Απαίδευτο, της Σοφίας Ντούπη

3.06.2015

 

 

απαίδευτα τα λόγια μου για σένα                

μοιάζουν  με λέξεις με σημάδια στο χαρτί   

μοιάζουν με τρένα που τους σπάσανε τα φρένα

με μιαν αγάπη που δεν έχει διαδρομή

 

απαίδευτο στου κοριτσιού το στόμα

ήρθε κ’  απόψε τ’ άγουρο φιλί

μια τόση στάλα κι όμως έβρεξε το χώμα

μια τόση στάλα και πλημμύρισε ζωή

 

απαίδευτη απόμεινε κι σκέψη

μεσ’ τους αιώνες που με χρόνια τους μετρούν

απ’ την καρδιά μου τι μπορεί κανείς να κλέψει

από χείλη άγουρα που τα βλέφαρα φιλούν

 

άστοχες μοιάζουν πλέον οι κινήσεις

δίχως ταυτότητα χωρίς υπογραφή

αναρωτιέμαι σαν θα σβήσουν οι αναμνήσεις

αν η ψυχή μου στη ζωή θα κρατηθεί

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πλησίασμα

Πλησίασμα

Έχουμε ανάγκη αποδράσεων, είπα. Χρειαζόμαστε συγκεντρώσεις, απάντησες. Οι συγκεντρώσεις τους βρεγμένοι σοβάδες του γεντί κουλέ. Τα χείλη σου στάζουν διαμαρτυρίας αλουργίδα, αμφιβολία που ωρίμασε, μπέσα που τρελά θέλγει, παιχνίδια σπινθηρίσματος που έκρηξη υποβόσκουν....

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου