Αντίο

29.05.2016

Πού με πάτε; Αφήστε με ήσυχη. Εδώ είναι η θέση μου. Δίπλα του. Μου σφίγγει το χέρι για να με κρατήσει κοντά του. Νιώθω τα νύχια του να μπήγονται με δύναμη στη σάρκα μου και να τη σκίζουν. Το χέρι μου ματώνει. Δεν με πειράζει. Ο γιος μου το έκανε. Μπορώ να ανεχτώ τα πάντα από εκείνον. Αρκεί να τον έχω κοντά μου.

Μας κάνει πλάκα σας λέω. Θα είναι άλλο ένα από αυτά τα κακόγουστα χοντροκομμένα του αστεία. Μην τον βλέπετε που δεν κουνιέται. Είμαι σίγουρη πως σε ένα λεπτό θα σηκωθεί πάνω και θα βάλει τα χάχανα. Σήκω αγόρι μου. Σήκω και δεν θα σε μαλώσω. Ποτέ πια.

Τί με κοιτάτε; Δεν είμαι τρελή. Στο γιο μου μιλάω. Ποιοί είστε εσείς; Πώς βρεθήκατε εδώ; Ποιός σας κάλεσε; Δεν μου είπε ο Μίλτος πως περιμέναμε κόσμο. Περάστε όλοι έξω. Πρέπει να ετοιμαστεί το παιδί. Εγώ θα το ετοιμάσω. Να μην ξεχάσω την αγαπημένη του πένα για να παίζει κιθάρα στους αγγέλους. Θα τους μαγέψει με τα τραγούδια του.

Μες το σακάκι έχω τα τσιγάρα σου και στην αριστερή σου τσέπη τη φωτογραφία μας. Αυτή που βγάλαμε πέρυσι μόλις απολύθηκες από το στρατό. Ο πατέρας σου σε καμαρώνει. Πάντα σε καμάρωνε. Θα σε περιμένει την Κυριακή να παίξετε τάβλι. Μου υποσχέθηκε πως θα σε αφήσει πάλι να κερδίσεις.

Άντε παιδί μου. Οι φίλοι σου σε περιμένουν. Έχουν έρθει εδώ για σένα. Σήκω να τους χαιρετήσεις. Έχουν βάλει τις καλές τους φορεσιές και ανυπομονούν να σε σηκώσουν ψηλά. Σήκω να δουν πόσο όμορφος είσαι ντυμένος γαμπρός. Σου έχουν φέρει και λουλούδια. Έχει γεμίσει ο τόπος γαρύφαλλα και βιολέτες. Μου είχες πει κάποτε πως σου αρέσουν. Ανέπνευσε βαθιά και κράτα καλά μέσα σου τη μυρωδιά τους. Μέθυσε αγόρι μου. Νιώσε τη ζάλη τους να σε τυλίγει.

Μην φοβηθείς το σκοτάδι. Είναι ο μόνος τρόπος για να βρεις το φως. Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου τους ατέλειωτους περιπάτους μας στην θάλασσα όταν ήσουν μικρός. Τότε που έψαχνες το χέρι μου για να νιώσεις ασφάλεια. Ψάξτο και τώρα αγόρι μου. Τράβα με κοντά σου. Η μαμά θα είναι πάντα δίπλα σου. Μην μας ξεχάσεις.

 

_

γράφει η Αγγελική Μαρία Ψωμαδέλλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αγγελική μου,
    ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕΣ….ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ….ΠΟΤΕ …ΜΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΖΗΣΕΙ ΜΑΝΑ….ΠΟΤΕ!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!! Χαίρομαι πραγματικά που σας άγγιξε η ιστορία. Δυστυχώς ο μονόλογος βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που μου διηγήθηκαν πρόσφατα. Ο πόνος της μάνας δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλο.

    Απάντηση
  3. Rafaella Vathrakouli

    Τραγική στιγμή…ζωντανή η απόδοση!! Μακάρι κάνεις ποτέ να μην τη βιώσει!!

    Απάντηση
  4. Παναγιώτα Καριοφύλλα

    Πολυ συγκινητική ιστορία…!!!! Συγκλονιστική…!!!!

    Απάντηση
  5. ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

    Μακάρι αλλά δυστυχώς όλα είναι μες τη ζωή…

    Απάντηση
  6. ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

    Ευχαριστώ πολύ Γιώτα μου!!

    Απάντηση
  7. Elina

    Πόσο πόνο κρύβει αυτό το “αντίο” που δε θέλει κανείς να ξεστομίσει ……με άγγιξε τόσο…..

    Απάντηση
    • ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

      Χαίρομαι πολύ! Να είσαι καλά Ελίνα μου!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου