sand_hands

Ζωή, θάνατος

δυο συντρόφοι χέρι –χέρι πιασμένοι.

Ούτε χαρούμενοι, ούτε λυπημένοι.

Απλώς πορεύονται στον κόσμο που εμείς γνωρίζουμε.

Στον κόσμο που η τύχη έφερε και εμάς να ζήσουμε

Σαν κόκκοι άμμου, κάποιες ανάσες να χαρούμε.

Φως, αέρα και νερό στο σώμα μας να νιώσουμε

Και άλλοι ήσυχα, άλλοι ταραγμένα να φύγουμε

Γιατί αλλιώς να κάνουμε, δε μπορούμε.

Ο ερχομός χαρά

Το κατευόδιο, λύπη.

Έτσι είναι από πάντα τα πράγματα.

Έτσι είναι μοιρασμένα

Σε κάποιον τίποτα να μη λείπει.

Στο πάνω χείλος μέρα

Στο κάτω νύχτα.

Όταν ανοίγουν, λόγια πουλιά μπορούν και δίνουν χαρά

Γλυκαίνουν καρδιές, φωτίζουν ψυχές

Ή πολλές φορές δάκρυα στα μάτια, πόνο στο κορμί του άλλου.

Τι μάταια αλήθεια είναι όλα αυτά,

Αφού μετά, όταν τα χείλη κλείσουν,

τίποτα, τίποτα πια,

Ούτε χαρά, ούτε πόνο μπορούν να προκαλέσουν.

Μόνο να σταθούν στη θέση που πρόλαβαν να βρουν

Και έτσι απλώς να λιώσουν

 

_

γράφει η Καλλιόπη Πασχαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!