Για τη δεκαοχτάχρονη Αννέτα

2.07.2016

Αννέτα, μη μεγαλώσεις πια,
Χαμένα τα ’χει η μάνα σου,
Σαν βλέπει τα στήθη σου σαν μπουμπούκια
έτοιμα να πεταχτούν κάτω από το φουστάνι,
και τη λάμψη των ματιών σου, την ερωτική.
«Πιάσε το φουστάνι, Αννέτα, κρύψε τα βραχάκια σου»!

Πώς άνθισες έτσι ξαφνικά!
Μη, Αννέτα, μη μεγαλώσεις πια.

Σε θυμάμαι μικρή σαν χθες, Αννέτα,
Με τα κοντά παντελονάκια επάνω στο ποδήλατο
Ξένοιαστο παιδί του αέρα, ζωή γεμάτο
Και τη φωνή της μάνας σου «Μη πέσεις παιδάκι μου»!

Πώς μεγάλωσες Αννέτα.
Το βλέπω στα διψασμένα μάτια των αγοριών
που κυνηγάνε τον τρελό αέρα που αφήνει πίσω
το φτερούγισμα των φτερών σου,
Όμορφη Αννέτα.

Μικρούλα μου Αννέτα,
Σαν περνούσες το πρωί κάτω από το παραθύρι μου,
Τον μελαγχολικό αέρα της μοναξιάς μου ταρακούνησες
Με το κρότο των ψηλών τακουνιών σου
Που χτύπησε την πόρτα της μνήμης μου,
και ράγισα… ζήλεψα την νιότη σου.
Ήμουν κι’ εγώ μικρούλα, σαν εσένα, και όμορφη, Αννέτα
Γεμάτη ζωή και όνειρα,
Που εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις
γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αλβανία,
στα χρόνια των φυλακισμένων ψυχών.
Νιότη μου ονειρεμένη,
Αννέτα εσύ.

 

_

γράφει η Ardita Jatru (Αρντίτα Ιατρού)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Αχ αυτά τα νιάτα πόσο γρήγορα ανθοβολούν…κι ευωδιάζουν και μεθούν νιούς και γέρους….και βάζουν ένα τόσο δα αγκαθάκι ζήλειας σ’ όλους όσους άφησαν τα χρόνια να διαβούν σαν άμμος μέσα από τα δάχτυλά τους χωρίς να απολαύσουν τις στιγμές τους στην αιωνιότητα!
    ΜΠΡΑΒΟ .. ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιωτη

    Πόσο όμορφα περιγράφετε τα νιάτα και τα έντονα συναισθήματα με τα οποία μας γεμίζουν.Μπραβο σας!!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Πολύ ωραία γραμμένο..βγάλατε νοσταλγία..μελαγχολία..παράπονο..μέσα από τη μορφή αυτού του κοριτσιού…

    Απάντηση
  4. roula1smaragdenia

    Μια Αννέτα φτανει να χτυπησει την πόρτα των αναμνησεων.. μια νιότη που δεν πρόλαβε να ζήσει μου γιατι οι ψυχες ηταν φυλακισμενες… πολύ ωραία εδωσες μεσα απο την ποιηση σου .το συναισθημα.. μπραβο .!!!..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου