Ζωή, θάνατος
δυο συντρόφοι χέρι –χέρι πιασμένοι.
Ούτε χαρούμενοι, ούτε λυπημένοι.
Απλώς πορεύονται στον κόσμο που εμείς γνωρίζουμε.
Στον κόσμο που η τύχη έφερε και εμάς να ζήσουμε
Σαν κόκκοι άμμου, κάποιες ανάσες να χαρούμε.
Φως, αέρα και νερό στο σώμα μας να νιώσουμε
Και άλλοι ήσυχα, άλλοι ταραγμένα να φύγουμε
Γιατί αλλιώς να κάνουμε, δε μπορούμε.
Ο ερχομός χαρά
Το κατευόδιο, λύπη.
Έτσι είναι από πάντα τα πράγματα.
Έτσι είναι μοιρασμένα
Σε κάποιον τίποτα να μη λείπει.
Στο πάνω χείλος μέρα
Στο κάτω νύχτα.
Όταν ανοίγουν, λόγια πουλιά μπορούν και δίνουν χαρά
Γλυκαίνουν καρδιές, φωτίζουν ψυχές
Ή πολλές φορές δάκρυα στα μάτια, πόνο στο κορμί του άλλου.
Τι μάταια αλήθεια είναι όλα αυτά,
Αφού μετά, όταν τα χείλη κλείσουν,
τίποτα, τίποτα πια,
Ούτε χαρά, ούτε πόνο μπορούν να προκαλέσουν.
Μόνο να σταθούν στη θέση που πρόλαβαν να βρουν
Και έτσι απλώς να λιώσουν
_
γράφει η Καλλιόπη Πασχαλίδου
Μου άρεσε πολύ η παρομοίωση ζωής θανάτου με τη φράση “Στο πάνω χείλος μέρα Στο κάτω νύχτα.” . Ενα μήνυμα για το πόσο γρήγορη και περαστική είναι η ζωή μας..και πόσο αναγκαίο είναι να τη ζήσουμε όπως της πρέπει…
Συμφωνω απολυτα,πολλοι ομως δεν το παιρνουν το μηνυμα…….
Ναι Χάρη μου, ολοι το ξεχνάμε!
Ναι πράγματι!μόνο που το ξεχνάμε και την κατασπαταλάμε!
Γέμισα ανάμικτα συναισθήματα… Αναλογίστηκα…. Ταξίδεψα στο παρελθόν… σε χείλη αγαπημένα που έκλεισαν κι έλιωσαν… μα που με γέμιζαν λόγια πουλιά χαρά που έφερναν… Σ’ ευχαριστώ…
Αυτοί που υπήρξαν στην ζωή μας, ακόμη και άν έφυγαν ,ζουν μες την ψυχή μας!
Μια ζωή που είναι τόσο μικρή… Ας μην την εξευτελίζουμε, ας ζήσουμε με αξιοπρέπεια!!!
Πολύ πολύ ωραίο!!!
Καλή συνέχεια!!! 🙂
Ετσι είναι Ελένη!Σ’ευχαριστώ!