rustic_house

Ένα καλύβι απλοϊκό είν’ η ζωή μας… Τέσσερεις τοίχοι, μια οροφή, δυο παράθυρα, μια πόρτα και μια πυροστιά.
Αυτά αρκούν... Αρκεί στην πυροστιά να μπαίνει καθημερινά ένα τσουκάλι για να θρέψει τα στόματα που θα χαρίζουν χαμόγελα. Αρκεί τα παράθυρα ν’ ανοίγουν κάθε πρωί να μπει ο ήλιος της ελπίδας κι ο αέρας της προσμονής. Και να κλείνουν το βράδυ για να μην τρομάξει τ’ όνειρο που ακουμπάει στο προσκεφάλι του καθενός που ξέρει και μπορεί να ονειρεύεται. Αρκεί οι τέσσερεις τοίχοι να είναι οι τοίχοι προστασίας, με πρώτον την πίστη, δεύτερον την αγάπη, τρίτον την υγεία και τέταρτον την συντροφικότητα...
Χαρά σ’ εκείνον που οι τοίχοι του δεν μοιάζουν με πιστά αντίγραφα των τοίχων ενός κελιού. Και δεν εννοώ μόνο κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά, το παραπέτασμα που σ’ εμποδίζει να πας παραπέρα...
Αρκεί μια οροφή για να στεγάζει το πολυπόθητο οικογενειακό άσυλο, εκεί που κάποτε ορίζαμε τα έχει μας και τη ζωή μας. Αρκεί ν’ ανοίγει η πόρτα της χαράς και να σ’ οδηγεί στους στόχους σου και σε ό,τι έχεις ονειρευτεί να πετύχεις. Αρκεί...
Κι έρχονται στιγμές που το καλύβι γιγαντώνεται, γίνεται πελώριο κι είναι θαρρείς έτοιμο να σωριαστεί πάνω σου. Κι εσύ δεν βρίσκεις την πόρτα να βγεις έξω, να πάρεις αέρα. Κι οι μεντεσέδες των παραθύρων έχουν -θαρρείς- αγκάθια και δεν μπορείς να τ’ αγγίξεις για να τ’ ανοίξεις, να γεμίσεις τα πνευμόνια σου με αέρα. Και ασφυκτιάς. Κι η πυροστιά δεν έχει πάνω της το τσουκάλι. Μόνο πυρώνει δίπηχα καρφιά! Για μένα να τα προορίσεις, Θεέ μου, όχι για δικούς μου ανθρώπους, μόνο για μένα… Και μην αργείς. Δεν το αντέχω το μαρτύριο της σταγόνας. Μια κι έξω. Σαν τη θάλασσα. Εκεί. Να σμίξω το γαλάζιο του ουρανού Σου με το γαλάζιο της πλανεύτρας θάλασσας.
Τότε οι στιγμές ή θα χαθούν ή θα κρατήσουν αιώνια!

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!