Ανεπίτρεπτο

4.09.2016

Κλείσε το τζάμι
τούτος ο ελαφρύς γλυκός αέρας,
που μυρίζει γιασεμί και πασχαλιά
μπορεί να σε μολύνει.
Κλείσε το τζάμι
να μην ακούς τους κότσυφες, που ερωτοτροπούν
να μην νιώθεις τη ζεστασιά της άνοιξης μέσα σου
άσε την να πάει να τσακιστεί
στα πολυώροφα κτίρια και στα τσιμέντα της λησμονιάς
κι εσύ εκεί δούλευε με το κεφάλι σκυμμένο και ξέχασέ την.
Κλείσε το τζάμι και τα αυτιά σου
τα χελιδόνια, που στέκονται στο γκρίζο περβάζι
μην τα κοιτάζεις και μην τα ακούς
θα σε παρασύρουν μην τα χαζεύεις
μην κοιτάς τον ουρανό σαν ονειροπαρμένος.
Ξέχασε τη μικρή μαργαρίτα, που ξεφύτρωσε γενναία
σε μια ξερακιανή γλάστρα στο μπαλκόνι
ξέχασε ποιος είσαι αν δεν το έχεις ήδη ξεχάσει
ανάθεμα κι αν στο έμαθαν ποτέ
άλλα σε έμαθαν... για άλλα σε προόριζαν
άλλοι σου έφτιαξαν την προδιαγεγραμμένη σου πορεία.
Μην κοιτάς μελαγχολικά έξω από το παράθυρο
είναι ανεπίτρεπτο
μάλιστα θα ήταν καλύτερα να τραβούσες και τις κουρτίνες
το φως του ήλιου βλάπτει σοβαρά τα καθήκοντά σου
και σε ξεμυαλίζει.
Άναψε όλα τα φώτα του γραφείου
και μια χαρά θα δουλεύεις έτσι
κι αν σου χτυπήσει ξανά η άνοιξη το τζάμι
ούτε να το σκεφτείς να της ανοίξεις
δεν είναι εποχές για τέτοια πράγματα τώρα.

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Χριστίνα Σουλελέ

    Μην παίρνετε τοις μετρητοίς τα “μην” της Άννας, το κάνει για να μας τονίσει το αντίθετο. Γιατί αυτή ξέρει τι μας προσφέρει η φύση, που εμείς την κλείνουμε έξω από ένα παράθυρο. Καλημέρα Άννα μου! Πολύ όμορφο το ποίημά σου.

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    τη γουστάρω αυτήν την άρνηση ειρωνείας..! Καλησπέρα Αννα μου…ανεπίτρεπτον…πράγματι

    Απάντηση
  3. Vasiliki Mourgela

    Πολύ όμορφο!Γεμάτο εικόνες και ζωντάνια .Όσο διαβάζεις τα ”μη” τόσο θέλεις να γευτείς την άνοιξη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου