Δύο Φίλοι

16.01.2020

Εκείνος καθόταν στην γνώριμη γωνιά του, η οποία βρισκόταν σε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας, αγκαλιά με τον Οδυσσέα την γάτα του, που ποτέ δεν τον εγκατέλειπε. Σκεπασμένος με κουβέρτες για να ζεστάνει όχι το σώμα του, αλλά την ψυχή του από την αδιαφορία των περαστικών, παρατηρούσε τους διαβάτες. Από το περπάτημά τους καταλάβαινε αν ήταν χαρούμενοι ή λυπημένοι και από το ντύσιμό τους, προσπαθούσε να μαντέψει τι επάγγελμα έκαναν. Ο δρόμος είχε γίνει το σπίτι του, πίστευε ότι του άνηκε κάθε του κομμάτι. Μάλιστα αρκετές φορές έκανε παρατηρήσεις στους περαστικούς, που τύχαινε να πετάξουν κάτι στην άσφαλτο. Τις ημέρες των Χριστουγέννων χάζευε τις βιτρίνες των καταστημάτων και αναπολούσε τα παιδικά του χρόνια, τότε που είχε ένα σπίτι, ένα πιάτο φαγητό και μια μάνα να τον νοιαστεί. Μόλις τελείωσαν οι γιορτές τα φώτα έσβησαν, ο κόσμος που είχε έρθει για να θαυμάσει την στολισμένη πρωτεύουσα επέστρεψε στις πόλεις του, κι έτσι η μαγεία χάθηκε και μαζί της τα όνειρα εκείνου του άντρα. Ώσπου μια μέρα ένα νεαρό αγόρι τον πλησίασε για να του αφήσει ένα κέρμα από το χαρτζιλίκι του. Ο άντρας που καθόταν με σκυμμένο το κεφάλι για να προφυλάσσεται από το κρύο και από την ψεύτικη συμπόνια των ανθρώπων, μόλις άκουσε τον ήχο που έκανε το νόμισμα μέσα στο σιδερένιο ποτήρι, ανασήκωσε το αυλακωμένο από τις ρυτίδες πρόσωπό του και τα μάτια του διασταυρώθηκαν με τα μάτια εκείνου του αγοριού. Στο βλέμμα του μπόρεσε να διακρίνει την σπίθα της νιότης, μια απέραντη θάλασσα γεμάτη ταξίδια, έτοιμα να σαλπάρουν για μέρη μακρινά και μια καθαρότητα που είχε χρόνια να αντικρίσει. Το μικρό αγόρι δίχως να κάνει βήμα πίσω, συνέχισε να τον κοιτά και να περιεργάζεται τα σκληρά του χαρακτηριστικά, που ο χρόνος προσπαθούσε να σβήσει. 

Ο άντρας τον ευχαρίστησε και τον ρώτησε πως τον έλεγαν, το αγόρι έμεινε για λίγο σκεπτικό και μετά είπε: «Εδώ με λένε Πέτρο» και χαμήλωσε το βλέμμα. Ο άντρας προσπάθησε να κατανοήσει την απάντηση του παιδιού και πριν κάνει την επόμενη ερώτηση, εκείνο τον πρόλαβε λέγοντάς του: «Ήρθα από μία μακρινή χώρα, άφησα πίσω μου τα πάντα, πράγματα που θυμάμαι και πράγματα που έχουν σβηστεί από την μνήμη μου, ένα από αυτά είναι και το όνομά μου». Μια υγρασία απλώθηκε στα μάγουλά του αγοριού και με το μανίκι της μπλούζας του σκούπισε τα μάτια του. Ο άντρας κατάλαβε πως το αγόρι είχε περάσει πολλά, ήταν κι αυτό ένας ταξιδευτής που αναγκάστηκε να αποκοπεί βίαια από τις ρίζες του και να ζήσει σε έναν καινούργιο κόσμο, αλλάζοντας τον εαυτό του. Φυσικά δεν ένιωσε λύπη αλλά θαυμασμό, για τον αγώνα που έδινε να κρατηθεί επάνω στο πλοίο που λέγεται ζωή. 

Το αγόρι παίρνοντας θάρρος από την φιλία που του πρόσφερε ο άντρας, τον ρώτησε εάν κι εκείνος είχε αφήσει την πατρίδα του, για να βρει άλλη στεριά. Ο άντρας χαϊδεύοντας τον Οδυσσέα, που ήδη είχε αρχίσει να δυσανασχετεί, επειδή κάποιος άλλος μονοπωλούσε το ενδιαφέρον του αφεντικού του, κοίταξε το παιδί στα μάτια και με μία ανάσα του είπε: «Εγώ είμαι ένας ναυαγός που εγκατέλειψα το πλοίο, για να ζήσω ελεύθερος, αν και κάποιες φορές αναπολώ την ζεστασιά της παιδικής μου ηλικίας». 

Μια σιωπή κάλυψε την μέχρι πρότινος ζωηρή τους στιχομυθία. Όμως το αγόρι άπλωσε το χέρι του προς το μέρος του άντρα και τον ρώτησε αν ήθελε να γίνουν φίλοι. Εκείνος χωρίς δεύτερη σκέψη και με ένα ουράνιο τόξο να έχει ανατείλει στο πρόσωπό του, δέχτηκε την αληθινή φιλία εκείνου του αγοριού. Από εκείνη την ημέρα και μετά οι δυο τους συζητούσαν για διάφορα θέματα, μοιράζονταν το φαγητό που έφερνε το αγόρι, κι έτσι το ταξίδι τους στο πέλαγος της ζωής, άρχισε να βάζει πλώρη για τα ανοιχτά με καπετάνιο την ανθρωπιά.

_

γράφει η Ολυμπία Θεοδοσίου

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου