, να λιγοψυχώ.
Μου κόβονται τα πόδια· άλλο δεν μπορώ.
Μα πως μ΄ αρέσει το μαρτύριο αυτό…
Ψάχνω να βρω τον λυτρωμό.
Η κοπέλα αυτή, μονάχα αυτή
Μπορεί να μου σώσει την ψυχή
Από την αρπαχτική φύση της μητρός σου
Και να μου χαρίσει τον πλούτο του πατρός σου…
_
γράφει ο Σίσυφος Μελισσινός
0 Σχόλια