Κάθε που βουίζει η άνοιξη

Έχω μια άνοιξη να βουίζει στα αυτιά
Κι έναν ήλιο να ψηλώνει πόντο πόντο
Να μου θυμίζει τότε που ήμασταν παιδιά
Κι είχαμε ολάκερη ζωή μπροστά μας φόντο

Τότε που χρώμα κλέβαμε από γαλάζιο γιασεμί
Κι άρωμα από γαρδένια π’ άνθιζε στη γλάστρα
Και ζωγραφίζαμε τον κόσμο απ’ την αρχή
Ελπίδες τότε που κρεμούσαμε στα άστρα.

Τότε που η μέλισσα τρυγούσε τον ανθό
Μα πριν τη γύρη απ’ τα φτερά της να τινάξει
Ήρθε ο χρόνος να γυρίσει τον τροχό
Και τ’ όνειρο έψαχνε φτερούγες να πετάξει

Συνεπαρμένοι απ’ το νέκταρ της γιορτής
Μα στο πανηγύρι της ζωής φθηνά παζάρια
Μοιάζαμε να ‘μαστε χαμένοι εξ’ αρχής
Όταν το όνειρο ένα βράδυ παίξαμε στα ζάρια

Και ήταν τότε που σε πύρινα χαρτιά
Σφράγισε η ζωή την συμφωνία
Τα όνειρά μας κάνει ολόχρυσα καρφιά
Και κάθε άνοιξη σταυρώνει με μανία

Κάθε που βουίζει εκείνη η φωνή μέσα μου ρωτά
Ο ήλιος ψήλωσε πολύ και κάπου σκάλωσε στ’ αστέρια
Ή μήπως τότε… και ποτέ δεν τον πιστέψαμε αρκετά
Έτσι έμεινε χαμηλά και τελικά μας έκαψε τα χέρια

_

γράφει η Βάσω Κώστογλου