Αντίο

29.05.2016

Πού με πάτε; Αφήστε με ήσυχη. Εδώ είναι η θέση μου. Δίπλα του. Μου σφίγγει το χέρι για να με κρατήσει κοντά του. Νιώθω τα νύχια του να μπήγονται με δύναμη στη σάρκα μου και να τη σκίζουν. Το χέρι μου ματώνει. Δεν με πειράζει. Ο γιος μου το έκανε. Μπορώ να ανεχτώ τα πάντα από εκείνον. Αρκεί να τον έχω κοντά μου.

Μας κάνει πλάκα σας λέω. Θα είναι άλλο ένα από αυτά τα κακόγουστα χοντροκομμένα του αστεία. Μην τον βλέπετε που δεν κουνιέται. Είμαι σίγουρη πως σε ένα λεπτό θα σηκωθεί πάνω και θα βάλει τα χάχανα. Σήκω αγόρι μου. Σήκω και δεν θα σε μαλώσω. Ποτέ πια.

Τί με κοιτάτε; Δεν είμαι τρελή. Στο γιο μου μιλάω. Ποιοί είστε εσείς; Πώς βρεθήκατε εδώ; Ποιός σας κάλεσε; Δεν μου είπε ο Μίλτος πως περιμέναμε κόσμο. Περάστε όλοι έξω. Πρέπει να ετοιμαστεί το παιδί. Εγώ θα το ετοιμάσω. Να μην ξεχάσω την αγαπημένη του πένα για να παίζει κιθάρα στους αγγέλους. Θα τους μαγέψει με τα τραγούδια του.

Μες το σακάκι έχω τα τσιγάρα σου και στην αριστερή σου τσέπη τη φωτογραφία μας. Αυτή που βγάλαμε πέρυσι μόλις απολύθηκες από το στρατό. Ο πατέρας σου σε καμαρώνει. Πάντα σε καμάρωνε. Θα σε περιμένει την Κυριακή να παίξετε τάβλι. Μου υποσχέθηκε πως θα σε αφήσει πάλι να κερδίσεις.

Άντε παιδί μου. Οι φίλοι σου σε περιμένουν. Έχουν έρθει εδώ για σένα. Σήκω να τους χαιρετήσεις. Έχουν βάλει τις καλές τους φορεσιές και ανυπομονούν να σε σηκώσουν ψηλά. Σήκω να δουν πόσο όμορφος είσαι ντυμένος γαμπρός. Σου έχουν φέρει και λουλούδια. Έχει γεμίσει ο τόπος γαρύφαλλα και βιολέτες. Μου είχες πει κάποτε πως σου αρέσουν. Ανέπνευσε βαθιά και κράτα καλά μέσα σου τη μυρωδιά τους. Μέθυσε αγόρι μου. Νιώσε τη ζάλη τους να σε τυλίγει.

Μην φοβηθείς το σκοτάδι. Είναι ο μόνος τρόπος για να βρεις το φως. Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου τους ατέλειωτους περιπάτους μας στην θάλασσα όταν ήσουν μικρός. Τότε που έψαχνες το χέρι μου για να νιώσεις ασφάλεια. Ψάξτο και τώρα αγόρι μου. Τράβα με κοντά σου. Η μαμά θα είναι πάντα δίπλα σου. Μην μας ξεχάσεις.

 

_

γράφει η Αγγελική Μαρία Ψωμαδέλλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Αγγελική μου,
    ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕΣ….ΕΥΧΟΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ….ΠΟΤΕ …ΜΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΖΗΣΕΙ ΜΑΝΑ….ΠΟΤΕ!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!! Χαίρομαι πραγματικά που σας άγγιξε η ιστορία. Δυστυχώς ο μονόλογος βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που μου διηγήθηκαν πρόσφατα. Ο πόνος της μάνας δεν συγκρίνεται με κανέναν άλλο.

    Απάντηση
  3. Rafaella Vathrakouli

    Τραγική στιγμή…ζωντανή η απόδοση!! Μακάρι κάνεις ποτέ να μην τη βιώσει!!

    Απάντηση
  4. Παναγιώτα Καριοφύλλα

    Πολυ συγκινητική ιστορία…!!!! Συγκλονιστική…!!!!

    Απάντηση
  5. ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

    Μακάρι αλλά δυστυχώς όλα είναι μες τη ζωή…

    Απάντηση
  6. ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

    Ευχαριστώ πολύ Γιώτα μου!!

    Απάντηση
  7. Elina

    Πόσο πόνο κρύβει αυτό το “αντίο” που δε θέλει κανείς να ξεστομίσει ……με άγγιξε τόσο…..

    Απάντηση
    • ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΨΩΜΑΔΕΛΛΗ

      Χαίρομαι πολύ! Να είσαι καλά Ελίνα μου!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου