Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές κρεμασμένα άστρα

24.10.2015

 

 

Φως απαλό της αυγής
σκορπίζει τις βαριές σκιές,
τινάζοντας στον πρωινό ορίζοντα
τα κρυφά και τ' ανείπωτα.
Ξημερώνει, ξεκινάμε
πάλι μαζί
μα για άλλο προορισμό καθεμιά.
Βοήθα με ν' αναστήσω την ελπίδα.
Ορκίστηκες στο φως
αυτό που οδηγεί καράβια και όνειρα.
Βλέπω ή ονειρεύομαι
δεν ξέρω. Καθετί έχει τουλάχιστον

δύο όψεις
ακόμη κι' ο θάνατος.
Θα επιστρέψω στα πρώτα βήματα
τότε που με κρατούσες απ' το χέρι σφιχτά
τότε που με ταξίδευες
σε μαγεμένους ήχους άλλης εποχής
για να μην ξεχάσω τι πραγματικά θέλει η ζωή
για να μη φοβάμαι
τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
για να φοβάμαι
την ευτυχία που αναζητείται.
Έβαλες πλώρα για το άγνωστο
διάλεξες ρότα ασημένια τ' ουρανού
αμάθητη μου φαίνεται πως φεύγεις.
Έχω της αλμύρας τη γεύση ακόμη

στα χείλη
αυτή την πρώτη γεύση της ζωής
και το πελαγίσιο χάδι του ανέμου
στα ματοτσίνορα
έχω ένα λόγο να δακρύσω.
Πως να ξεφεύγω της θλίψης
δε με δίδαξες.
Σκοτεινά τα σύνορα
σκοντάφτει η ψυχή
αντηχούν οι καμπάνες ακόμη

στον ύπνο μου
αφουγκράσου τον ψίθυρο

μέσα μου, στάσου
να νιώσεις, πως τρέμω
και δεν είναι από φόβο
δεν είναι
μέθυσα µε ροδόσταμο
και με συγκινήσεις
με την κανέλλα που 'χες κρύψει

στο μαξιλάρι μου
φυλακτό για την αγάπη.
Σκέψεις,
αλλάζουνε σαν χειμωνιάτικα κύματα
στη δική σου φωνή αποκρίνομαι
κάνοντας σινιάλα στη μοναξιά
να μείνει τρυφερή κι ανέφελη η αλήθεια
να προσκυνώ το μεγαλείο της
με την προσήλωση ενός παιδιού
κι' όταν το χιόνι ξαναστρώνεται

στον κάμπο
απείραχτα τα κόκκινα μήλα
θα μένουν
στα γυμνά κλαδιά
και τα νεκρά φύλλα
θα σκεπάζουν τα μυστήρια στα έγκατα.
Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές
κρεμασμένα άστρα
σ' εκείνο το παράθυρο του Νότου
το φωτισμένο απόψε με κερί
αυτό που δείχνει το δρόμο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    για να μη φοβάμαι τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
    για να φοβάμαι την ευτυχία που αναζητείται….

    Υπέροχα λόγια ξεδιπλώνουν εικόνες…και ναι..είναι ωραίο να μπορεί να έχει λόγο να δακρύσει κανείς…

    Καλό σας Σαββατοκύριακο..

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Την ευχή εκείνης που ζύμωσε πρώτη εφτάζυμο διπυρωμένο άρτο να έχεις Μάχη και η αστροφεγγιά της Αγάπης στο δρόμο σου να φέγγει, εσένα που η ψυχή σου έχει άρωμα και ομορφιά και αφήνεται να αισθάνεται. Την αγάπη μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου