Είπες, να ξεκουράσω την ψυχή απ’ την άρνηση

2.10.2015

 

 

Είπες, να ξεκουράσω την ψυχή

απ' την άρνηση

έχει μείνει πολύς δρόμος ακόμη,
στάλα στάλα η βροχή, λέξεις προσευχής

ρωτάς ο έρωτας,

πάντα παρών μονίμως απών,

αλμυρό νερό που μεγεθύνει τη δίψα.

Φτερό λευκό η σκέψη σου

σε καταγάλανο ουρανό
κι όμως, είσαι εσύ

που εξαργύρωσες το φεγγάρι
για μια γιρλάντα μαύρο βελούδο.
Η μνήμη του ανέμου,

οι φωνές της νύκτας
δε με αφήνουν, μα που ξέχασα

το χαμόγελο μου,
κοσκινίζοντας την άμμο

με παίρνει ο ύπνος
ξέρω... κάθε καρδιοχτύπι στο σκοτάδι
σημαίνει μια έξοδο απ' τη σιωπή
και μια τυχαία συνάντηση.

Έγινες, στις χαρακιές της παλάμης
βαθύ σημάδι της μοίρας
είσαι στην απουσία της γιορτής
κρυφή προσμονή
ένα περιστέρι καθισμένο στο χέρι μου
στο σιντεφένιο συρτάρι παράπονο
στο ανεκπλήρωτο ταξίδι άστρο και φως.
Μεσάνυχτα, απόφαση στιγμής
αφήνεις

το μεθυσμένο κύκλο των ανθρώπων

την καπνισμένη αταξία της πόλης,
προχωράς, θλιβερά προβλέψιμος,
βήματα βαριά πλάι στη φθορά
και στο υπομονετικό γκρίζο των τοίχων
της θνητής τύχης ανοίγεις

το σκαλιστό κουτί
περιμένεις φλόγες κόκκινες, κανέλλα,
μια μυρωδιά λεμονανθού
περιμένεις σ' ένα παλιό θαμπό καθρεφτάκι
την καλοσύνη του καιρού στο βλέμμα
φαντάζεσαι τη μέρα

που θα ήθελες να ζήσεις
δεν έχεις άλλη χαρά να στείλεις

στον παράδεισο
κι' αυτή δε θέλεις από πείσμα να χαθεί.
Αύριο... θα ξεκλειδώσεις

με χρυσό κλειδί
να φύγουν οι εφιάλτες απ' την πόρτα.

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

Σεμνότητα

Σεμνότητα

- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    […Αύριο… θα ξεκλειδώσεις

    με χρυσό κλειδί
    να φύγουν οι εφιάλτες απ’ την πόρτα…]

    Κι εσείς ξεκλειδώνετε την ψυχή μας και μας γεμίζετε με όμορφες εικόνες και συναισθήματα Ζωή!!!

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Ευχαριστώ Άννα, είναι πολύτιμο να αισθάνομαι μέσα από την ταπεινή κατάθεση της ψυχής μου, τον δίαυλο της επικοινωνίας μας ανοικτό.

      Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Πόση ομορφιά έχεις στην ψυχή σου Μάχη, που επιτρέπεις και στη δική μου σκέψη να αισθάνεται τη γενναιοδωρία της καρδιάς σου. Όλα τα αγαθά δώρα να σου οφείλει η ζωή και την Αγάπη, τη μέγιστη δύναμη και αρχή των πάντων.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου