ΑΝΤΙΟ

18.12.2015

 

sand_hands

Ζωή, θάνατος

δυο συντρόφοι χέρι –χέρι πιασμένοι.

Ούτε χαρούμενοι, ούτε λυπημένοι.

Απλώς πορεύονται στον κόσμο που εμείς γνωρίζουμε.

Στον κόσμο που η τύχη έφερε και εμάς να ζήσουμε

Σαν κόκκοι άμμου, κάποιες ανάσες να χαρούμε.

Φως, αέρα και νερό στο σώμα μας να νιώσουμε

Και άλλοι ήσυχα, άλλοι ταραγμένα να φύγουμε

Γιατί αλλιώς να κάνουμε, δε μπορούμε.

Ο ερχομός χαρά

Το κατευόδιο, λύπη.

Έτσι είναι από πάντα τα πράγματα.

Έτσι είναι μοιρασμένα

Σε κάποιον τίποτα να μη λείπει.

Στο πάνω χείλος μέρα

Στο κάτω νύχτα.

Όταν ανοίγουν, λόγια πουλιά μπορούν και δίνουν χαρά

Γλυκαίνουν καρδιές, φωτίζουν ψυχές

Ή πολλές φορές δάκρυα στα μάτια, πόνο στο κορμί του άλλου.

Τι μάταια αλήθεια είναι όλα αυτά,

Αφού μετά, όταν τα χείλη κλείσουν,

τίποτα, τίποτα πια,

Ούτε χαρά, ούτε πόνο μπορούν να προκαλέσουν.

Μόνο να σταθούν στη θέση που πρόλαβαν να βρουν

Και έτσι απλώς να λιώσουν

 

_

γράφει η Καλλιόπη Πασχαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Μου άρεσε πολύ η παρομοίωση ζωής θανάτου με τη φράση “Στο πάνω χείλος μέρα Στο κάτω νύχτα.” . Ενα μήνυμα για το πόσο γρήγορη και περαστική είναι η ζωή μας..και πόσο αναγκαίο είναι να τη ζήσουμε όπως της πρέπει…

    Απάντηση
  2. drmakspy

    Γέμισα ανάμικτα συναισθήματα… Αναλογίστηκα…. Ταξίδεψα στο παρελθόν… σε χείλη αγαπημένα που έκλεισαν κι έλιωσαν… μα που με γέμιζαν λόγια πουλιά χαρά που έφερναν… Σ’ ευχαριστώ…

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Μια ζωή που είναι τόσο μικρή… Ας μην την εξευτελίζουμε, ας ζήσουμε με αξιοπρέπεια!!!
    Πολύ πολύ ωραίο!!!

    Καλή συνέχεια!!! 🙂

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου