Αθάνατες αγάπες, της Βάσως Κώστογλου

5.06.2015

 

 

Τα δάκρυα ποτίζουνε της μοίρας το υφάδι,

οι καρδιές αργοπεθαίνουνε με μαραμένο χτύπο,

για μάτια που αντικρίσανε τα μυστικά του Άδη

και γέλια που έμειναν βουβά μες της Εδέμ τον κήπο.

 

Λάμψεις που αχνοφέγγουνε μόλις φανεί το βράδυ.

Σκιές που επιστρέφουνε στου δειλινού το φως.

Άυλα κορμιά γυρεύουνε στερνό αγάπης χάδι,

αφού οι ζωές χωρίστηκαν, χωρίς γιατί και πώς …

 

Οι μνήμες ζωντανεύουνε μες το πυκνό σκοτάδι,

για ανάσες που στερέψανε προτού να είν’ η ώρα.

Ψυχές που φέρουν το βαρύ του χάροντα σημάδι.

Όνειρα που ταξίδεψαν ως του ποτέ τη χώρα.

 

Γονυπετείς προσέρχονται στον κάτω κόσμο ικέτες.

Αναζητώντας ένα άγγιγμα, ένα τελευταίο βλέμμα.

Σαν άστρα λάμπουν μέσα τους ουράνιοι επισκέπτες.

Γιατί οι αγάπες μας μπορούν του αθάνατου το ψέμα.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Να ξέρες πόσο πολύ μ’ άγγιξαν τα λόγια σου
    Ένιωσα σαν περπάτησες δίπλα μου κι ας μη σε ξέρω…
    Ευχαριστώ πολύ!!!
    Σοφία Ντούπη.

    Απάντηση
    • vaso kostoglou

      Είναι μαγικό το πόσο εύκολα ταξιδεύουν οι λέξεις μέσα στο διαδίκτυο και έρχονται να σταθούν στο πλάι ενός αγνώστου και να αγγίξουν τα συναισθήματα του. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ιστότοπο που μας φιλοξενεί και μας δίνει τη δυνατότητα γι’ αυτές τις συναντήσεις. Ελπίζω μετά τον σύντομο περίπατο μας να μπόρεσα να σας κάνω να αισθανθείτε λίγο καλύτερα. Εγώ θα πρέπει να σας ευχαριστήσω …

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Υπεροχο εξαιρετικο μπραβο βασω

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου