Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές κρεμασμένα άστρα

24.10.2015

 

 

Φως απαλό της αυγής
σκορπίζει τις βαριές σκιές,
τινάζοντας στον πρωινό ορίζοντα
τα κρυφά και τ' ανείπωτα.
Ξημερώνει, ξεκινάμε
πάλι μαζί
μα για άλλο προορισμό καθεμιά.
Βοήθα με ν' αναστήσω την ελπίδα.
Ορκίστηκες στο φως
αυτό που οδηγεί καράβια και όνειρα.
Βλέπω ή ονειρεύομαι
δεν ξέρω. Καθετί έχει τουλάχιστον

δύο όψεις
ακόμη κι' ο θάνατος.
Θα επιστρέψω στα πρώτα βήματα
τότε που με κρατούσες απ' το χέρι σφιχτά
τότε που με ταξίδευες
σε μαγεμένους ήχους άλλης εποχής
για να μην ξεχάσω τι πραγματικά θέλει η ζωή
για να μη φοβάμαι
τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
για να φοβάμαι
την ευτυχία που αναζητείται.
Έβαλες πλώρα για το άγνωστο
διάλεξες ρότα ασημένια τ' ουρανού
αμάθητη μου φαίνεται πως φεύγεις.
Έχω της αλμύρας τη γεύση ακόμη

στα χείλη
αυτή την πρώτη γεύση της ζωής
και το πελαγίσιο χάδι του ανέμου
στα ματοτσίνορα
έχω ένα λόγο να δακρύσω.
Πως να ξεφεύγω της θλίψης
δε με δίδαξες.
Σκοτεινά τα σύνορα
σκοντάφτει η ψυχή
αντηχούν οι καμπάνες ακόμη

στον ύπνο μου
αφουγκράσου τον ψίθυρο

μέσα μου, στάσου
να νιώσεις, πως τρέμω
και δεν είναι από φόβο
δεν είναι
μέθυσα µε ροδόσταμο
και με συγκινήσεις
με την κανέλλα που 'χες κρύψει

στο μαξιλάρι μου
φυλακτό για την αγάπη.
Σκέψεις,
αλλάζουνε σαν χειμωνιάτικα κύματα
στη δική σου φωνή αποκρίνομαι
κάνοντας σινιάλα στη μοναξιά
να μείνει τρυφερή κι ανέφελη η αλήθεια
να προσκυνώ το μεγαλείο της
με την προσήλωση ενός παιδιού
κι' όταν το χιόνι ξαναστρώνεται

στον κάμπο
απείραχτα τα κόκκινα μήλα
θα μένουν
στα γυμνά κλαδιά
και τα νεκρά φύλλα
θα σκεπάζουν τα μυστήρια στα έγκατα.
Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές
κρεμασμένα άστρα
σ' εκείνο το παράθυρο του Νότου
το φωτισμένο απόψε με κερί
αυτό που δείχνει το δρόμο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    για να μη φοβάμαι τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
    για να φοβάμαι την ευτυχία που αναζητείται….

    Υπέροχα λόγια ξεδιπλώνουν εικόνες…και ναι..είναι ωραίο να μπορεί να έχει λόγο να δακρύσει κανείς…

    Καλό σας Σαββατοκύριακο..

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Την ευχή εκείνης που ζύμωσε πρώτη εφτάζυμο διπυρωμένο άρτο να έχεις Μάχη και η αστροφεγγιά της Αγάπης στο δρόμο σου να φέγγει, εσένα που η ψυχή σου έχει άρωμα και ομορφιά και αφήνεται να αισθάνεται. Την αγάπη μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου