Αύριο… η μέγιστη δύναμη για τη Ζωή, η Αγάπη

4.05.2016

 rose_dark

Είχες φύγει

ίσως από αδυναμία

να συναντήσεις το πεπρωμένο

απροετοίμαστοι

στη ματαιότητα της επιθυμίας και οι δυο

με την επίγνωση

ενός μέλλοντος άλλου.

Αύριο,

εκεί στη στροφή του δρόμου

ευωδιάζει η θύμηση τριαντάφυλλα.

Μ' επισημότητα μυσταγωγική

σήκωσες το βλέμμα απ' το χώμα

αργά - αργά

χωρίς εκείνη την έκφραση αγιοσύνης

που 'χαν άλλοτε τα μάτια σου

δίχως να περιμένεις

μα και δίχως να βιάζεσαι.

Τότε μόνο κατάλαβα

έχοντας εννοήσει τη σημασία της κίνησης

μια εκδήλωση απόγνωσης ήταν

ένα πέτρινο παράπονο

που πάλευε απελπισμένα στα χείλη

να σπάσει το φράγμα της σιωπής

υπό το κράτος της μνήμης.

Η ματιά σου,

γύρεψε ν' αναμετρήσει το χρόνο,

το χρόνο και τα μυστικά σημάδια

πιστεύοντας πώς

απ' την αρχή ανακάλυπτες την ύπαρξη μου

μ' ένα λυπημένο χαμόγελο,

ή, μ' ένα δάκρυ προσδοκίας ατέρμονης.

Έμεινες,

ν' αγναντεύεις με δέος

μέσα στο μαύρο βελούδο της νύχτας

το ίδιο εκείνο σημείο της γης

που και πάλι μας χώριζε.

Εν' άστρο έπεσε θεληματικά στο στερέωμα

πρόβλεψη γι' αυτά που πρόκειται να συμβούν

παραστάσεις συνειδησιακές

της ίδιας πάντα αδημιούργητης ύλης

δοσμένης πριν από τα έργα

όταν ο Έρωτας παραμένει αίτημα.

Σε μιαν ήσυχη πόλη

μακριά σου,

όλα οικεία

όλα ανέγγιχτα

εξ' ανάγκης μια χίμαιρα κι όμως

Αύριο...

η μέγιστη δύναμη για τη ζωή η Αγάπη.

Κρατάς το χέρι μου, ακόμη.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

13 σχόλια

13 Σχόλια

  1. sofias70

    “…Η μέγιστη δύναμη για τη ζωή
    η αγάπη…”
    Υπέροχα λόγια Ζωή μου!Χρόνια πολλά!Χριστός Ανέστη!Να είσαι πάντα καλά!

    Απάντηση
  2. Sofia Kioroglou

    Καλημέρα Μάχη μου!Πολύ όμορφο ποίημα πραγματικά!!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία μου πράγματι είναι ένα πολύ όμορφο ποίημα της Ζωής Δικταίου…εγώ απλά είχα την τύχη να το επιμεληθώ… Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  4. Sofia Kioroglou

    Καλημέρα καλή μου!Ναι τώρα έκανα scroll down και το είδα!Υπέροχη δουλειά της Ζωής. Χριστός Ανέστη και πάντα δημιουργίες!

    Απάντηση
  5. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ένα ποίημα ΥΜΝΟΣ για τη ζωή και τον Έρωτα που παραμένει …αίτημα…και περιμένει εκπλήρωση!
    Μπράβο Ζωή!

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Υπέροχο το ποίημά σου Ζωή!!! Γεμάτο από έρωτα, αγάπη και Ζωή!!!

    Απάντηση
  7. Μάρθα Δήμου

    Ωραίο, καλογραμμένο ποίημα, συγχαρητήρια!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου