Αθάνατες αγάπες, της Βάσως Κώστογλου

5.06.2015

 

 

Τα δάκρυα ποτίζουνε της μοίρας το υφάδι,

οι καρδιές αργοπεθαίνουνε με μαραμένο χτύπο,

για μάτια που αντικρίσανε τα μυστικά του Άδη

και γέλια που έμειναν βουβά μες της Εδέμ τον κήπο.

 

Λάμψεις που αχνοφέγγουνε μόλις φανεί το βράδυ.

Σκιές που επιστρέφουνε στου δειλινού το φως.

Άυλα κορμιά γυρεύουνε στερνό αγάπης χάδι,

αφού οι ζωές χωρίστηκαν, χωρίς γιατί και πώς …

 

Οι μνήμες ζωντανεύουνε μες το πυκνό σκοτάδι,

για ανάσες που στερέψανε προτού να είν’ η ώρα.

Ψυχές που φέρουν το βαρύ του χάροντα σημάδι.

Όνειρα που ταξίδεψαν ως του ποτέ τη χώρα.

 

Γονυπετείς προσέρχονται στον κάτω κόσμο ικέτες.

Αναζητώντας ένα άγγιγμα, ένα τελευταίο βλέμμα.

Σαν άστρα λάμπουν μέσα τους ουράνιοι επισκέπτες.

Γιατί οι αγάπες μας μπορούν του αθάνατου το ψέμα.

 

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Να ξέρες πόσο πολύ μ’ άγγιξαν τα λόγια σου
    Ένιωσα σαν περπάτησες δίπλα μου κι ας μη σε ξέρω…
    Ευχαριστώ πολύ!!!
    Σοφία Ντούπη.

    Απάντηση
    • vaso kostoglou

      Είναι μαγικό το πόσο εύκολα ταξιδεύουν οι λέξεις μέσα στο διαδίκτυο και έρχονται να σταθούν στο πλάι ενός αγνώστου και να αγγίξουν τα συναισθήματα του. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον ιστότοπο που μας φιλοξενεί και μας δίνει τη δυνατότητα γι’ αυτές τις συναντήσεις. Ελπίζω μετά τον σύντομο περίπατο μας να μπόρεσα να σας κάνω να αισθανθείτε λίγο καλύτερα. Εγώ θα πρέπει να σας ευχαριστήσω …

      Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Υπεροχο εξαιρετικο μπραβο βασω

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου