Ακυρώνω

11.09.2016

lake_woman

Στη ζωή μου έλαχε
Να αντέξω να παλέψω
Μα ποτέ δε θέλησα
Όνειρα άλλου να κλέψω

Μονάχη μου εδιάβηκα
Δύσκολα μονοπάτια
Ποτέ δεν καταδέχτηκα
Να κάμω καρδιά κομμάτια

Τα όνειρα που έγειραν
Σ’ αυτής το προσκεφάλι
Να τα βιάσω με μιας
Δική μου η αγκάλη

Να τα φωλιάσω ευπρεπώς
Σα δε διστάσαν άλλοι
Παρηγοριά και ζεστασιά
Ξένης γραφής μαγκάλι

Εκεί να αποθέσουνε
Χιλιάδες γεγονότα
Μα της αυθεντίας οι γραφές
Μας ομιλούν τη γλώσσα

Αλήθειας που θα ’ρθει
Εμάς και θα προτείνει
Σεβασμού και λυτρωμού
Αγαλλίασης ευθύνη

Που θα διακατέχεται
Θα νιώθει, θα συντάσσει
Με περηφάνεια περισσή
Θα ’ρθει και θα φτάσει

Τα όρια, τα σύνορα
Που άλλοι ξεπηδήσαν
Τα όνειρα τους βρήκανε
Δεν ακυρωθήκαν

Συμμετοχές πάμπολλες
Που είχανε προλάβει
Το δίκιο τους το νόμιμο
Κι είχαν συμπεριλάβει

Ημερομηνίες τρανταχτές
Εμφανώς επήλθαν
Ουσιαστικές καταλυτικές
Και τ’ άδικο εκδικηθήκαν.

Ακύρωση ποτέ
Δε θα πράξω λέω
Τη λεβεντιά μου στη γραφή
Σε πελάγης ευτυχίας πλέω

Σαν αντιληφθώ
Πως έχω επισκέψεις
Εμπνεύσεων προδιαγραφών
Τηρούνται οι προθέσεις

Που θα τεθούν εις το μυαλό
Πλάνα θα στήσουν τώρα
Στης επερχόμενης στιγμής
Λύτρωσης θα ’ναι η ώρα

Εκεί θα εκτιμήσουμε
Αντρεία και δικαιοσύνη
Εκεί θα αποτιμήσουμε
Βραβείων την ευθύνη

Τα όνειρά μου εγώ ποτέ
Δε θα τα αναβάλλω
Γιατί έμαθα από μικρή
Να το συμπεριλάβω

Σε ρυθμό μοναχικό
Σε στοιχειωμένα θέλω
Απόδειξης απαλλαγής
Χηρείας μαύρο βέλο

Αναστάσιμη κραυγή
Θα ’ναι και θα επιτάσσει
Την παρουσία στη γραφή
Διαφόρων μορφών σε φάση

Που θα αντιληφθούν
Μαζί θα εκραγούνε
Δημιουργίες και τιμές
Για να δικαιωθούνε

Οι κόποι τα ξενύχτια μου
Ζητώ και αναμένω
Τα μεράκια τα αληθινά
Αποθεμάτων ψυχής περιμένω

Να στήσουνε χορό
Να πάρουμε το σήμα
Ανάτασης ψυχής
Αναστάσεως κραυγών το βήμα.

Μάσκα θελήσανε άλλοι να μου βάλουν
Μα αυτή την πέταξα κι ας το καταλάβουν.

-

 γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου