Ακυρώνω

11.09.2016

lake_woman

Στη ζωή μου έλαχε
Να αντέξω να παλέψω
Μα ποτέ δε θέλησα
Όνειρα άλλου να κλέψω

Μονάχη μου εδιάβηκα
Δύσκολα μονοπάτια
Ποτέ δεν καταδέχτηκα
Να κάμω καρδιά κομμάτια

Τα όνειρα που έγειραν
Σ’ αυτής το προσκεφάλι
Να τα βιάσω με μιας
Δική μου η αγκάλη

Να τα φωλιάσω ευπρεπώς
Σα δε διστάσαν άλλοι
Παρηγοριά και ζεστασιά
Ξένης γραφής μαγκάλι

Εκεί να αποθέσουνε
Χιλιάδες γεγονότα
Μα της αυθεντίας οι γραφές
Μας ομιλούν τη γλώσσα

Αλήθειας που θα ’ρθει
Εμάς και θα προτείνει
Σεβασμού και λυτρωμού
Αγαλλίασης ευθύνη

Που θα διακατέχεται
Θα νιώθει, θα συντάσσει
Με περηφάνεια περισσή
Θα ’ρθει και θα φτάσει

Τα όρια, τα σύνορα
Που άλλοι ξεπηδήσαν
Τα όνειρα τους βρήκανε
Δεν ακυρωθήκαν

Συμμετοχές πάμπολλες
Που είχανε προλάβει
Το δίκιο τους το νόμιμο
Κι είχαν συμπεριλάβει

Ημερομηνίες τρανταχτές
Εμφανώς επήλθαν
Ουσιαστικές καταλυτικές
Και τ’ άδικο εκδικηθήκαν.

Ακύρωση ποτέ
Δε θα πράξω λέω
Τη λεβεντιά μου στη γραφή
Σε πελάγης ευτυχίας πλέω

Σαν αντιληφθώ
Πως έχω επισκέψεις
Εμπνεύσεων προδιαγραφών
Τηρούνται οι προθέσεις

Που θα τεθούν εις το μυαλό
Πλάνα θα στήσουν τώρα
Στης επερχόμενης στιγμής
Λύτρωσης θα ’ναι η ώρα

Εκεί θα εκτιμήσουμε
Αντρεία και δικαιοσύνη
Εκεί θα αποτιμήσουμε
Βραβείων την ευθύνη

Τα όνειρά μου εγώ ποτέ
Δε θα τα αναβάλλω
Γιατί έμαθα από μικρή
Να το συμπεριλάβω

Σε ρυθμό μοναχικό
Σε στοιχειωμένα θέλω
Απόδειξης απαλλαγής
Χηρείας μαύρο βέλο

Αναστάσιμη κραυγή
Θα ’ναι και θα επιτάσσει
Την παρουσία στη γραφή
Διαφόρων μορφών σε φάση

Που θα αντιληφθούν
Μαζί θα εκραγούνε
Δημιουργίες και τιμές
Για να δικαιωθούνε

Οι κόποι τα ξενύχτια μου
Ζητώ και αναμένω
Τα μεράκια τα αληθινά
Αποθεμάτων ψυχής περιμένω

Να στήσουνε χορό
Να πάρουμε το σήμα
Ανάτασης ψυχής
Αναστάσεως κραυγών το βήμα.

Μάσκα θελήσανε άλλοι να μου βάλουν
Μα αυτή την πέταξα κι ας το καταλάβουν.

-

 γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου