Σκληρά αγκάθια καρφώθηκαν στις πατούσες της ψυχής, σε μικρά κομματάκια διαλύθηκαν.

Οι ραγισμένες μέρες μ’ αποκαρδιώνουν, δεν τολμώ να τα ξανακολλήσω. 

Έτσι κι αλλιώς κι οι αναμνήσεις σκόρπισαν, η ζωή σέρνεται ξοφλημένη. Ο καιρός πληγώθηκε, σ’ άδεια θάλασσα περπατάει και λυγάει. Το κύμα ξεβράστηκε στα βράχια, θάνατο μυρίζει και όχι αγάπη. Το ταξίδι μακρινό, ο γυρισμός δύσκολος, οι αλυσίδες σκουριασμένες.

Ραγισμένο και το πρόσωπο τ’ ουρανού. Τόσες ψυχές σκάλωσαν σ’ αγκαθωτά συρματοπλέγματα. Κι ο πόνος τρέχει σαν της βροχής τα δάκρυα. Οι αστραπές βουτηγμένες στης ψυχής το αίμα, καίνε της άνοιξης τ’ απομεινάρια. Δεν ξεπαγώνει έτσι ο χειμώνας, δεν ανασταίνεται η άνοιξη. Τα μάτια της κατακόκκινα. Ακόμη και τα γιασεμάκια μου έμειναν άλαλα, λύγισαν. Πώς ν’ αναπνεύσουν σ’ ένα κόσμο δίχως ψυχή; Οι χαραυγές ξεχάστηκαν, ματώνουν τ’ ασημένια φεγγάρια. Ο αγώνας αδύναμος, χάθηκε στα μισοσβησμένα φώτα. Και το χαμόγελο της πεταλούδας, ξεθώριασε στους σκονισμένους δρόμους της πλάνης. Τα λουλούδια σκόρπισαν τ’ άρωμά τους. Τι κι αν άνθισαν οι τριανταφυλλιές, καρφώθηκαν τ’ αγκάθια τους στην αλήθεια. Το ταξίδι πυρπολημένο στο δρόμο τον αδιάβατο. Το μυαλό μπερδεμένο, τα χέρια τρεμάμενα κουπιά κι η υπόσχεση αργεί πολύ να ‘ρθει. Γδαρμένες μαργαρίτες απλώνονται ολόγυρά μου. Με πληγώνει η απουσία και το κεντρί της μέλισσας μουδιάζει τα δάχτυλά μου.

Θα γυρίσουν… Δεν θα γυρίσουν…

Θα παγιδέψω το άρωμα απ’ τα γιασεμάκια μου για να μυρώσουν την ελπίδα μου.

Θα θυσιάσω ακόμα και τα τελευταία πέταλα της μαργαρίτας μου, γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία…

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη