Select Page

Έχει η αγάπη όρια

Έχει η αγάπη όρια

alone_b

Έχει η αγάπη όρια;
Αυτή ήταν η ερώτηση που ταλαιπωρούσε τον Οδυσσέα από τότε που ήτανε μικρός. Μικρός κι ονειροπόλος. Και τον ταλαιπωρούσε ακόμη και σήμερα. Τώρα που είχε πάψει πλέον ο κόσμος να τον φωνάζει σκέτο Οδυσσέα κι έβαζε πριν από το όνομα του κι ένα κύριε.
Γίνεται να βάλεις όρια στην αγάπη; Και να πεις εγώ θα αγαπάω τόσο!
Γίνεται να της βάλεις λουράκι της αγάπης σαν να είναι σκύλος; Και να την αμολάς ή να τη μαζεύεις κάθε που σου κάνει κέφι;
Εκείνος πάντως κι όταν ακόμη η μάνα του τον φώναζε "Δυσσέα μου" κι είχε μαζέψει ένα τόσο δα σκυλάκι αδέσποτο, από το δρόμο. Λεύτερο το είχε!  Δεν του είχε περάσει ποτέ από το νου να του βάλει λουρί κι αλυσίδα. Ποτέ!
Και δεν το μετάνιωσε γι' αυτό ούτε κι όταν το έχασε για πάντα!…
Έτσι ήξερε να αγαπά!… Από τα μικρά του, ως τώρα. Ως τώρα που τον αποκαλούσαν πια κύριε Οδυσσέα.
Και δεν το είχε μετανιώσει ούτε και τώρα, ούτε κι απόψε, που για πρώτη του φορά θα κοιμόταν έξω στην ύπαιθρο. Που θα κοιμόταν σε ένα ξερό παγκάκι στο πάρκο, δίχως σκεπάσματα και στρώμα.
Χαμογέλασε…
Όταν συναντάς γύρω σου ανθρώπους καλοντυμένους, μα συνοφρυωμένους, μουρτζούφληδες και νευρικούς, που τρέχουν πάντα γεμάτοι άγχος να μπουν στην αυτοκινητάρα τους, αυτή που θα την αράξουν σε λίγο έξω από την πολυτελή έπαυλή τους, είναι λιγάκι οξύμωρο να βλέπεις ένα κακόμοιρο ανθρωπάκι να χαμογελά γεμάτο ευχαρίστηση επειδή βρήκε ένα άδειο παγκάκι για να ακουμπήσει… και να βγάλει το βράδυ του.
Δεν ήταν πάντα έτσι ο Οδυσσέας!
Το είπαμε άλλωστε ότι είναι η πρώτη του νύχτα εδώ στο παρκάκι.
Είχε γυναίκα, σπίτι, δουλειά, είχε τέλος πάντων μια ζωή που δεν την έλεγες πλούσια, όμως σίγουρα την έλεγες αξιοπρεπή.
Θα μου πεις και είναι αναξιοπρεπές να κοιμάται κάποιος στο παγκάκι; Κι αν το θεωρήσουμε αυτό αναξιοπρέπεια και ντροπή! Τότε όλοι αυτοί οι λεφτάδες που ρουφάν το αίμα του κοσμάκη για να τα 'κονομήσουν περισσότερο. Όλοι αυτοί οι τραπεζίτες και τα golden boys με τα παχουλά τους μπόνους, που θησαύρισαν και θησαυρίζουν παίζοντας κορώνα-γράμματα τις τύχες των απλών, των μικρών και των ανίδεων!... Τι είναι;
Για αυτό χαμογελούσε απόψε κι ο Οδυσσέας. Γιατί ήτανε σίγουρος ότι είχε περάσει από τούτη ζωή κι ως τώρα, δεν είχε κάνει κακό σε κανέναν. Δεν είχε καταχραστεί και δεν είχε κλέψει ούτε ένα ψίχουλο και δεν είχε καθίσει ποτέ του σε κανενός το σβέρκο με το έτσι θέλω.
Το μόνο κακό που είχε κάνει, ήταν ότι αγαπούσε πολύ κι αγαπούσε χωρίς όρια... γι' αυτό και βρέθηκε στο δρόμο.
Από παιδάκι ακόμη, αγαπούσε τη μάνα του, τον πατέρα του και την αδελφή του τη Νίτσα, όσο κανένας γιος κι αδελφός, σ’ αυτή τη ζωή!
Φρόντισε τους γονείς του, τους γηροκόμησε χωρίς την βοήθεια της αδελφής του, που είχε πάντα κάτι να κάνει και δεν της περίσσευε ποτέ λίγος χρόνος, για τους γέρους τους. Μα που τον έβρισκε πάντα (τυχαίο;) τη μέρα που έπαιρναν τη σύνταξή τους. Κι ερχόταν να τους δει για λίγο και να εξαφανισθεί (αφού πρώτα είχε εισπράξει το μεγαλύτερο μέρος της), επικαλούμενη δουλειές και προβλήματα που δεν είχαν τελειωμό!
Είχε βλέπεις και τρία παιδιά εκείνη. Ενώ ο Οδυσσέας και η γυναίκα του, δεν είχαν αξιωθεί να τη νιώσουν αυτή τη μεγάλη χαρά.
Οι γονείς τους μεγάλωσαν περισσότερο… αρρώστησαν κι άρχισαν να μπαινοβγαίνουν στα νοσοκομεία. Η αδερφή του όμως, παρέμενε εξαφανισμένη κι εμφανίζονταν μόνο τη μέρα που έπαιρναν τη σύνταξή τους.
Και  κάποτε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και πέθαναν κι άφησαν το σπίτι που είχαν στο χωριό, στον Οδυσσέα. Το δικαιούταν άλλωστε, τους είχε φροντίσει και τους είχε φροντίσει με μια αγάπη ξέχειλη, ως την τελευταία τους πνοή. Και μαζί με τούτο το σπίτι άφησαν και την ευχή τους. Να αγαπάει λίγο λιγότερο… για να κρατάει και κάτι για τον εαυτό του.
Έτσι του έλεγε συχνά-πυκνά η συχωρεμένη η μάνα του.
"Να χαρείς γιε μου, μα μην τα δίνεις όλα… κράτα και κάτι για τον εαυτό σου".
Στην Ελένη, "τη Νίτσα", την αδελφή του, είχαν αφήσει κάτι κτήματα, συν την προίκα που της είχανε δώσει όταν παντρεύτηκε συν τη σύνταξη που της έδιναν κάθε μήνα.  
Κι αυτά τα λίγα χρηματάκια που περίσσεψαν από κείνη την έρμη τη σύνταξη και τα είχε μαζεμένα ο Μανώλης σε ένα λογαριασμό για δικές τους ανάγκες πάντα, τα πήρε κι αυτά.
«Έχω παιδιά εγώ αδελφέ», του είπε με το που έθαψαν και το γέρο.
«Έχω ανάγκες που εσύ δεν τις καταλαβαίνεις φυσικά, γιατί έχεις το μισθό σου βρέξει χιονίσει». Κι ύστερα τί... και πώς να την καταλάβαινε;
«Άλλο τα δυο στόματα αδερφέ κι άλλο τα πέντε που είμαστε εμείς!»
Της τα έδωσε... και τα χρήματα, αλλά και το πατρικό τους στο χωριό. Κι όχι με βαριά καρδιά. Έτσι, με όλη του την ψυχή! Την αγαπούσε την αδελφή του. Λίγο διαφορετικά από ότι τον αγαπούσε εκείνη, μα είπαμε έτσι ήξερε να αγαπά, χωρίς λουρί δίχως περιορισμούς. Κι άλλωστε τί είναι η αγάπη; Να αγαπάς μόνο όταν σ’ αγαπούν και να δίνεις μόνο σαν σου δίνουν;
Τι είναι η αγάπη; Συναλλαγή; Δούνε και λαβείν είναι η αγάπη;
Τα χρόνια πέρασαν περισσότερο κι εκείνη συνέχισε να περνά από το σπίτι του κάθε που είχε ανάγκη. Κι αυτές οι ανάγκες της, δεν είχαν τελειωμό!
Μα κι εκείνος έβρισκε και της έδινε κάθε φορά, χωρίς να βαρυγκωμά, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.
Ώσπου η Ελπίδα, η γυναίκα του, αρρώστησε βαριά από την επάρατη νόσο κι η ζωή τους άλλαξε ακόμη πιο πολύ.
Τη φρόντισε και τη γυναίκα του όπως και τους δικούς του. Ήταν νέα, πενήντα πέντε χρονών, δεν ήθελε να τη χάσει κι ύστερα την αγαπούσε τόσο πολύ. Κι αυτή η φροντίδα, τους έφτασε μέχρι τη Γερμανία.      Έμαθαν ότι υπήρχε εκεί ένας γιατρός, που χρησιμοποιούσε μια καινούργια επαναστατική μέθοδο… που όποιος την ακολουθούσε γινόταν καλά και πήγαν.
Τίποτα. Δυστυχώς, από τη Γερμανία η Ελπίδα, η ελπίδα του… γύρισε νεκρή.
Έτσι στα εξήντα του ο κύριος Οδυσσέας έμεινε μόνος! Μόνος κι άφραγκος! Ευτυχώς όμως, είχε ακόμη το μισθό του και το σπίτι.
Η αδελφή του όλο αυτό το διάστημα ήταν χαμένη. Εμφανίστηκε μετά το θάνατο της Ελπίδας κι ήταν για να πεθάνει κι αυτή, με την "καινούργια" στενοχώρια της.
Όχι... όχι για την Ελπίδα!...
Να… με το γιο της το μεγάλο, που είχε κάτι προβλήματα ο λεβέντης της. Είχε μπλεχτεί, είχε ανοίξει ένα συνεταιρικό μπαράκι, ο συνέταιρος του βγήκε λαμόγιο και χρώσταγε πολλά το παιδί.
Ήρθε λοιπόν… σε ποιον να πήγαινε, είχε άλλο δικό της στο κόσμο; Ήρθε στον αδερφό της, το σωτήρα της και του ζήτησε χρήματα για να ξελασπώσει το παλικάρι της.
Είδε κι έπαθε ο Οδυσσέας (ο σωτήρας) για να την πείσει ότι με την αρρώστια της γυναίκας του είχε ξοδέψει και τα τελευταία του χρήματα και δεν είχε μία.
Τέλος, να μην τα πολυλογούμε. Πριν φύγει, τον έβαλε να της υποσχεθεί ότι θα έβαζε υποθήκη το σπίτι του, για να πάρει δάνειο ο λεβέντης και να δώσει τα χρωστούμενα του.
Έτσι κι έγινε.
Και τον πρώτο καιρό τα πράγματα πήγαιναν καλά, μα σε λίγους μήνες η αδελφή του ξανάρθε για να τον παρακαλέσει να πληρώνει αυτός το δάνειο λέει, γιατί το παιδί αδυνατούσε προς στιγμή να το κάνει.
Το έκανε κι αυτό. Είπαμε η αγάπη του δεν φόραγε λουρί…
Και πλήρωνε δύο χρόνια, μέχρι που έκανε τα χαρτιά του για τη σύνταξη και κόπηκε ο μισθός του.
Και να που το σπίτι του από τη μία στιγμή στην άλλη, βρέθηκε στα κόκκινα δάνεια… κι από κει σε πλειστηριασμό και αυτός στο τίποτα!
Η σύνταξή του αργούσε να βγει… και με το χάλι που είχε η χώρα δεν του δώσανε ούτε και την προ-σύνταξη. Δεν υπήρχαν λεφτά στα ταμεία, τί να του δώσουν;
"Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος!", έλεγαν οι σοφοί πρόγονοί μας.  Χαμογέλασε… αυτά σκεφτόταν, αυτά ονειρευόταν όταν τον βρήκε ο αστυνόμος κουλουριασμένο πάνω στο παγκάκι.
«Καλησπέρα», του είπε και τον κοίταξε με οίκτο. «Έχετε ταυτότητα;», τον ρώτησε και τον βοήθησε για να σηκωθεί.
«Έχω παιδί μου…», απάντησε ο Οδυσσέας και του την έδωσε. Ευτυχώς την είχε στην τσέπη του.  Είδες που έχει και τα καλά του τελικά να έχεις όλη σου την περιουσία, όλη σου τη ζωή πάνω σου και να χωράει μάλιστα και σε μία τσέπη;
«Μάλιστα… Οδυσσέας Χρήστου», είπε δυνατά το όνομα του το όργανο.
«Τί κάνετε εδώ τέτοια ώρα κύριε Οδυσσέα; Δεν έχετε σπίτι, οικογένεια που να σας περιμένει;»
«Όχι», του απάντησε χαμογελαστός ο Οδυσσέας.
«Θα κάνει κρύο όμως απόψε… και δεν μπορείτε να μείνετε εδώ στο πάρκο, θα παγώσετε! Θέλετε να μου πείτε τί σας συμβαίνει, για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για την περίπτωση σας;»
Και του τα 'πε.
Του τα είπε όλα κι όπως είχαν, μα χωρίς να κάνει ούτε μια στάλα παράπονο.
Το μόνο του παράπονο ήταν που δεν είχε μάθει ως τώρα αν είχε τελικά όρια η αγάπη; Με το που τελείωσε, το όργανο ήταν σε χειρότερη κατάσταση από τον ίδιο και κόντευε να βάλει τα κλάματα.
Έμειναν έτσι για λίγο οι δυο τους, δίχως να μιλούν, να κοιτούν μόνο τα αστέρια από πάνω τους και να σκέφτονται.
«Ξέρεις τί λέω… αν θέλεις βέβαια κι εσύ και μιας κι εγώ τέλειωσα την υπηρεσία μου. Άκουσα ότι κάπου στο Νέο Κόσμο, έχει ένα σπίτι που φιλοξενεί αστέγους, όπως εσύ. Λέω λοιπόν, αν θέλεις, να πάμε μήπως και βρούμε κάνα κρεβάτι εκεί για απόψε!…»
«Καλά είμαι και δω παλικάρι μου», του απάντησε ο Οδυσσέας συγκινημένος.
«Μη σε βάζω σε κόπο και τρέχεις τώρα νυχτιάτικα».
«Δεν είναι κόπος», του απάντησε ο αστυνόμος και σηκώθηκε. «Αρκεί να σταθούμε τυχεροί και να έχουν άδειο κρεβάτι…»
«Κι αν δεν σταθούμε;», ρώτησε ο Οδυσσέας και τον ακολούθησε.
«Κάτι θα βρούμε κύριε Οδυσσέα. Είμαι σίγουρος», του απάντησε εκείνος χαμογελώντας.
Και να δεις που αυτό το χαμόγελο… έμοιαζε με το δικό του.
«Κάτι θα βρούμε! Γιατί απόψε… δεν έχει όρια η αγάπη!...»

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

16 Σχόλια

  1. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Αχ βρε Σοφία μου γιατί με στενοχώρησες απόψε;Το ίδιο και η Μάχη με το δικό της κείμενο… Να σου πω όμως κάτι; Παρά το ”κατάντημα” του Οδυσσέα εγώ άντλησα μια νότα αισιοδοξίας από τα λόγια του και από την όλη του στάση Όταν ένας άνθρωπος αγαπάει χωρίς όρια και χωρίς να περιμένει από τους άλλους ντε και καλά να τον αγαπούν το ίδιο, είναι ”πλούσιος”, ένας ιδιότυπος πλούσιος, με μια καρδιά ζεστή και φιλάνθρωπη , και μια συνείδηση κρυστάλλινης καθαρότητας. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι σαν τον Οδυσσέα βέβαια, όμως με την αυτοθυσία του και το ΕΓΏ του σε πο κάτω σκαλί από τον συνάνθρωπό του μας δίνει ένα μάθημα που διώχνει την αγριάδα του ”ωχ αδελφισμου”.Να ‘ναι παρήγορο αυτό άραγε ή θα βρεθούν πολλοί να τον πουν τον ΟδυσσέαΙ αφελή και αγαθιάρη, Την σήμερον Η ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗ ΦΟΒΆΜΑΙ ΌΤΙ ΕΊΝΑΙ ΠΡΟΣ χλευασμό και ΕΚΜΕΤΆΛΛΕΥΣΗ….Σημείο και αυτό της άγριας εποχής που ζούμε….
    Καλή σου νύχτα Σοφία και καλό σου ΜΗΝΑ καλή Εποχή…

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Λένα μου καλημέρα και καλό μήνα!!! Συγνώμη που άργησα να απαντήσω αλλά είχαμε κατάληψη από τα εγγονάκια που έμειναν για βράδυ!… Δεν ξέρω πόσοι θα πουν πως ο Οδυσσέας είναι αφελής ή αγαθιάρης… ίσως και όλοι ή οι περισσότεροι…( δεν έχει και τόση σημασία άλλωστε). Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια!!! Λέει μια παροιμία. Δύσκολο να έχουμε την καρδιά του… μα αν είχαμε το μισό της καλοσύνης του ίσως και να ‘ταν διαφορετικός ο κόσμος μας!… Κι άλλωστε η αγάπη είναι συναίσθημα και βγαίνει κατευθείαν από την καρδιά μας!!! Οπότε ούτε να το περισσέψουμε μπορούμε, ούτε να το λιγοστέψουμε… τόσο έχουμε τόσο δίνουμε!!!
      Την αγάπη μου!

      Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Τον Οδυσσέα σου το συμπάθησα Σοφία. Θα ήθελα να τον είχα φίλο. Και αν τον είχα φίλο θα του έλεγα ότι μπορεί η Αγάπη να μην έχει όρια, αλλά έχει το ψέμα και η κοροϊδία.. Θα στεκόμουν με αγάπη δίπλα του και θα χαιρετούσαμε μαζί τη γυναίκα του. Και θα στεκόμουν και πάλι δίπλα του για να σταματήσει να σκορπά τα λεφτά του σε μια τελειωμένη σχέση. Θα του έλεγα να τα δώσει όλα αν θέλει και θα μουν μαζί του αλλά να τα δώσει σε ανθρώπους που ξέρουν να δείχνουν ευγνωμοσύνη που σέβονται που συναισθάνονται. Κι αυτο γιατί κάτι τέτοιους Οδυσσέες δεν τους θέλω σε παγκάκια να κρυώνουν. Τους θέλω να ζεσταίνουν καρδιές άλλες που κρυώνουν να γίνουμε ακόμα περισσότεροι…. Χτύπησες φλέβα απόψε Σοφία μου… Καλό ξημέρωμα..

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Είμαι σίγουρη ότι θα τα έκανες όλα αυτά!!! Από όσο σε ξέρω… δεν νομίζω ότι απέχει και πολύ η καρδούλα σου από αυτή του Οδυσσέα… Αν θυμάμαι καλά σε κάποια ιδιαίτερη συνομιλία μας, σου το είπα κι εσένα αυτό… ¨Το κράτα κάτι και για τον εαυτό σου¨ Έχεις δίκιο ότι οι Οδυσσέες τούτου του κόσμου είναι άδικο να καταλήγουν σε ένα παγκάκι… όμως όλα έχουν την τιμή τους και το κόστος τους… Ακόμη και η αγάπη! Εκεί βρίσκετε το μεγαλείο του καθενός μας!..Αντέχουμε αυτό το κόστος;
      Την αγάπη μου σε όλους σας την καλημέρα μου και καλό μήνα!

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    “Μην τα δίνεις όλα…κράτα κάτι και για τον εαυτό σου” ………. ναι χτύπησες φλέβα Σοφία μου…κατευθείαν…. Καλό μήνα και καλό ξημέρωμα!!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Άννα μου καλημέρα και καλό μήνα σε όλους μας… Και ιδού η απορία!!! Κρατάς και κάτι για τον εαυτό σου και πατάς περπατώντας σταθερά πάνω στη γη… ή τα δίνεις όλα και βαδίζεις ένα μέτρο πιο πάνω; Να είσαι πάντα καλά την αγάπη μου!!!

      Απάντηση
  4. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Αν υπάρχει στον κόσμο αυτό κάτι και δεν έχει ακόμα χαθεί είναι η αγάπη… Ή έτσι ελπίζουμε… Ο Οδυσσέας είχε ένα ποτάμι, μια θάλασσα κι έναν ωκεανό αγάπη …Για όλους εκτός από τον εαυτό του…”Ετούτο ανακαλυψα στα ύστερα του χρόνου…ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΓΑΠΗΣΑ , ΕΚΤΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ…!” λέει μια Κρητική -σοφή- μαντινάδα…Δεν διάβασα , Σοφία μου, ένα διήγημα…Διάβασα το δελτίο Τύπου της καθημερινότητάς μας… Στ΄αλήθεια , έπιασες το σφυγμό μας … με ένα μοναδικό τρόπο …ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ! Τον τρόπο που δεν έχει λουράκι και περιορισμό συναισθημάτων… Ούτε κάγκελα, ούτε σύρματα…. Μπράβο!!!!

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Τι να πω τώρα; Κατά αρχάς να σας παρακαλέσω να μου επιτρέψετε να σας μιλώ στον ενικό. Δεν βρίσκω τα ίδια λόγια και τον ίδιο τρόπο να τα πω, στον πληθυντικό. Έτσι είναι… πολύ σωστά το ¨επισήμανες¨ ο Οδυσσέας έχει ένα ποτάμι, μια θάλασσα, έναν ωκεανό αγάπης μέσα του! Πώς να τα κρατήσεις όλα αυτά βάζοντας φράχτες και λουριά; Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια… την καλημέρα μου και καλό μήνα.

      Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Χρυσούλα μου ξανά-επανέρχομαι…( τον ενικό τον κατοχύρωσα δίχως την ίδια σου…) Τι χαρισματικός λαός που είστε εσείς οι Κρητικοί για κάθε τι, έχετε και μια υπέροχη μαντινάδα! Μπράβο σας που τις τιμάτε και τις κρατάτε μέσα απ’ το πέρασμα του χρόνου! Το καλοκαίρι που θα είμαι Χανιά θα χαρώ και θα απολαύσω περισσότερα από τα χαρίσματά σας. Την καλημέρα μου και πάλι.

      Απάντηση
  5. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Σοφούλα μου,
    Ευχαριστώ πολύ…
    Όμως ….δεν είμαι Κρητικιά…
    μα Κρητικιά λογούμαι…
    αφού …43 έτη συναπτά…
    μ ένα λεβέντη Κρητικό,
    μάτια μου, εγώ κοιμούμαι!
    Την Κρήτη την αγάπησα …
    ως μ αγαπά κι εκείνη…
    κομμάτι τσ ομορφάδας της…
    ολοχρονής μου δίνει…
    Όσο που λες…για ενικό…
    χαρά μου είναι μεγάλη…
    ΠΩΣ ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΓΡΙΑ
    (χι,χι)…αλλά…σε κοπελούδα….άλλη….
    ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ….

    Απάντηση
  6. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολύ μου άρεσε ο Οδυσσέας σας. Αν υπήρχαν περισσότεροι άνθρωποι σαν κι αυτόν, ο κόσμος μας θα ήταν πολύ καλύτερος. Όταν προσφέρεις αγάπη στους άλλους, είναι σαν να τους κάνεις το πιο ακριβό δώρο. Και το περίεργο είναι, πως όσο δίνεις, τόσο πιο γεμάτος νιώθεις. Αν οι άλλοι δεν μπορούν να το εκτιμήσουν , το πρόβλημα το έχουν αυτοί. Πάντα θα ζητάνε και πάντα ανικανοποίητοι θα είναι. Η αγάπη, όμως, δεν έχει όρια, δεν μπορεί να κυκλοφορεί με έναν δοσομετρητή και να υπολογίζει πόσα θα δώσει, πόσα θα πάρει. Είναι συναίσθημα.
    Η οριοθέτηση όμως είναι άλλο. Πόσες φορές έχουμε πει “όχι” στα παιδιά μας, όχι επειδή δεν τα αγαπάμε, αλλά γιατί με το “όχι” μας, θα ωθήσουμε να αναλάβουν ευθύνες και να σταθούν στα πόδια τους;

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Έτσι είναι Χριστίνα… δεν χωρά η αγάπη σε δοσομετρητές… δεν είναι συναλλαγή τόσα θα δώσω… αν, τόσα πάρω!!! Και αυτό επίσης με τα παιδάκια, σωστό είναι… οφείλουμε να τους διδάξουμε τα όρια! Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, καλή μέρα και καλό μήνα.

      Απάντηση
  7. Έλενα Σαλιγκάρα

    Αχ Σοφία! Άραγε υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ακόμη; Εγώ πιστεύω πως ναι, υπάρχουν και αντί να τους κάνουμε εικόνισμα, τους “αρμέγουμε” όσο πιο πολύ μπορούμε.

    Συγκινητική ιστορία και δυστυχώς τόσο μα τόσο αληθινή! Την Καλησπέρα μου Σοφία.

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Κι εγώ το πιστεύω Έλενα μου… και πιστεύω επίσης ότι είμαστε πολύ τυχεροί, αν στη πορεία… μας ανταμώσουμε τουλάχιστον Έναν!… Την αγάπη μου καλό βράδυ και καλό μήνα.

      Απάντηση
  8. Ευαγγέλια Αθανασιάδου

    Τελικά ή ανθρωπιά και η καλοσύνη υπάρχουν ανάμεσα μας αλλά συχνα τη εισπρατουμε από ξένους, ενώ δικά μας πρόσωπα μας εκμεταλλεύονται. Ωραία ή ιστορία σου Σοφία με ωραία γλώσσα και γραφή.

    Απάντηση
  9. Σοφία Ντούπη

    Πόσο δίκιο είχες καλή μου Ευαγγελία και πόσο συχνά συμβαίνει αυτό στη ζωή μας!!! Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!