Ανέλπιδα παρατηρείς του φεγγαριού τη χάση

28.07.2015

 

 

Φορώντας το κοραλλένιο κολιέ

χορεύουν το χορό της βροχής

ξυπόλητες νεράιδες

μόνο στη φαντασία,

ήχοι ρυθμικοί στο μαγεμένο σπήλαιο

γέλια μακρινά της παιδικής αθωότητας.

Αστραπές χαρακώνουν πάλι

Στ’ ανοιχτά το πέλαγος

πανσέδες του φθινοπώρου

ντύνεται ο ορίζοντας

κι όλα εκείνα που δε γίνανε χαρές,

βαριές ψιχάλες σε λίγο δάκρυα.

Τα βήματα των ξεχασμένων

είναι αυτά που ακούς

στοιχειώνει λένε ο θάνατος

τις έρημες αυλές

και τα κλειστά παραθυρόφυλλα.

Κυκλωμένη η ψυχή

διπλωμένες φτερούγες

δρόμοι καινούριοι

ανοίγονται στη μοναξιά

οι άγγελοι κοιμούνται

τόσο ειρηνικά κι' ανυποψίαστα

αλήθεια τι θα αξίζει μετά από όλα αυτά.

Αύριο... χορεύοντας

στις απαλές αιώνιες διαδρομές

ξενιτεμένη θα ξανάρθει, η σκέψη

και στα αψηλάφητα σκοτάδια

η χίμαιρα βασίλισσα του πόνου

θα χλευάζει για τη φάρσα

αυτή, που πιστέψαμε ζωή.

Είδα να συντρίβεται η οργή

βουβά και απορημένα μάτια

νικημένες οι επιθυμίες

αβεβαιότητες και συνειρμοί αμφιβολίας

την τελευταία στιγμή

ευχές... λόγια... πονήματα μάταια

κι η μνήμη πρόσφορο να μοιράζεται

στο μέγα τούτο μυστήριο

της αθέατης σύναξης.

Έχει πολλά περάσματα ο Αχέροντας

γλυκοφιλώντας το χαμό

με ρημαγμένη εκείνη

τη χαρούμενη αισιόδοξη διάθεση

και μια αμήχανη σιωπή

ανέλπιδα παρατηρείς

του φεγγαριού τη χάση.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

Στου Αχέροντα την λίμνη

Στου Αχέροντα την λίμνη

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που δεν...

Η ασκήμια της

Η ασκήμια της

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    […] αλήθεια τι θα αξίζει μετά από όλα αυτά. […]

    Η ρημαγμένη χαρούμενη διάθεση θα αντισταθμιστεί; Θα την εξουδετερώσουν τα χρόνια χαράς και ευτυχίας; Θα έρθουν εκείνες οι στιγμές που θα πολεμήσουν τη βασίλισσα του πόνου; Ποιο πέρασμα του Αχέρωντα μυστικό πρέπει να περάσουμε για να σπάσει η σιωπή και να δούμε με ελπίδα ένα νέο φεγγάρι;

    την καλημέρα μου…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Καλημέρα Μάχη. Ξύπνησα πολλές φορές τον πέτρινο θεό και το στοιχειό του χρόνου για να μου δείξουν τις σπίθες της ψυχής. Έτσι έμαθα πως η ελπίδα μπορεί να κοιμάται, όμως μένει παντοτινά αθάνατη γιατί την έχουν κοινωνήσει πνεύματα και νερά αιώνων. Κατάργησα τους φραγμούς και τα σύνορα στην ψυχή. Όλος ο κόσμος, όλη η πλάση ξημερώνει στα μάτια μου παράδεισος κι όλοι, όλοι οι άνθρωποι έχουν μεγάλες φτερούγες και μπορούν να πετάξουν… Αύριο. Έχω την αίσθηση πως και ο Αχέροντας… μέσα μας είναι…

      Απάντηση
  2. sofiakioroglou

    Η γραφή σας πάντα ιδιαίτερη.Γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Είναι δύσκολο να μην πω ότι όλα σας τα ποιήματα αγγίζουν τον αναγνώστη. Τα ποιήματα σας είναι πάντα ευαίσθητα και λυρικά.

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Στη γλώσσα της καρδιάς, αυτές οι τόσο όμορφα κεντημένες με καλοσύνη σκέψεις που με σεμνότητα μου αφιερώνετε, αποτελούν φυλακτό και έτσι με αγάπη και τιμή θα το κρατήσω.

      Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    Πολλές εικόνες, με λυρικό τρόπο δοσμένες, όπως πάντα. Κι όπως όλα τα ποιήματά σας, έτσι κι αυτό μου αρέσει πολύ.

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Υπέροχο το ποίημα σας Ζωή. Μαγεύομαι κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό σας…
      μπράβο σας…

      Απάντηση
      • Ζωή Δικταίου

        Ας έχετε όλα τα αγαθά δώρα να πορεύεστε στο φως και στην Αγάπη και να συμπληρώνετε με ευαισθησία το σημειωματάριο του κόσμου.

        Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Το συνηθίζω πια στην καθημερινότητα μου, Χριστίνα, να πορεύομαι επικυρώνοντας τον κύκλιο χορό της μνήμης και της νοσταλγίας με αναζητήσεις γνήσιες, στη φύση για την αυθεντικότητα και την αντοχή, στη θύμηση γιατί από τους ταμιευτήρες της αντλώ σπίθες κι έχω αποθέματα στη μάχη με το σύγχρονο σκοτάδι και ταξιδεύω με αγάπη στα μάτια και στα έργα των ανθρώπων, εκείνων που τους περισσεύει η ανιδιοτέλεια, η καλοσύνη, η τιμή, όσων ανοίγουν τα φύλλα της καρδιάς τους όπως τ’ αλφαβητάρι και μου μαθαίνουν ανάγνωση στην αλήθεια της Ζωής…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου