Ειρήνη εστί

8.12.2014

 

 

 

ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ

Φόρεσα το πράσινο

της ελιάς

κάτω απ’ το στέμμα του ήλιου

περπάτησα

σ’ Ακροπόλεις και κάστρα ανάμεσα

να αγκαλιάσω ανθρώπους
ονειρεύτηκα

ήρεμες  θάλασσες

με ανεξίτηλα χρώματα

στης γης τον καμβά

την ελπίδα  της νίκης

ζώστηκα

και ύψωσα λάβαρο

τη ζωή χαρισάμενη
το σχήμα του φύλλου

ντύθηκα

στα βουνά των ανέμων

στους κάμπους

στα δάση ολόδροσα

ηχώ να χαρίσω

στις χαράδρες

μονάχη

μια χρυσή ανεμώνη

ψάλλει

την ειρήνη επί γης
και τη δύναμη της φωτιάς

στο κορμί μου φόρεσα

στα ποτάμια της ιστορίας

τον ρου να αλλάξω

να δώσω ορμή

στην παγκόσμια πηγή
ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

και ανθρωπιά ντύθηκα

παρηγοριά

στους κόρφους

των πονεμένων μανάδων

μετανάστες

στα σύνορα της ανάγκης

στις  αετοράχες ψηλά

μάτια υγρά

ψάχνουν μωρά
κάτω απ’ τον ίσκιο

μιας ανταριασμένης εκκλησιάς

ενός Δωρικού κιονόκρανου

μετώπες χρυσές

καμίνι θρήνων

και σπαραγμών

του πολέμου το πέπλο

το βλέπω στο χιόνι

ματώνει
δριμύ κρύο

τρίζουν τα δόντια στο φόβο

τα άστρα

ψάχνουν το φως τους

την ανατολή να στείλουν

στις μέρες
η Ανατολή φλέγεται

κι εκείνη του όπλου η κάνη

από Δυτικά

φυσάει μπαρούτι
ο χτύπος της καρδιάς ρολόι

ανασαίνει

νιώθει

διψάει

για Παρθενώνες

ανθρώπους αδέλφια

ζωή.

 

 

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

 

 

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Theofilos Giannopoulos

    Συγχαρητήρια Ποιήτριά μου, οι γραφες σου είναι πάντα γεμάτες τροφή για σκέψη!!  

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου