Απαίδευτο, της Σοφίας Ντούπη

3.06.2015

 

 

απαίδευτα τα λόγια μου για σένα                

μοιάζουν  με λέξεις με σημάδια στο χαρτί   

μοιάζουν με τρένα που τους σπάσανε τα φρένα

με μιαν αγάπη που δεν έχει διαδρομή

 

απαίδευτο στου κοριτσιού το στόμα

ήρθε κ’  απόψε τ’ άγουρο φιλί

μια τόση στάλα κι όμως έβρεξε το χώμα

μια τόση στάλα και πλημμύρισε ζωή

 

απαίδευτη απόμεινε κι σκέψη

μεσ’ τους αιώνες που με χρόνια τους μετρούν

απ’ την καρδιά μου τι μπορεί κανείς να κλέψει

από χείλη άγουρα που τα βλέφαρα φιλούν

 

άστοχες μοιάζουν πλέον οι κινήσεις

δίχως ταυτότητα χωρίς υπογραφή

αναρωτιέμαι σαν θα σβήσουν οι αναμνήσεις

αν η ψυχή μου στη ζωή θα κρατηθεί

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου