Δρόμοι της πλάνης

24.03.2018

Σκληρά αγκάθια καρφώθηκαν στις πατούσες της ψυχής, σε μικρά κομματάκια διαλύθηκαν.

Οι ραγισμένες μέρες μ' αποκαρδιώνουν, δεν τολμώ να τα ξανακολλήσω. 

Έτσι κι αλλιώς κι οι αναμνήσεις σκόρπισαν, η ζωή σέρνεται ξοφλημένη. Ο καιρός πληγώθηκε, σ' άδεια θάλασσα περπατάει και λυγάει. Το κύμα ξεβράστηκε στα βράχια, θάνατο μυρίζει και όχι αγάπη. Το ταξίδι μακρινό, ο γυρισμός δύσκολος, οι αλυσίδες σκουριασμένες.

Ραγισμένο και το πρόσωπο τ' ουρανού. Τόσες ψυχές σκάλωσαν σ' αγκαθωτά συρματοπλέγματα. Κι ο πόνος τρέχει σαν της βροχής τα δάκρυα. Οι αστραπές βουτηγμένες στης ψυχής το αίμα, καίνε της άνοιξης τ' απομεινάρια. Δεν ξεπαγώνει έτσι ο χειμώνας, δεν ανασταίνεται η άνοιξη. Τα μάτια της κατακόκκινα. Ακόμη και τα γιασεμάκια μου έμειναν άλαλα, λύγισαν. Πώς ν' αναπνεύσουν σ' ένα κόσμο δίχως ψυχή; Οι χαραυγές ξεχάστηκαν, ματώνουν τ' ασημένια φεγγάρια. Ο αγώνας αδύναμος, χάθηκε στα μισοσβησμένα φώτα. Και το χαμόγελο της πεταλούδας, ξεθώριασε στους σκονισμένους δρόμους της πλάνης. Τα λουλούδια σκόρπισαν τ' άρωμά τους. Τι κι αν άνθισαν οι τριανταφυλλιές, καρφώθηκαν τ' αγκάθια τους στην αλήθεια. Το ταξίδι πυρπολημένο στο δρόμο τον αδιάβατο. Το μυαλό μπερδεμένο, τα χέρια τρεμάμενα κουπιά κι η υπόσχεση αργεί πολύ να 'ρθει. Γδαρμένες μαργαρίτες απλώνονται ολόγυρά μου. Με πληγώνει η απουσία και το κεντρί της μέλισσας μουδιάζει τα δάχτυλά μου.

Θα γυρίσουν... Δεν θα γυρίσουν...

Θα παγιδέψω το άρωμα απ' τα γιασεμάκια μου για να μυρώσουν την ελπίδα μου.

Θα θυσιάσω ακόμα και τα τελευταία πέταλα της μαργαρίτας μου, γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...

 

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η αμοιβή

Η αμοιβή

Η βαριά συρόμενη πόρτα του καθιστικού άνοιξε και η μεσόκοπη γυναίκα γλίστρησε μέσα κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό πακέτο. Χυμένος στην πολυθρόνα στο βάθος, με την πελώρια βιβλιοθήκη στο πλάι του, ο γέρος αγνάντευε απ’ το παράθυρο τον κήπο καθώς ο ήλιος βασίλευε. Το...

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μια κραυγή. Έσκισε τη σιωπή σαν κοφτερό μαχαίρι. Δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα δροσίζοντας τη λύπη της. Μια κουκουβάγια με μάτια ορθάνοιχτα στεκόταν έξω από το παράθυρό της. Τόσα βράδια πιστή στο ραντεβού της. Εμφανιζόταν ακριβώς στις τρεις το...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελένη Φλεμετάκη

    Ευχαριστώ πολύ για την επιμέλεια του κειμένου…Χρόνια πολλά για την αυριανή μέρα σε όλους σας….Το μονόλογο αυτό τον αφιερώνω στους Έλληνες στρατιωτικούς με την ελπίδα να γυρίσουν …και οπως γράφω”’Θα θυσιάσω και τα τελευταία πέταλα της μαργαρίτας…γιατί η ελπίδα πεθαίνει παντα τελευταία”.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου