Select Page

ΑΝΤΙΟ

ΑΝΤΙΟ

 

sand_hands

Ζωή, θάνατος

δυο συντρόφοι χέρι –χέρι πιασμένοι.

Ούτε χαρούμενοι, ούτε λυπημένοι.

Απλώς πορεύονται στον κόσμο που εμείς γνωρίζουμε.

Στον κόσμο που η τύχη έφερε και εμάς να ζήσουμε

Σαν κόκκοι άμμου, κάποιες ανάσες να χαρούμε.

Φως, αέρα και νερό στο σώμα μας να νιώσουμε

Και άλλοι ήσυχα, άλλοι ταραγμένα να φύγουμε

Γιατί αλλιώς να κάνουμε, δε μπορούμε.

Ο ερχομός χαρά

Το κατευόδιο, λύπη.

Έτσι είναι από πάντα τα πράγματα.

Έτσι είναι μοιρασμένα

Σε κάποιον τίποτα να μη λείπει.

Στο πάνω χείλος μέρα

Στο κάτω νύχτα.

Όταν ανοίγουν, λόγια πουλιά μπορούν και δίνουν χαρά

Γλυκαίνουν καρδιές, φωτίζουν ψυχές

Ή πολλές φορές δάκρυα στα μάτια, πόνο στο κορμί του άλλου.

Τι μάταια αλήθεια είναι όλα αυτά,

Αφού μετά, όταν τα χείλη κλείσουν,

τίποτα, τίποτα πια,

Ούτε χαρά, ούτε πόνο μπορούν να προκαλέσουν.

Μόνο να σταθούν στη θέση που πρόλαβαν να βρουν

Και έτσι απλώς να λιώσουν

 

_

γράφει η Καλλιόπη Πασχαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μου άρεσε πολύ η παρομοίωση ζωής θανάτου με τη φράση “Στο πάνω χείλος μέρα Στο κάτω νύχτα.” . Ενα μήνυμα για το πόσο γρήγορη και περαστική είναι η ζωή μας..και πόσο αναγκαίο είναι να τη ζήσουμε όπως της πρέπει…

    Απάντηση
  2. drmakspy

    Γέμισα ανάμικτα συναισθήματα… Αναλογίστηκα…. Ταξίδεψα στο παρελθόν… σε χείλη αγαπημένα που έκλεισαν κι έλιωσαν… μα που με γέμιζαν λόγια πουλιά χαρά που έφερναν… Σ’ ευχαριστώ…

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Μια ζωή που είναι τόσο μικρή… Ας μην την εξευτελίζουμε, ας ζήσουμε με αξιοπρέπεια!!!
    Πολύ πολύ ωραίο!!!

    Καλή συνέχεια!!! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!