Select Page

Γράμμα στον Ερνέστο

Γράμμα στον Ερνέστο

Αθήνα 29.11.2015

Αγαπημένε Ερνέστο

Την 1η Απριλίου 1965 σε μια χειρόγραφη επιστολή σου στα παιδιά σου, λίγο πριν φύγεις για το Κονγκό, ανέφερες μεταξύ άλλων:

«…Να θυμάστε ότι η επανάσταση είναι το σημαντικό – και ο καθένας από εμάς μόνος δεν αξίζει τίποτα.
Πάνω απ' όλα, να είστε πάντα σε θέση να νιώσετε βαθιά οποιαδήποτε αδικία συμβαίνει εναντίον οποιουδήποτε, οπουδήποτε στον κόσμο. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο γνώρισμα σε έναν επαναστάτη….»

Το να θυμόμαστε το έργο σου, το ποιος ήσουν, ναι, λέει, αλλά όχι τόσο πολύ, νομίζω… Το να προσπαθήσουμε να σου μοιάσουμε ή να μοιάσουμε σε όλους αυτούς που θυσιάστηκαν για τα ιδεώδη και ιδανικά τους, για ισότητα, για ελευθερία, τότε και μόνο τότε, θαρρώ, πως σας τιμάμε πραγματικά. Μπορεί να μην έχω διαβάσει και να μην έχω εμφυσήσει και εντρυφήσει στις ιδεολογίες, αλλά είναι κάποια πράγματα που με ξεπερνάνε. Και τον τελευταίο καιρό είναι πάρα πολλά αυτά και θέλω να σου τα πω, για να δεις την κατάντια μας.

Δεν ξέρω πόσο ή αν είμαι επαναστάτης. Και δε με νοιάζει ο τίτλος. Με αφήνει παγερά αδιάφορη. Το μόνο που ξέρω είναι πως ματώνω καθημερινά, πως πονάω και θυμώνω συνάμα. Νοιώθω να με περιπαίζουν, να με κοροϊδεύουν, να με εξευτελίζουν. Νοιώθω να με ταπεινώνουν, να με σκοτώνουν, να με θανατώνουν, να με πνίγουν με τον οποιονδήποτε τρόπο. Ναι, ξέρω, οι λέξεις έχουν την ίδια έννοια. Και αυτό με αφήνει αδιάφορη. Θέλω με αυτόν τον τρόπο να δείξω, να απεικονίσω, να ζωγραφίσω και να φωτογραφίσω όλο αυτό το μακελειό που γίνεται στη γειτονιά μου, στη γειτονιά μας…

Ναι, μάλιστα, ευαισθητοποιήθηκαν τα ΜΜΕ μετά την ανεύρεση, για να μη χρησιμοποιήσω την πιο σωστή λέξη «το ξέβρασμα» του πτώματος του μικρού Αϊλάν, τη συνέντευξη ενός δεκάχρονου Σύριου που μας αποστόμωσε όλους, ειδικά αυτούς που αρνούνται να δεχθούν την πραγματικότητα· πως όλοι αυτοί οι «ξένοι» δεν ήρθαν στην Ελλάδα για να κάνουν διακοπές, μήτε ξύπνησαν ένα πρωινό και είπαν:
«Δεν πάμε να αρπάξουμε από τους Έλληνες την πατρίδα τους, τις περιουσίες και τις δουλειές τους… Δεν πάμε στην Ευρώπη που μας έχει τόσο στηρίξει και η ζωή εκεί είναι ο Παράδεισος…»

Ανέκφραστοι οι «δημοσιογράφοι» αναφέρονται και στις καταθέσεις ψυχής τόσων παιδιών που αποζητάνε τα σπίτια, τους φίλους, την πατρίδα και τις συνήθειές τους…

Για όλα αυτά, για όλους αυτούς, για όλες αυτές τις ψυχές που προσπαθούν να ξεφύγουν από τα δεινά του πολέμου στη χώρα τους -και είναι αρκετές τούτες οι χώρες στις μέρες μας- πονώ, κλαίω, ματώνω… Με κείνους, όμως, που θυμώνω, και θυμώνω πολύ, είναι με όλους εμάς τους ασφαλείς -έτσι νομίζουμε οι αφελείς- που παρακολουθούμε από τις τηλεοράσεις ή το διαδίκτυο όλες αυτές τις εικόνες. Θυμώνω με όλους αυτούς που ξέρουν, που έχουν «καταγγείλει» όλο αυτό το σκλαβοπάζαρο, με τους Ευρωπαίους, άλλους να αρνούνται να δεχτούν τους πρόσφυγες και άλλοι, όπως οι φίλοι μας οι Γερμανοί που δεν έχουν, λέει, καμία σχέση με το αιματοκύλισμα, να ανοίγουν τα σύνορα και τις αγκαλιές τους. Θυμώνω με τους φίλους συμμάχους και προστάτες του κόσμου, που ενώ γνωρίζουν την όλη κατάσταση, δεν τραβάνε το αφτί όσων εκμεταλλεύονται απελπισμένους νοικοκυραίους που ξαφνικά βρέθηκαν στους δρόμους μ ‘ ένα σακουλάκι ρούχα… Θυμώνω, που ενώ όλος ο κόσμος γνωρίζει τη «μετακίνηση» αυτών των πληθυσμών, εξακολουθούν να υπάρχουν εκείνοι που καπηλεύονται τους άμοιρους αυτούς ανθρώπους. Θυμώνω που, ενώ θα μπορούσαν όμορφα κι ωραία να τους μετακινήσουν από τη μία χώρα στην άλλη, τους στοιβάζουν σε πλαστικές λέμβους και μετά τους εγκαταλείπουν να θαλασσοπνιγούν, αδιαφορώντας αν ανάμεσά τους υπάρχουν μωρά ή εγκυμονούσες. Γιατί δεν βγάζουν μια ταρίφα και να τους μεταφέρουν σώους και αβλαβείς στη χώρα που δέχεται τους πάντες και τα πάντα, στη χώρα του Ξένιου Δία; Ποιος ο λόγος αυτού του εξευτελισμού; Θυμώνω με τους δημοσιογράφους που λες και ακούν ή βλέπουν πρώτη φορά ότι υπήρξε «κι άλλο ναυάγιο» στο Αιγαίο, πλάι σε κάποιο ελληνικό νησί. Θυμώνω που κανείς δε λέει πια τα πράγματα με το όνομά τους, που όλοι κρύβονται πίσω από έννοιες και λέξεις. Θυμώνω με την ανοχή μας.

Πολύς ο θυμός και πολλά τα ερωτήματα που σου βάζω, Ερνέστο. Έχω κι άλλα, αλλά θα πρέπει να σου στείλω βιβλίο ολόκληρο… Ξέρω, σου είναι δύσκολο να μας καταλάβεις. Αν μπορείς, σε παρακαλώ, στείλε μου μονάχα δύο λέξεις: Τι στραβό κάνουμε και η ιστορία επαναλαμβάνεται;

Σ’ ευχαριστώ για το χρόνο σου κι ελπίζω, του χρόνου τέτοια μέρα, να μη θυμηθούμε μονάχα τι έκανες, αλλά να έχουμε κάνει ένα βήμα, ένα τόσο δα βηματάκι, να σταματήσουν οι πόλεμοι κι οι αδικίες. Ονειροβατώ; Μπορεί. Εσύ θα μου πεις.

Σε χαιρετώ με μια αγκαλιά που την έχω τόσο μεγάλη ανάγκη!

 

Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

8 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πόσο συμφωνώ με το θυμό σας. Πόσο θα θελα να πάρω και εγώ μια απάντηση. Το μόνο που μου δίνει μια ελπίδα είναι οτι θυμώνουμε μαζί…τίποτε άλλο…Και όπως έχω δει και στην προσωπική μου ζωή…ο θυμός δε μπορεί να μένει πάντα συσσωρευμένος…κάποτε ξεσπά…ελπίζω μόνο αυτό το ξέσπασμα να το στρέψουμε στη μεριά που πρέπει… Αμήν..

    Σας ευχαριστώ για την επιστολή αυτή…

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Εγώ σ’ ευχαριστώ, Μάχη μου, τόσο για το σχόλιό σου, όσο και για τα όσα απλόχερα μας χαρίζεις!!!
      Μακάρι ο θυμός μας να γενικευτεί και να έχει κάποιο αποτέλεσμα!!! Μακάρι!!!

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Αθηνά σε ευχαριστώ!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Εγώ σ’ ευχαριστώ, Άννα μου, για το χρόνο σου και για τα δικά σου γραφόμενα!!!

      Απάντηση
  3. PETE.

    Κι εγω εχω θυμο Αθηνα μου αλλα τι μαυτο?????Καποιοι τραβανε μι αμολυβια ….και αφανιζουν ανθρωπους…..Ειναι δυνατον ολοι εμεις που ποναμε να μη μπορουμε να βρουμε τη δυναμη να κοψουμε αυτα τα αθλια χερια??????

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Έλα μου ντε………….. Ανυπομονώ το ξύπνημά μας!!!

      Απάντηση
  4. Sταυρούλα Κουγιουμτσιάδη

    “Επιτρέψτε μου να πω, με κίνδυνο να ακουστεί γελοίο, ότι ο αληθινός επαναστάτης καθοδηγείται από ισχυρά αισθήματα αγάπης.
    Είναι αδύνατο να σκεφτώ μια αυθεντική επανάσταση χωρίς αυτήν την ποιότητα.” CHE
    Η αγάπη Αθηνά στις μέρες μας είναι η πιο επαναστατική πράξη. Άγνωστη στους εκμεταλλευτές. Συνδετικός κρίκος για τους εκμεταλλευόμενους. Η αγάπη Αθηνά είναι ταξική!!! Ναι! Ο θυμός σου…. Ο θυμός μου…. Ο θυμός μας…. την κάνει ταξική!
    Γιατί τα οικονομικά συμφέροντα καθιστούν τους ανθρώπους απάτριδες και πρόσφυγες, Αθηνά και η αγάπη ξέρει πως η πιο γλυκιά πατρίδα ειν’ η καρδιά.
    “Κι αν μας πουν πως είμαστε σχεδόν ρομαντικοί, ότι είμαστε αδιόρθωτοι ιδεαλιστές, ότι σκεφτόμαστε το αδύνατο, εμείς πρέπει χίλιες φορές να απαντήσουμε: “ναι! είμαστε!” CHE
    Χαίρε Αθηνά!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Χαίρε και σε σένα, Σταυρούλα μου και ΝΑΙ, είμαστε ρομαντικοί!!!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!