Ανέλπιδα παρατηρείς του φεγγαριού τη χάση

28.07.2015

 

 

Φορώντας το κοραλλένιο κολιέ

χορεύουν το χορό της βροχής

ξυπόλητες νεράιδες

μόνο στη φαντασία,

ήχοι ρυθμικοί στο μαγεμένο σπήλαιο

γέλια μακρινά της παιδικής αθωότητας.

Αστραπές χαρακώνουν πάλι

Στ’ ανοιχτά το πέλαγος

πανσέδες του φθινοπώρου

ντύνεται ο ορίζοντας

κι όλα εκείνα που δε γίνανε χαρές,

βαριές ψιχάλες σε λίγο δάκρυα.

Τα βήματα των ξεχασμένων

είναι αυτά που ακούς

στοιχειώνει λένε ο θάνατος

τις έρημες αυλές

και τα κλειστά παραθυρόφυλλα.

Κυκλωμένη η ψυχή

διπλωμένες φτερούγες

δρόμοι καινούριοι

ανοίγονται στη μοναξιά

οι άγγελοι κοιμούνται

τόσο ειρηνικά κι' ανυποψίαστα

αλήθεια τι θα αξίζει μετά από όλα αυτά.

Αύριο... χορεύοντας

στις απαλές αιώνιες διαδρομές

ξενιτεμένη θα ξανάρθει, η σκέψη

και στα αψηλάφητα σκοτάδια

η χίμαιρα βασίλισσα του πόνου

θα χλευάζει για τη φάρσα

αυτή, που πιστέψαμε ζωή.

Είδα να συντρίβεται η οργή

βουβά και απορημένα μάτια

νικημένες οι επιθυμίες

αβεβαιότητες και συνειρμοί αμφιβολίας

την τελευταία στιγμή

ευχές... λόγια... πονήματα μάταια

κι η μνήμη πρόσφορο να μοιράζεται

στο μέγα τούτο μυστήριο

της αθέατης σύναξης.

Έχει πολλά περάσματα ο Αχέροντας

γλυκοφιλώντας το χαμό

με ρημαγμένη εκείνη

τη χαρούμενη αισιόδοξη διάθεση

και μια αμήχανη σιωπή

ανέλπιδα παρατηρείς

του φεγγαριού τη χάση.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […] αλήθεια τι θα αξίζει μετά από όλα αυτά. […]

    Η ρημαγμένη χαρούμενη διάθεση θα αντισταθμιστεί; Θα την εξουδετερώσουν τα χρόνια χαράς και ευτυχίας; Θα έρθουν εκείνες οι στιγμές που θα πολεμήσουν τη βασίλισσα του πόνου; Ποιο πέρασμα του Αχέρωντα μυστικό πρέπει να περάσουμε για να σπάσει η σιωπή και να δούμε με ελπίδα ένα νέο φεγγάρι;

    την καλημέρα μου…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Καλημέρα Μάχη. Ξύπνησα πολλές φορές τον πέτρινο θεό και το στοιχειό του χρόνου για να μου δείξουν τις σπίθες της ψυχής. Έτσι έμαθα πως η ελπίδα μπορεί να κοιμάται, όμως μένει παντοτινά αθάνατη γιατί την έχουν κοινωνήσει πνεύματα και νερά αιώνων. Κατάργησα τους φραγμούς και τα σύνορα στην ψυχή. Όλος ο κόσμος, όλη η πλάση ξημερώνει στα μάτια μου παράδεισος κι όλοι, όλοι οι άνθρωποι έχουν μεγάλες φτερούγες και μπορούν να πετάξουν… Αύριο. Έχω την αίσθηση πως και ο Αχέροντας… μέσα μας είναι…

      Απάντηση
  2. sofiakioroglou

    Η γραφή σας πάντα ιδιαίτερη.Γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Είναι δύσκολο να μην πω ότι όλα σας τα ποιήματα αγγίζουν τον αναγνώστη. Τα ποιήματα σας είναι πάντα ευαίσθητα και λυρικά.

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στη γλώσσα της καρδιάς, αυτές οι τόσο όμορφα κεντημένες με καλοσύνη σκέψεις που με σεμνότητα μου αφιερώνετε, αποτελούν φυλακτό και έτσι με αγάπη και τιμή θα το κρατήσω.

      Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολλές εικόνες, με λυρικό τρόπο δοσμένες, όπως πάντα. Κι όπως όλα τα ποιήματά σας, έτσι κι αυτό μου αρέσει πολύ.

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Υπέροχο το ποίημα σας Ζωή. Μαγεύομαι κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό σας…
      μπράβο σας…

      Απάντηση
      • Ζωή Δικταίου

        Ας έχετε όλα τα αγαθά δώρα να πορεύεστε στο φως και στην Αγάπη και να συμπληρώνετε με ευαισθησία το σημειωματάριο του κόσμου.

        Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Το συνηθίζω πια στην καθημερινότητα μου, Χριστίνα, να πορεύομαι επικυρώνοντας τον κύκλιο χορό της μνήμης και της νοσταλγίας με αναζητήσεις γνήσιες, στη φύση για την αυθεντικότητα και την αντοχή, στη θύμηση γιατί από τους ταμιευτήρες της αντλώ σπίθες κι έχω αποθέματα στη μάχη με το σύγχρονο σκοτάδι και ταξιδεύω με αγάπη στα μάτια και στα έργα των ανθρώπων, εκείνων που τους περισσεύει η ανιδιοτέλεια, η καλοσύνη, η τιμή, όσων ανοίγουν τα φύλλα της καρδιάς τους όπως τ’ αλφαβητάρι και μου μαθαίνουν ανάγνωση στην αλήθεια της Ζωής…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου