Για τη δεκαοχτάχρονη Αννέτα

2.07.2016

Αννέτα, μη μεγαλώσεις πια,
Χαμένα τα ’χει η μάνα σου,
Σαν βλέπει τα στήθη σου σαν μπουμπούκια
έτοιμα να πεταχτούν κάτω από το φουστάνι,
και τη λάμψη των ματιών σου, την ερωτική.
«Πιάσε το φουστάνι, Αννέτα, κρύψε τα βραχάκια σου»!

Πώς άνθισες έτσι ξαφνικά!
Μη, Αννέτα, μη μεγαλώσεις πια.

Σε θυμάμαι μικρή σαν χθες, Αννέτα,
Με τα κοντά παντελονάκια επάνω στο ποδήλατο
Ξένοιαστο παιδί του αέρα, ζωή γεμάτο
Και τη φωνή της μάνας σου «Μη πέσεις παιδάκι μου»!

Πώς μεγάλωσες Αννέτα.
Το βλέπω στα διψασμένα μάτια των αγοριών
που κυνηγάνε τον τρελό αέρα που αφήνει πίσω
το φτερούγισμα των φτερών σου,
Όμορφη Αννέτα.

Μικρούλα μου Αννέτα,
Σαν περνούσες το πρωί κάτω από το παραθύρι μου,
Τον μελαγχολικό αέρα της μοναξιάς μου ταρακούνησες
Με το κρότο των ψηλών τακουνιών σου
Που χτύπησε την πόρτα της μνήμης μου,
και ράγισα… ζήλεψα την νιότη σου.
Ήμουν κι’ εγώ μικρούλα, σαν εσένα, και όμορφη, Αννέτα
Γεμάτη ζωή και όνειρα,
Που εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις
γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αλβανία,
στα χρόνια των φυλακισμένων ψυχών.
Νιότη μου ονειρεμένη,
Αννέτα εσύ.

 

_

γράφει η Ardita Jatru (Αρντίτα Ιατρού)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Αχ αυτά τα νιάτα πόσο γρήγορα ανθοβολούν…κι ευωδιάζουν και μεθούν νιούς και γέρους….και βάζουν ένα τόσο δα αγκαθάκι ζήλειας σ’ όλους όσους άφησαν τα χρόνια να διαβούν σαν άμμος μέσα από τα δάχτυλά τους χωρίς να απολαύσουν τις στιγμές τους στην αιωνιότητα!
    ΜΠΡΑΒΟ .. ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιωτη

    Πόσο όμορφα περιγράφετε τα νιάτα και τα έντονα συναισθήματα με τα οποία μας γεμίζουν.Μπραβο σας!!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ ωραία γραμμένο..βγάλατε νοσταλγία..μελαγχολία..παράπονο..μέσα από τη μορφή αυτού του κοριτσιού…

    Απάντηση
  4. roula1smaragdenia

    Μια Αννέτα φτανει να χτυπησει την πόρτα των αναμνησεων.. μια νιότη που δεν πρόλαβε να ζήσει μου γιατι οι ψυχες ηταν φυλακισμενες… πολύ ωραία εδωσες μεσα απο την ποιηση σου .το συναισθημα.. μπραβο .!!!..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου