Δε μιλάς

Δημοσίευση: 28.02.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εδώ. Κι εσύ ποιος είσαι; Σε ρωτάω τόση ώρα και δεν απαντάς.
Ίσως να μην καταλαβαίνεις τη γλώσσα που σου μιλάω. Κοίτα με στα μάτια τότε. Μου αρέσει να μιλάω με τα μάτια.
Ακούς αυτόν τον θόρυβο; Όχι; Μόνο εγώ τον ακούω μου λες. Το ξέρεις πως με τρομάζει και ο παραμικρός θόρυβος πια; Οι ψίθυροι πιο πολύ. Μαχαίρια, που με καρφώνουν πισώπλατα.
Επιτέλους, είπες κάτι. Τι με ρώτησες; Αν πήρα τα φάρμακά μου σήμερα; Τι να σου πω, δεν θυμάμαι. Νομίζω πως κοιμόμουν πάρα πολλές ώρες. Είδα ένα άσχημο όνειρο είπαν κι έτσι αποφάσισαν να αυξήσουν τη δόση. Θα μου πεις για ένα κακό όνειρο όλα αυτά; Δεν ήταν ένα. Ήταν πολλά τα άσχημα όνειρα. Ούρλιαζα, είπαν. Τραβούσα τα μαλλιά μου και έγδερνα με τα χέρια μου το πρόσωπο. Εσύ τι λες, πώς σου φαίνομαι;
Γιατί δεν μιλάς; Μόνο με κοιτάζεις με ένα ύφος ηλιθίου. Και τα χέρια σου τα έχεις όλη την ώρα χωμένα μέσα στις τσέπες. Τι κρύβεις στις τσέπες σου; Κανένα θαυματουργό χάπι; Μήπως είσαι ένας απ’ αυτούς, που μου δίνουν τα φάρμακα; Μου φαίνεται πως σε βλέπω για πρώτη φορά. Μα είμαι σίγουρη πως σε ξέρω από παλιά. Γιατί κλαις μωρέ;
Έρχονται αυτοί πάλι. Σου ψιθυρίζουν κάτι στο αυτί. Τώρα κλαις περισσότερο. Σηκώνεσαι να φύγεις. Δεν με κοιτάζεις καθόλου. Τι αγένεια. Πώς φεύγεις έτσι χωρίς να χαιρετίσεις μια κυρία; Φτου σου ρε. Δεν έχεις καθόλου τρόπους.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Δυνατός ο μονόλογός σου Άννα μου όπως του πρέπει και όπως ξέρει τόσο όμορφα η πένα σου! Την αγάπη μου και καλό μήνα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου