Εγώ δεν είμαι ποιητής
Γράφω για να ξεδίνω
Βάζω μ αγάπη στο χαρτί
της σκέψης μου τον κρίνο
Δεν τον ποτίζω με νερό
Δεν τον κορφολογίζω
Τον έχω για να χάνεται
της σκέψης μου το γκρίζο
Βάζω δυο δράμια δάκρυα
τρεις σταγονίτσες θλίψη
πέντε ποτήρια υπομονή
κι ό,τι θελε προκύψει
Πιάνω την πένα καθ' αργά
και σκύβω στην ψυχή μου
στήνω κουβέντα αμοναχή
κι ακούει το κορμί μου
Τι πέρασε τι διάβηκε
τι έμεινε κοντά μου
τι στάθηκε στο πλάι μου
και γίνηκε η χαρά μου
Οι λέξεις μοιάζουν με πουλιά
που αλαφροπετούνε
και κάνουν γέφυρα το νου
κοντά σου να βρεθούνε
Είναι φορές που χάνονται
στο βόρβορο της θλίψης
κι άλλες φορές απού γελούν
δίπλα μου όταν σκύψεις
Εγώ δεν είμαι ποιητής...

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!