Ανέλπιδα παρατηρείς του φεγγαριού τη χάση

28.07.2015

 

 

Φορώντας το κοραλλένιο κολιέ

χορεύουν το χορό της βροχής

ξυπόλητες νεράιδες

μόνο στη φαντασία,

ήχοι ρυθμικοί στο μαγεμένο σπήλαιο

γέλια μακρινά της παιδικής αθωότητας.

Αστραπές χαρακώνουν πάλι

Στ’ ανοιχτά το πέλαγος

πανσέδες του φθινοπώρου

ντύνεται ο ορίζοντας

κι όλα εκείνα που δε γίνανε χαρές,

βαριές ψιχάλες σε λίγο δάκρυα.

Τα βήματα των ξεχασμένων

είναι αυτά που ακούς

στοιχειώνει λένε ο θάνατος

τις έρημες αυλές

και τα κλειστά παραθυρόφυλλα.

Κυκλωμένη η ψυχή

διπλωμένες φτερούγες

δρόμοι καινούριοι

ανοίγονται στη μοναξιά

οι άγγελοι κοιμούνται

τόσο ειρηνικά κι' ανυποψίαστα

αλήθεια τι θα αξίζει μετά από όλα αυτά.

Αύριο... χορεύοντας

στις απαλές αιώνιες διαδρομές

ξενιτεμένη θα ξανάρθει, η σκέψη

και στα αψηλάφητα σκοτάδια

η χίμαιρα βασίλισσα του πόνου

θα χλευάζει για τη φάρσα

αυτή, που πιστέψαμε ζωή.

Είδα να συντρίβεται η οργή

βουβά και απορημένα μάτια

νικημένες οι επιθυμίες

αβεβαιότητες και συνειρμοί αμφιβολίας

την τελευταία στιγμή

ευχές... λόγια... πονήματα μάταια

κι η μνήμη πρόσφορο να μοιράζεται

στο μέγα τούτο μυστήριο

της αθέατης σύναξης.

Έχει πολλά περάσματα ο Αχέροντας

γλυκοφιλώντας το χαμό

με ρημαγμένη εκείνη

τη χαρούμενη αισιόδοξη διάθεση

και μια αμήχανη σιωπή

ανέλπιδα παρατηρείς

του φεγγαριού τη χάση.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […] αλήθεια τι θα αξίζει μετά από όλα αυτά. […]

    Η ρημαγμένη χαρούμενη διάθεση θα αντισταθμιστεί; Θα την εξουδετερώσουν τα χρόνια χαράς και ευτυχίας; Θα έρθουν εκείνες οι στιγμές που θα πολεμήσουν τη βασίλισσα του πόνου; Ποιο πέρασμα του Αχέρωντα μυστικό πρέπει να περάσουμε για να σπάσει η σιωπή και να δούμε με ελπίδα ένα νέο φεγγάρι;

    την καλημέρα μου…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Καλημέρα Μάχη. Ξύπνησα πολλές φορές τον πέτρινο θεό και το στοιχειό του χρόνου για να μου δείξουν τις σπίθες της ψυχής. Έτσι έμαθα πως η ελπίδα μπορεί να κοιμάται, όμως μένει παντοτινά αθάνατη γιατί την έχουν κοινωνήσει πνεύματα και νερά αιώνων. Κατάργησα τους φραγμούς και τα σύνορα στην ψυχή. Όλος ο κόσμος, όλη η πλάση ξημερώνει στα μάτια μου παράδεισος κι όλοι, όλοι οι άνθρωποι έχουν μεγάλες φτερούγες και μπορούν να πετάξουν… Αύριο. Έχω την αίσθηση πως και ο Αχέροντας… μέσα μας είναι…

      Απάντηση
  2. sofiakioroglou

    Η γραφή σας πάντα ιδιαίτερη.Γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Είναι δύσκολο να μην πω ότι όλα σας τα ποιήματα αγγίζουν τον αναγνώστη. Τα ποιήματα σας είναι πάντα ευαίσθητα και λυρικά.

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στη γλώσσα της καρδιάς, αυτές οι τόσο όμορφα κεντημένες με καλοσύνη σκέψεις που με σεμνότητα μου αφιερώνετε, αποτελούν φυλακτό και έτσι με αγάπη και τιμή θα το κρατήσω.

      Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολλές εικόνες, με λυρικό τρόπο δοσμένες, όπως πάντα. Κι όπως όλα τα ποιήματά σας, έτσι κι αυτό μου αρέσει πολύ.

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Υπέροχο το ποίημα σας Ζωή. Μαγεύομαι κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό σας…
      μπράβο σας…

      Απάντηση
      • Ζωή Δικταίου

        Ας έχετε όλα τα αγαθά δώρα να πορεύεστε στο φως και στην Αγάπη και να συμπληρώνετε με ευαισθησία το σημειωματάριο του κόσμου.

        Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Το συνηθίζω πια στην καθημερινότητα μου, Χριστίνα, να πορεύομαι επικυρώνοντας τον κύκλιο χορό της μνήμης και της νοσταλγίας με αναζητήσεις γνήσιες, στη φύση για την αυθεντικότητα και την αντοχή, στη θύμηση γιατί από τους ταμιευτήρες της αντλώ σπίθες κι έχω αποθέματα στη μάχη με το σύγχρονο σκοτάδι και ταξιδεύω με αγάπη στα μάτια και στα έργα των ανθρώπων, εκείνων που τους περισσεύει η ανιδιοτέλεια, η καλοσύνη, η τιμή, όσων ανοίγουν τα φύλλα της καρδιάς τους όπως τ’ αλφαβητάρι και μου μαθαίνουν ανάγνωση στην αλήθεια της Ζωής…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου