anna_roumelioti_sky

Κάθε μέρα βγαίνω με τους αποχαιρετισμούς μου στο ξέφωτο.

Άνθρωποι περαστικοί σκοντάφτουν πάνω τους

μα η βιασύνη τους είναι πιο ισχυρή απ’ την οδύνη

και μη μου πείτε πως οι αποχαιρετισμοί

δεν είναι μια λυπηρή τουλάχιστον κατάσταση.

Κάθε μέρα αποχαιρετούμε και αφήνουμε πίσω μας το ανέφικτο

ανοίγουμε το δρόμο στη λησμονιά σαν μια χαραμάδα ταπεινή,

που κερδίζει λίγο απ’ το φως για να γλυκάνει τους απεγνωσμένους.

Κάθε μέρα αποχαιρετούμε ένα όνειρο ή μια μάταιη αναλαμπή

μέσα σε έναν κόσμο, που χάνει σιγά σιγά

το ανθρώπινο πρόσωπό του και βυθίζεται στις σκιές.

Αποχαιρετισμοί πικροί για πολλές ήττες

και για νεκρές νοσταλγίες για το πρόσωπό μας

το ξένο και άγνωστο πια σε αυτό που γίναμε.

Και πώς να το αποχαιρετίσουμε εκείνο το πρόσωπο

και πώς να ξεχάσουμε τις προσδοκίες και τα σχέδια,

που οι ίδιοι ακυρώσαμε.

Ίσως δεν μπορούμε να ξεχάσουμε

ας αφήσουμε όμως τη μνήμη να μας φερθεί γλυκά.

Έτσι λοιπόν κάθε μέρα πια

ξεκινάω μαζί με τους αποχαιρετισμούς μου

για να ψάξω για ένα νέο ξέφωτο

για να αναζητήσω μια ακόμη γνώση

για να περπατήσω κοιτάζοντας μπροστά

για να αποχαιρετήσω με συμπόνοια ότι δεν με προλαβαίνει ...

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!