Select Page

Αναπαύσεως και μνήμης γωνία

Αναπαύσεως και μνήμης γωνία

 

- Μην κλαις, παιδί μου… Καλά είμαι και θέλω να ’σαι κι εσύ καλά…

- Μην κλαις, μάνα. Δεν μου πρέπουν τα δάκρυα. Τραγούδια και χαρές θέλω…

- Σ’ ευχαριστώ για όσα έκανες, όσο ήμουν μαζί σας…

- Αχ, πονάς και δεν το αντέχω… Ξαναφτιάξε τη ζωή σου… Δεν σου αξίζει τόσος πόνος…

- Σε μένα γιατί δεν έρχεται κανείς και όλοι με προσπερνάνε;

- Να ’σαι καλά, θυγατέρα, που θυμάσαι τη δασκάλα και δεύτερή σου μάνα…

- Και πάνω που πίστευα πως μ’ έχουνε ξεχάσει, να ’σαι με τα λουλούδια σου… Κι όπως τότε, έλα να κάνουμε μαζί ένα τσιγάρο…

- Μανούλα, πατερούλη, δε θέλω να έρχεστε λυπημένοι. Τώρα έχετε τον αδελφούλη μου και θέλω να είστε χαρούμενοι. Μαζί σας είμαι κι εγώ, μόνο που σεις δε με βλέπετε. Και μη μου φέρνετε άλλα παιχνίδια…

- Πόσο σ’ ευγνωμονώ που μ’ έχεις συγχωρέσει… Και είσαι η μόνη που έρχεται και μάλιστα με αγάπη…

- Πατέρα, το νου σου στη μάνα… Εγώ δεν μπορώ να την βοηθήσω, εσύ, όμως, και μπορείς και πρέπει… Μην την αφήνεις αβοήθητη… Προσπάθησε με αγάπη… Μπορεί να χρειάζεται περισσότερο χρόνο από σας. Γι αυτό και πρέπει να βοηθηθεί… Και ιατρικά και πνευματικά…

- Καλώς την παλιοπαρέα! Τι έγινε; Θα φάμε και θα πιούμε σήμερα πάλι; Κανένα τραγούδι, ρε παιδιά… Ε, δε θέλω δάκρυα. Θυμάστε τότε που κάναμε κοπάνες στο σχολείο; Την Άννα που είχε μεθύσει στο πάρτι κι έκλαιγε συνέχεια; Κι εγώ να της κρατάω το χέρι, να προσπαθώ να την παρηγορήσω; Κωστή, θυμάσαι την ημέρα που βγήκαν τ’ αποτελέσματα των πανελλαδικών; Μόνο στριπτίζ που δεν έκανες απ’ τη χαρά σου! Κι εσύ, Μήτσο, που στη μόνη σχολή που έμπαινες, ήταν αυτή η ζαμπονοκοπτική της Κοζάνης; Για θυμηθείτε καζούρα που του κάναμε; Που η μόνη σχέση που είχε με τον ζαμπόν, ήταν όταν το έτρωγε, κι αυτό όχι πάντοτε, στο τοστάκι που του έβαζε η μαμά του, όταν ήμαστε πιτσιρίκια! Και σήμερα είναι ο μόνος που σταδιοδρομεί, αφού έχει γίνει από τους διασημότερους νέους ζαχαροπλάστες! Ναι, ναι, ζαχαροπλάστης, αφού πάντα ήταν μπουκωμένος με μια σοκολάτα! Επ, τι βλέπω εκεί; Αννούλα μου, πάλι μάτια βουρκωμένα; Δεν είπαμε πως όποτε έρχεστε εδώ ή μαζεύεστε στο στέκι μας, μόνο γέλια και τραγούδια θέλω; Ειρήνης Εσύ όλα καλά; Ναι, ναι, ξέρω. Έχεις αγχωθεί για την εξεταστική. Ε, και; Άσε και κανένα μάθημα για το τέλος. Δεν βλέπεις τον Δήμο πόσο χαλαρός είναι; Αλλά βέβαια, εσύ ήσουν πάντα το σπασικλάκι! Ρε παιδιά, η Φωτεινή με τον Αντρέα τι γίνανε; Γιατί δεν έρχονται πια; Εδώ θα σας μαλώσω. Ναι, ναι, φταίτε. Κανείς δεν αντιδρά με τον ίδιο τρόπο, όπως οι άλλοι. Ο καθένας θέλει τον δικό του χρόνο, έχει τις δικές του σταθερές και δικλείδες, τα δικά του όρια. Δεν υπήρχε λόγος να τους αποκόψετε από την παρέα, επειδή δεν μπορούσαν να έρχονται κάθε βδομάδα για κλάμα. Γιατί αυτό κάνατε. Ερχόσαστε εδώ και κλαίγατε και μου μαυρίζατε την ψυχή. Ευτυχώς που η Χρύσα είχε αυτή τη φαεινή ιδέα! Να έρχεστε με τα καλούδια, τις μουσικές, το κρασί και την μπίρα, να περνάμε δυο-τρεις ώρες παρέα και τέρμα. Και άντε να αραιώνετε σιγά-σιγά. Δεν είναι πως δεν σας θέλω, αλλά πρέπει να πάτε και τις ζωές σας παρακάτω. Και μόνο που με σκέφτεστε, ακόμα και ξεχωριστά ο καθένας κι η καθεμιά σας, ή με μελετάτε όταν συναντιέστε, είναι υπέρ-αρκετό για μένα. Και Κωστή, τον νου σου στην αδελφή μου. Μη μου την πικράνεις, γιατί θα σηκωθώ από δω και θα σε πάρω στο κυνήγι… Άντε, πέρασε η ώρα. Όπου να ’ναι θα ’ρθει ο φύλακας να σας διώξει και δεν είναι ωραίο. Και κάτι τελευταίο: Ξέρετε πόσο χαίρονται ο πατέρας και η μάνα μου για την «γιορτή» που φτιάχνετε κάθε τόσο; Σας ευχαριστώ, παλιοπαρέα!!!

- Γιώργο μου, πρέπει να είσαι πολύ χαρούμενος που ήρθαν οι φίλοι σου!

- Ναι, γιαγιά-Μαρία! Κι εσύ πρέπει να είσαι χαρούμενη που έρχεται η κόρη σου πάντα με το γέλιο! Τι όμορφα λουλούδια σου έχει φυτέψει! Μόνο, να σου πω την αμαρτία μου, με στενοχωρεί ο κυρ-Σπύρος παραδίπλα. Καιρό έχει να φανεί κανείς δικός του και είναι όλο λυπημένος.

- Όχι, αγόρι μου, καλά είμαι, χάρη σε σένα και την παρέα σου! Να ’ναι καλά τα παιδιά! Έρχονται και μας ανασταίνουν! Ξεχνάμε τα βάσανά μας, που κι εδώ δεν έχουν τελειωμό, και ξεγελιόμαστε λιγάκι. Έχεις δει πόσοι είναι σαν και μένα, που εν έρχεται κανείς; Μας τοποθέτησαν εδώ, έκαναν –νομίζουν- το καθήκον τους και τελείωσαν οι υποχρεώσεις τους. Και είναι βάρβαρο. Να έχεις βασανιστεί, να έχεις κουραστεί, να έχεις στερηθεί για να μπορέσουν τα παιδιά σου να ζήσουν μια καλύτερη ζωή από σένα, κι εκείνα να σε αγνοούν. Θα μου πεις: Και πριν πώς ήταν. Το ίδιο; Ναι, σαν έχασα τη γυναίκα μου, με κλείσαν σ’ ένα γηροκομείο, σκοτώθηκαν μεταξύ τους ποιος θα πάρει τα περισσότερα, αφού τα είχα τακτοποιήσει, και σέρνονται ακόμα στα δικαστήρια, κοντά 20 χρόνια.

- Μη στενοχωριέσαι, κυρ-Σπύρο. Θα έρθει η ώρα που θα καταλάβουν πόσο άδικοι υπήρξαν μαζί σου. Μη νοιάζεσαι…

- Μα, όχι, δε θέλω να το «καταλάβουν», όπως λες. Θέλω να μην είχαν γίνει τόσο αχάριστα και άπονα πλάσματα. Ούτε η μάνα τους, μήτε εγώ τους είχαμε δώσει ποτέ το δικαίωμα, ότι αποσκοπούσαμε με τις ενέργειές μας σε κάτι που δεν μας ανήκε κι ακόμα-ακόμα, που δεν το είχαμε δημιουργήσει μόνοι μας. Έκανα λάθος στη διαπαιδαγώγησή τους. Προσπαθούσαμε όλα αυτά τα χρόνια να τους παρέχουμε όσα στερηθήκαμε κι εμείς και οι γονείς μας. Δεν προλάβαιναν να επιθυμήσουν κάτι και τους το παρείχαμε. Και δεν αναγνώρισαν τίποτα. Τα τελευταία χρόνια, μάλιστα, με κατηγορούσαν και νοιώθαν ντροπή για μένα, επειδή δεν σπούδασα, γιατί δεν μορφώθηκα, δεν πήγα σε πανεπιστήμια και δεν είχα διπλώματα…

- Εσύ, κυρ-Σπύρο μου, το ξέρεις καλύτερα από μένα. Τα διπλώματα και τα παπλώματα, όπως έλεγε κι η γιαγιά μου, δεν κάνουν τον άνθρωπο. Απλά, όπως λες κι εσύ, τους έδωσες πάρα πολλά και δεν ήξεραν πώς να τα εκμεταλλευτούν, με την καλή έννοια. Άντε, πάμε τώρα να δούμε πως θα «σκοτώσουμε» τις υπόλοιπες ώρες, μέχρι να χαράξει για τούτους εδώ. Πάμε να με βοηθήσεις, να στεκόμαστε φύλακες άγγελοι σε κείνους που κοιμούνται στα πεζοδρόμια και ειδικά σε αυτούς που ήταν νοικοκυραίοι και κατέληξαν να ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε… Άντε κι εσύ, γιαγιά-Μαρία, άντε στη δουλειά που σου έχουν αναθέσει και που σε ζηλεύω…, στα παιδιά που προσπαθούν να βγουν από τον πόλεμο των ουσιών… Εσύ που πάντα ήσουν τόσο υπομονετική, είχες μια ανοιχτή αγκαλιά, ένα χαμόγελο, έναν καλό λόγο, εσύ που ξέρεις πώς να δίνεις δύναμη και κουράγιο σε αυτούς που έχουν ανάγκη… Άντε, πάμε…, πάμε… Δεν πρέπει ν’ αφήσουμε κανένα να έρθει στα μέρη μας…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

10 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Η δημιουργική σας φαντασία έφτιαξε ένα πολύ ιδιαίτερο κείμενο. Οι ψίθυροι ανάμεσα στα μνήματα ανατριχιάζουν και συγκινούν. Το αισιόδοξο σενάριο πως όλοι ετούτοι φυλάνε τον κόσμο εδώ που πονά, πεινά και δοκιμάζεται..κλείνει όμορφα ένα μελαγχολικό σκηνικό.

    Την αιώνια σιωπή διαδέχεται η αιώνια προστασία.
    Μπράβο σας…

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Ευχαριστώ πολύ, ειδικά για το “…Την αιώνια σιωπή διαδέχεται η αιώνια προστασία….”

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Δυσκολεύομαι να βρω λόγια Αθηνά …… μου τα πήρε όλα η ιστορία σου …. Μπράβο!!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Σ’ ευχαριστω πολύ, Άννα μου!!!

      Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Είναι που με “μπούκωσες”… που δεν έχω λαλιά να σου απαντήσω… Ενα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Δεν θα το ήθελα…. Μου βρήκε, ένα πρωινό, αυθόρμητα… Το είχα ξεχάσει στο τετράδιο για καιρό…
      Εγώ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!

      Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Και μόνο που με σκέφτεστε, ακόμα και ξεχωριστά ο καθένας κι η καθεμιά σας, ή με μελετάτε όταν συναντιέστε, είναι υπέρ-αρκετό για μένα.”

    Γιατί οι αγαπημένοι μας χάνονται για πάντα μόνο όταν τους λησμονήσουμε…
    Εξαιρετικοί οι ψίθυροι των μαρμάρων, Αθηνά μου… το άηχο κουβεντολόι των ταξιδεμένων!

    Απάντηση
  5. Αθηνά Μαραβέγια

    Σ’ ευχαριστώ, Βάσω μου!!!
    Κάπως έτσι νοιώθω όποτε πηγαίνω στο κοιμητήριο και ειδικά μόνη μου. Έτσι, μάλλον, “γεννήθηκε” και τούτο…

    Απάντηση
  6. PETE.

    ΑΧ !! ΒΡΕ ΑΘΗΝΑ….Μ ΕΚΑΝΕΣ ΚΙ ΕΚΛΑΨΑ …ΣΗΜΕΡΑ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ ΚΑΙ ΘΑΡΡΩ ΠΩΣ ΑΠΟΣΩΝΩ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΡΩ ΚΑΝΕΝΑ….

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Ειλικρινά, σκοπός μου δεν ήταν τα δάκρυα…
      Νοιώθω άβολα…
      Πάντως ευχαριστώ!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!