Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές κρεμασμένα άστρα

24.10.2015

 

 

Φως απαλό της αυγής
σκορπίζει τις βαριές σκιές,
τινάζοντας στον πρωινό ορίζοντα
τα κρυφά και τ' ανείπωτα.
Ξημερώνει, ξεκινάμε
πάλι μαζί
μα για άλλο προορισμό καθεμιά.
Βοήθα με ν' αναστήσω την ελπίδα.
Ορκίστηκες στο φως
αυτό που οδηγεί καράβια και όνειρα.
Βλέπω ή ονειρεύομαι
δεν ξέρω. Καθετί έχει τουλάχιστον

δύο όψεις
ακόμη κι' ο θάνατος.
Θα επιστρέψω στα πρώτα βήματα
τότε που με κρατούσες απ' το χέρι σφιχτά
τότε που με ταξίδευες
σε μαγεμένους ήχους άλλης εποχής
για να μην ξεχάσω τι πραγματικά θέλει η ζωή
για να μη φοβάμαι
τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
για να φοβάμαι
την ευτυχία που αναζητείται.
Έβαλες πλώρα για το άγνωστο
διάλεξες ρότα ασημένια τ' ουρανού
αμάθητη μου φαίνεται πως φεύγεις.
Έχω της αλμύρας τη γεύση ακόμη

στα χείλη
αυτή την πρώτη γεύση της ζωής
και το πελαγίσιο χάδι του ανέμου
στα ματοτσίνορα
έχω ένα λόγο να δακρύσω.
Πως να ξεφεύγω της θλίψης
δε με δίδαξες.
Σκοτεινά τα σύνορα
σκοντάφτει η ψυχή
αντηχούν οι καμπάνες ακόμη

στον ύπνο μου
αφουγκράσου τον ψίθυρο

μέσα μου, στάσου
να νιώσεις, πως τρέμω
και δεν είναι από φόβο
δεν είναι
μέθυσα µε ροδόσταμο
και με συγκινήσεις
με την κανέλλα που 'χες κρύψει

στο μαξιλάρι μου
φυλακτό για την αγάπη.
Σκέψεις,
αλλάζουνε σαν χειμωνιάτικα κύματα
στη δική σου φωνή αποκρίνομαι
κάνοντας σινιάλα στη μοναξιά
να μείνει τρυφερή κι ανέφελη η αλήθεια
να προσκυνώ το μεγαλείο της
με την προσήλωση ενός παιδιού
κι' όταν το χιόνι ξαναστρώνεται

στον κάμπο
απείραχτα τα κόκκινα μήλα
θα μένουν
στα γυμνά κλαδιά
και τα νεκρά φύλλα
θα σκεπάζουν τα μυστήρια στα έγκατα.
Αναμνήσεις και θλιμμένες στιγμές
κρεμασμένα άστρα
σ' εκείνο το παράθυρο του Νότου
το φωτισμένο απόψε με κερί
αυτό που δείχνει το δρόμο.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    για να μη φοβάμαι τη ματαιότητα που καταδεικνύεται,
    για να φοβάμαι την ευτυχία που αναζητείται….

    Υπέροχα λόγια ξεδιπλώνουν εικόνες…και ναι..είναι ωραίο να μπορεί να έχει λόγο να δακρύσει κανείς…

    Καλό σας Σαββατοκύριακο..

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Την ευχή εκείνης που ζύμωσε πρώτη εφτάζυμο διπυρωμένο άρτο να έχεις Μάχη και η αστροφεγγιά της Αγάπης στο δρόμο σου να φέγγει, εσένα που η ψυχή σου έχει άρωμα και ομορφιά και αφήνεται να αισθάνεται. Την αγάπη μου.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου