Αρμονία

21.05.2016

 

cherry_tree_crowd_b

Αστυνομικοί, δικαστές, κουκουλοφόροι, αναρχικοί, ιδεολόγοι, πολιτικοί, κυβερνώντες, ξανακυβερνώντες, δημοσιογράφοι, απλοί παρατηρητές, κληρικοί, έφηβοι, παιδιά, γονείς, αδιάφοροι κι άλλοι τόσοι. Άνδρες, γυναίκες, ετερόφυλοι, ομοφυλόφιλοι, εθνικιστές, πολεμοχαρείς, ειρηνιστές, μετανάστες, ντόπιοι, μαθητές, καθηγητές, εργοδότες, υπάλληλοι κι άλλοι τόσοι. Χριστιανοί, Μωαμεθανοί, Βουδιστές, Ισλαμιστές, άθρησκοι κι άλλοι τόσοι. Κι άλλοι τόσοι πολλοί. Δεν χωράνε όλοι τους στο μυαλό μου τούτη τη στιγμή. Πασχίζω πολλές φορές και πονοκεφαλιάζω. Τους αγαπώ όλους! Και τους λυπάμαι! Και τους μισώ! Θέλω να φύγω και να τους αφήσω στα πάθη τους, στις μικροπρέπειές τους, στα λάθη τους. Μα δεν μπορώ. Πώς να φύγω; Είμαι κι εγώ ένας από δαύτους. Έχω κι εγώ τα πάθη μου, τις μικροπρέπειές μου, τα λάθη μου. Θα ήθελα πολύ να μην έβλεπα όσα είδα τις τελευταίες ημέρες. Να μην άκουγα, όσα άκουσα. Τα είδα όλα όμως και τα άκουσα, γιατί συνέβησαν. Ξανά, όπως και παλιότερα και ακόμη πιο παλιά. Συνέβαιναν πάντα, θα έλεγα. Και εδώ και τριγύρω και μακρύτερα. Και ακόμη πιο μακριά. Συνέβαιναν παντού σ’ αυτή τη γη θα έλεγα. Ίδιοι άνθρωποι κατοικούσαμε παντού, πάντα σ’ αυτόν τον ταλαίπωρο πλανήτη! Τα ίδια λάθη, οι ίδιες μικροπρέπειες, τα ίδια πάθη! Θα ήθελα πολύ ν’ αλλάξουν οι άνθρωποι. Να τους πω πως δεν πρέπει στο μέλλον να ακούμε και να βλέπουμε για τα ίδια γεγονότα. Ούτε εδώ, ούτε τριγύρω, ούτε πουθενά. Μα πώς να τους πείσω να αλλάξουν; Είναι τόσοι πολλοί και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους! Είναι τόσο εγωιστές! Δεν φταίνε ποτέ για τίποτα. Πάντα οι άλλοι ευθύνονται για όλα! Λοιπόν, τελικά καταλήγω σε κάποιο συμπέρασμα. Η αρχή της ζητούμενης αλλαγής είναι να πιστέψεις πως ανήκεις σε αυτούς που φταίνε πάντα. Στους άλλους δηλαδή. Δεν μπορεί, θα νιώσεις εκείνη τη δυσφορία που σε αναγκάζει να απομονωθείς στις σκέψεις σου και να ψάχνεις το τι δεν κάνεις σωστά. Τι πρέπει να αλλάξεις. Πώς όμως να... Όχι δε γίνεται, με πιάνει πάλι αυτή η νευρικότητα που μου θολώνει το μυαλό. Φέρνω στα χέρια μου εκείνο τον κύβο. Πρέπει να χαλαρώσω, να ηρεμήσω κάπως. Αυτός ο πολύχρωμος κύβος, με τις οριζόντιες και κάθετες κινητές λωρίδες, το πετυχαίνει σχεδόν πάντα. Πρέπει να ξεχωρίσω τα χρώματα και να πετύχω την ομοιομορφία σε κάθε πλευρά. Κατεβάζω δύο πράσινα τετραγωνάκια και ενώνονται με άλλα δυο στα δεξιά τους. Μοιάζει σωστή κίνηση. Μα όχι. Κατεβάζοντάς τα, μετέφερα και δύο μπλε, που είχα συγκεντρώσει στη δίπλα πλευρά του κύβου. Μια τρύπα στο νερό δηλαδή. Φτιάχνεις το ένα, χαλάει το άλλο. Παραμένει το μπέρδεμα, άκρη δε βρίσκεις. Άτιμο κατασκεύασμα! Πώς να σε στρώσω; Για κοίτα, λοιπόν! Αυτό το πραγματάκι μού θυμίζει τον κόσμο. Τόσο μπερδεμένο και τόσο ανικανοποίητο. Σε κρατάω στα χέρια μου τώρα κόσμε! Πολύχρωμε, μπερδεμένε και ανικανοποίητε κόσμε. Δεν μπορώ να ικανοποιήσω κάποιον, δίχως να δυσαρεστήσω κάποιον άλλο. «Πάλι κόλλησες μπαμπά; Θες βοήθεια;» «Ορίστε, δοκίμασε. Είναι πολύ μπερδεμένο, δε θα τα καταφέρεις.» Μια κίνηση δύο κάθετων σειρών προς τα κάτω, άλλη μια κίνηση της κάτω οριζόντιας σειράς προς τα αριστερά. Για δες, μόλις δέκα ετών και χειρίζεται τον κόσμο με τόση ευκολία! Απίστευτο! Σχεδόν συμπληρώθηκαν οι τρεις πλευρές, τόσο απλά, τόσο εύκολα! Σταμάτησε για λίγο να σκεφτεί τις επόμενες κινήσεις του. «Δώσε μου, νομίζω πως το καταφέρνω τώρα. Ευχαριστώ!» Τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα πλέον. Χρησιμοποιώντας και την τεχνική που μου έδειξε ο γιος μου, τα κατάφερα χωρίς δυσκολία. Αυτό ήταν! Η απόλυτη αρμονία! Ναι, είναι αλήθεια πως έχω πλέον ηρεμήσει, έχω χαλαρώσει. Αφού μπήκε σε τάξη ο μικρούλης κόσμος, σκέφτομαι πως σίγουρα υπάρχει ελπίδα και για τον δικό μου κόσμο. Αρκεί να βρεθούν οι κατάλληλοι άνθρωποι που θα υποδείξουν τις απλές εκείνες κινήσεις, που θα μας βάλουν στη σωστή τροχιά για το ταξίδι προς την απόλυτη αρμονική συμβίωση. Οι άνθρωποι που δε θολώνει το μυαλό τους, που σκέφτονται απλά και αγαπούν πολύ. Γιατί όχι και τα μικρά παιδιά; Αν τους δείξουμε την απαιτούμενη προσοχή. Κάποιοι θα πουν «μα ο κόσμος αποτελείται από ανθρώπους που αναπνέουν, σκέφτονται και πράττουν ο καθένας όπως νομίζει καλύτερα. Όχι από πλαστικά, χρωματιστά κομμάτια ενός κύβου.» Ακριβώς! Επειδή είμαστε άνθρωποι που σκεφτόμαστε και πράττουμε με ελεύθερη βούληση, δεν πρέπει να περιμένουμε από κανένα χέρι να μας βάλει σε σωστή θέση. Ο καθένας κρύβει μέσα του ένα μικρό, μπερδεμένο κόσμο. Αρκεί μόνο να τακτοποιήσει αυτόν τον κόσμο που κρύβει στο μυαλό του, ο καθένας για τον εαυτό του. Και η αρμονία θα αρχίσει σταδιακά να απλώνεται στη γη. Ο καθένας από μόνος του. Τον εαυτό του να αλλάξει ο καθένας. Γιατί πάντα εμείς φταίγαμε και πάντα εμείς φταίμε!

 

_

γράφει ο Κώστας Μεταλίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Με πολύ βαθύ νόημα το κείμενό σου…..Αν χρησιμοποιήσουμε την ΑΠΛΗ ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ίσως *οι πλίνθοι και οι κέραμοι* να βρουν μια τάξη στο μπερδεμένο μας μυαλό!

    ΜΠΡΑΒΟ ΚΩΣΤΑ!!!!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Δυνατός ο μονόλογός σας μα πιο δυνατό το νόημα που αφήνει πίσω του!!!
    Ν’ αγαπάς την ευθύνη
    να λες εγώ, εγώ μονάχος μου
    θα σώσω τον κόσμο.
    Αν χαθεί, εγώ θα φταίω!
    Νίκος Καζαντζάκης!!!
    Αν το δούμε έτσι… ίσως τα καταφέρουμε τελικά!!! Μπράβο σας καλό βράδυ!!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Τον βρήκα πολύ όμορφο το μονόλογό σας. Η παρομοίωση με τον κύβο του Ρούμπικ, ο κόσμος των παιδιών ο πιο τακτοποιημένος…η λύση στο πρόβλημα οτι φταίμε πάντα εμείς και όχι οι άλλοι…το σημείο Ο(0,0) που οριζετε με βρίσκει και εμένα σύμφωνη… Καλή σας μέρα, πολύχρονος για χτες.

    Απάντηση
  4. Kostas Metalidis

    Μάχη Σοφία και Χρυσούλα σας ευχαριστώ για τα κολακευτικά σας σχόλεια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου