Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές κρεμασμένα άστρα

24.10.2015

 

 

Φως απαλό της αυγής
σκορπίζει τις βαριές σκιές,
τινάζοντας στον πρωινό ορίζοντα
τα κρυφά και τ' ανείπωτα.
Ξημερώνει, ξεκινάμε
πάλι μαζί
μα για άλλο προορισμό καθεμιά.
Βοήθα με ν' αναστήσω την ελπίδα.
Ορκίστηκες στο φως
αυτό που οδηγεί καράβια και όνειρα.
Βλέπω ή ονειρεύομαι
δεν ξέρω. Καθετί έχει τουλάχιστον

δύο όψεις
ακόμη κι' ο θάνατος.
Θα επιστρέψω στα πρώτα βήματα
τότε που με κρατούσες απ' το χέρι σφιχτά
τότε που με ταξίδευες
σε μαγεμένους ήχους άλλης εποχής
για να μην ξεχάσω τι πραγματικά θέλει η ζωή
για να μη φοβάμαι
τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
για να φοβάμαι
την ευτυχία που αναζητείται.
Έβαλες πλώρα για το άγνωστο
διάλεξες ρότα ασημένια τ' ουρανού
αμάθητη μου φαίνεται πως φεύγεις.
Έχω της αλμύρας τη γεύση ακόμη

στα χείλη
αυτή την πρώτη γεύση της ζωής
και το πελαγίσιο χάδι του ανέμου
στα ματοτσίνορα
έχω ένα λόγο να δακρύσω.
Πως να ξεφεύγω της θλίψης
δε με δίδαξες.
Σκοτεινά τα σύνορα
σκοντάφτει η ψυχή
αντηχούν οι καμπάνες ακόμη

στον ύπνο μου
αφουγκράσου τον ψίθυρο

μέσα μου, στάσου
να νιώσεις, πως τρέμω
και δεν είναι από φόβο
δεν είναι
μέθυσα µε ροδόσταμο
και με συγκινήσεις
με την κανέλλα που 'χες κρύψει

στο μαξιλάρι μου
φυλακτό για την αγάπη.
Σκέψεις,
αλλάζουνε σαν χειμωνιάτικα κύματα
στη δική σου φωνή αποκρίνομαι
κάνοντας σινιάλα στη μοναξιά
να μείνει τρυφερή κι ανέφελη η αλήθεια
να προσκυνώ το μεγαλείο της
με την προσήλωση ενός παιδιού
κι' όταν το χιόνι ξαναστρώνεται

στον κάμπο
απείραχτα τα κόκκινα μήλα
θα μένουν
στα γυμνά κλαδιά
και τα νεκρά φύλλα
θα σκεπάζουν τα μυστήρια στα έγκατα.
Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές
κρεμασμένα άστρα
σ' εκείνο το παράθυρο του Νότου
το φωτισμένο απόψε με κερί
αυτό που δείχνει το δρόμο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    για να μη φοβάμαι τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
    για να φοβάμαι την ευτυχία που αναζητείται….

    Υπέροχα λόγια ξεδιπλώνουν εικόνες…και ναι..είναι ωραίο να μπορεί να έχει λόγο να δακρύσει κανείς…

    Καλό σας Σαββατοκύριακο..

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Την ευχή εκείνης που ζύμωσε πρώτη εφτάζυμο διπυρωμένο άρτο να έχεις Μάχη και η αστροφεγγιά της Αγάπης στο δρόμο σου να φέγγει, εσένα που η ψυχή σου έχει άρωμα και ομορφιά και αφήνεται να αισθάνεται. Την αγάπη μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου