Αντέχεις μάνα να σου πω ίντά 'χω παθημένα;
Ίντα χει στα κιτάπια της η μοίρα μου για μένα;
Αντέχεις μάνα μου να δεις τις τόσες τις πληγές μου
που άνοιξαν στο σώμα μου οι "φίλοι" δανειστές μου;
Αντέχεις μάνα να σου πω που πάνε τα παιδιά μου
και γίνονται άλλων βορά με τα ιδανικά μου;
Αντέχεις μάνα μου να δεις που πήγαν τα προικιά μου
που ήταν τ' ακριβότερα μέσα στη γειτονιά μου;
Αντέχεις μάνα μου να δεις αιώνων κατακτήσεις
να γίνονται ένα "ΜΗΔΕΝ" χωρίς καν να δακρύσεις;
Αντέχεις μάνα μου να δεις ιδανικά κι αξίες
να σβήνουνε σαν να 'τανε σχολείου κιμωλίες;
Αντέχεις μάνα μου να δεις τις μπότες που πατούνε
στην κεφαλή το σπλάχνο σου κι όλοι το λοιδορούνε;
Αντέχεις μάνα να σου πω πως χάνεται η ελπίδα
γιατί τα νέφη έκρυψαν την λαμπερή μου αχτίδα;
Αντέχεις μάνα να σου πω πως φέρνουνε και "κόφτη"
Αν θα πεθάνω ή αν ζω εκείνους δεν τους κόφτει!
Αντέχεις μάνα να μετράς τις τόσες τις πληγές μου;
Αν είσαι μάνα και πονείς Πώς θα γλιτώσω πες μου!
Ελλάδα - μάνα κι αδερφή - π' άντεξες στους αιώνες
σου ξεπουλάνε μερικοί ως και τους Παρθενώνες!
ΑΝΤΕΞΕ μάνα μου εσύ... Κι αν βρεις την Ιστορία
να της μηνύσεις ΑΔΙΚΗ ΠΩΣ ΕΙΝ' ΑΥΤΗ Η ΘΥΣΙΑ...

 

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!