holding_flowers

Στάζουν δυο δάκρυα στην παλάμη μου

μοναχικά μοναδικά

δυο γλυκόπικρες σταγόνες

δυο σύντροφοι τόσο αγαπημένοι μεταξύ τους

καλωσόρισμα στις σκιές της θλίψης.

Εξόριστα απ' την ψυχή μου

ούτε και η καρδιά μου άντεχε

να τα κρατά φυλακισμένα.

Πώς να χωρίσει το ένα από το άλλο

προτιμότερο να είναι πάντα μαζί

δυο φίλοι αχώριστοι και αδελφικοί.

Δυο δάκρυα όλα κι όλα

μικρά μα όχι ασήμαντα

λίγα μα τόσο βαριά

με πόνο καμωμένα όχι με χαρά.

Ανοίγω την παλάμη να τα προστατεύσω

τώρα μπορώ ξανά να αναπνεύσω

κρατώ στο χέρι μου πάλι τη φωτιά …

 

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!