Αύριο… δεν θα ‘χω κάτι να μου λείπει

3.04.2015

 

 

Δραπετεύεις από τα σχήματα της ζωής

η καρδιά ακολουθεί την πτώση

στο γεμάτο ποτήρι του πόθου γλιστρούν παράπονα

το σημάδι μιας αστραπής φωτίζει το κρύσταλλο

ή τον Έρωτα

κι ας μην έχει μείνει τίποτα πια

τίποτα, εκτός από την ασπρόμαυρη φωτογραφία

κορνίζα παλιά στο παράθυρο.

Η ανάσα κυκλώνει σαν μουσική την επιθυμία

η ίδια θλίψη κυβερνά τα άστρα πάνω από την έρημη γέφυρα

το κάστρο γέρνει ανεπαίσθητα προς την Άνοιξη

λυπάσαι την παπαρούνα που αγνοήθηκε στην πύλη.

Ρημαγμένοι λαβύρινθοι της Αγάπης

έγιναν απόψε τα στενά καντούνια στην Κέρκυρα.

Αγγίζεις με αφοσίωση της μνήμης το κεντημένο σεντόνι

στη σιωπηλή συγκατάθεση των ήχων της λίμνης

εκεί στο κεδρόδασος, ασημένια ξέφτια της νιότης,

εκεί, κάποτε είχες ανταλλάξει όρκους και φιλιά.

Μαζεύονται αλήθεια όμορφες σκέψεις κι όμορφες λέξεις

όλα όμορφα στο απροσδόκητο της ανάμνησης

μα δεν θέλω να σου γράψω ένα γράμμα.

Επιτάφιο δάκρυ κρατώ τη θύμηση

σκαλίζοντας τις στάχτες του ονείρου για μια σπίθα.

Δε λέει ψέματα ο άνεμος

εκεί που αρχίζει η μοναξιά παύει ο φόβος.

Πόσο αλήθεια σε έχω αγαπήσει

μόλις συμφιλιώθηκα με τον καιρό

μια ζωή μου πήρε, μα ούτε και αυτό με πειράζει.

Οι νύχτες λεπταίνουν κάτω απ΄ τα ρόδα της αυγής,

τώρα πια δε με κυνηγούν

είναι τέχνη να πολεμάς και να χάνεσαι αθόρυβα πριν ηττηθείς.

Ποτέ δε μου ‘φτανε μόνο το βλέμμα

ήθελα πάντα και το πρόσωπο και το σώμα

γιατί κοιμάται ακόμη το παρελθόν στην αγκαλιά σου δεν κατάλαβα.

Έρωτας που τον λησμόνησαν οι αισθήσεις

κουράστηκα βλέπεις να μετρώ,

την απουσία σε κίβδηλες αναπαραστάσεις΄

ξεφυλλίζοντας παλιά βιβλία και ημερολόγια

με κούρασαν τα ασήμαντα λόγια

και τα κρυφά σημάδια που ξυπνούν τη νοθευμένη προσδοκία.

Αύριο... δεν θα 'χω κάτι να μου λείπει.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Με άγγιξε βαθύτατα Ζωή!!
    Δεν έχω διαβάσει κάτι πιο ωραίο για τη παραίτηση,
    τη θύμηση, την ιδέα, την απουσία, τη μοναξιά!!!
    Πραγματικά δυνατοί στίχοι! Εξαιρετικό!!
    Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Όπως πάντα άκρως γοητευτική η γραφή σας…

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Υπέροχες οι πινελιές σας στο λευκό χαρτί!!!!!

    Απάντηση
  4. Χαρούλα

    Καλημέρα με όση δύναμη έχει το πρωτοξύπνημα στο φως.
    Με καλή διάθεση πάντα κι ας έχει μια γλύκα μελαγχολική ο ορίζοντας. Αξιοποιείς τις στιγμές που σου δίδονται γιατί είναι δώρα, εκείνα τα πρωινά που ξυπνούν οι ορτανσίες για ν’ ανατείλει το φως στα μάτια που αγαπάς, εκείνα τα απογεύματα που παραβλέπεις την εκδικητική βιασύνη του χρόνου, εκεί που η θύμηση σε κρατά και σε φυλακίζει σε μια αγκαλιά, εκεί που και η νοσταλγία γίνεται ψίθυρος προσευχής. Ακριβά δώρα και τα όμορφα λόγια σας.
    Μη χαθούμε, να βρισκόμαστε κι ας είναι κοντά σε παράθυρα, να βρισκόμαστε στο δρόμο και να περπατάμε αφηρημένα, ξέρεις πως, όπως τότε, με τα μάτια καρφωμένα στον ουρανό γυρεύοντας το φως, να στρέφουμε το βλέμμα ψηλά με κάθε ευκαιρία, να ταξιδεύουμε έτσι απλά με τα σύννεφα, αυτά που περιπλανιούνται και ίσως σταθούμε τυχεροί και να είναι η ώρα σωστή, όταν τα σύννεφα τα προσκυνά ο ήλιος..
    Να πούμε απ’ την αρχή τις ίδιες λέξεις, εκείνες που κάνουν τη σκέψη σου να σκοντάφτει πάνω στα γερμένα φύλλα, αυτά που δεν θέλω να μαζέψω για να ‘χει η Ζωή κάπου να γείρει… για να περάσουμε μαζί τη γέφυρα.

    Απάντηση
  5. Ζωή Δικταίου

    Στη θάλασσα της Αγάπης να ταξιδεύετε και να σας ταξιδεύουν οι λέξεις, οι σκέψεις, οι αναμνήσεις και να μένει πάντα αξόδευτο το φως στ΄ ανοικτά της καρδιάς και της σκέψης σας και ας είναι να να ποτίζετε τη ρίζα της μνήμης μέχρι να φτάσετε στην άκρη του κόσμου και του καιρού φορτωμένοι φεγγάρια κι άστρα, έτσι στου χρόνου την αρχή με τα φτερά ανοιγμένα να δηλώσουμε παρούσες ψυχές στο ουράνιο καραβάνι.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου