Δούναι και λαβείν… το ρητό που χαρακτηρίζει ή τουλάχιστον θα έπρεπε να το κάνει, κάθε ανθρώπινη σχέση. Ακούγεται λίγο περίεργα, όμως έτσι ακριβώς είναι και όποιος ισχυριστεί το αντίθετο δεν είναι ειλικρινής πάνω από όλα με τον εαυτό του.

Σίγουρα δεν παίρνουμε ζυγαριά να ζυγίσουμε τι δώσαμε ή τι πήραμε. Άλλωστε όπως σοφά λέει και η μεγάλη μας Αλκυόνη Παπαδάκη, «η αγάπη δεν είναι μπακάλικο να μετρά ο καθένας τι δίνει και τι λαμβάνει πίσω». Σαφώς πάντα κάποιος θα δίνει περισσότερα επειδή θέλει, επειδή έχει να δώσει, επειδή μπορεί ή επειδή έτσι είναι ως άνθρωπος. Ωστόσο τίθεται ένα μεγάλο θέμα εδώ. Δεν πρέπει να λάβει κι αυτός;

Ναι, δεν το κάνεις για να πάρεις αντάλλαγμα, ούτε καν αναγνώριση αν και μια εκτίμηση τη θέλουμε για να ‘μαστε ειλικρινείς. Αλλά φτάνει αυτό; Όταν κι εμείς έχουμε ανάγκες διάφορες  δε λαχταράμε να μας δώσει και να μας τις καλύψει ο άλλος; Αυτό πρέπει να γίνεται βέβαια δίχως να το ζητάμε ή να το απαιτούμε μα δεν είναι εύλογο, ευνόητο και φυσιολογικό;

Ο επίσης μεγάλος μας Μενέλαος Λουντέμης είπε ότι «αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ και τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά». Αυτό έχει μια βάση συναισθηματικής φύσεως αλλά στην πράξη αναρωτιέμαι… Πόσο και για πόσο κάποιος θα προσφέρει και δε θα παίρνει; Γιατί θα πρέπει να συμβιβαστεί με αυτό; Γιατί θα πρέπει να μη με νοιάζει αν καλύπτονται και οι δικές μου ανάγκες όποιας φύσεως κι αν είναι; Είτε σωματικές, είτε ψυχικές, είτε συναισθηματικές ή ό,τι άλλο; Γιατί θα πρέπει να έχω παράπονα στην καλύτερη ή απωθημένα στη χειρότερη των περιπτώσεων, εφόσον εγώ δίνω; Και γιατί θα πρέπει να το πληρώσω αυτό κάποια στιγμή με την υγεία μου είτε ψυχική είτε σωματική, γιατί αυτό θα γίνει σίγουρα!

Βεβαίως δεν είναι επαγγελματικές συμφωνίες οι ανθρώπινες σχέσεις, να έχουν συμβόλαια και όρους. Άτυπα όμως είναι παράλογο να μην υπάρχουν ως δεδομένα κάποια πράγματα. Δεν κάνεις καμία τέτοια συμφωνία με τον άλλο, μα δε θα σταθεί καμία σχέση επιτυχημένη σε θεμέλια που δεν χτίζουν και οι δυο με αμοιβαίο  δούναι και λαβείν.

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά