Εν ψυχρώ, της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Δημοσίευση: 22.02.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

tree_bw

Θαρρώ τις εικοστέσσερις

 της μέρας  ώρες

 άχαρες και πληθωρικές.

Τις έπνιξαν πρωτού χαράξει

 ανθρώπινες θελήσεις.

 

Μια γυναίκα ναρκωμένη

μάνα ήτανε να γίνει

και το έμβρυο

άσωτο έμεινε

μπροστά σε σύριγγα γιατρού.

 

Ένας αδύναμος

τινάχτηκε από πρέζα

δεν ήξερε για να θρηνήσει

τη δόση του

την τελευταία.

 

Στην πάνω γειτονιά

ο μπακάλης

σάπια πουλούσε

τα αγαθά.

Οι αρχές τον μάγκωσαν.

 

Ο αδερφός μου

μικρός και τολμηρός

βεγγαλικά

πετούσε τη Λαμπρή.

Για αυτά τον χάσαμε.

 

Και εγώ

τα λόγια μου κατάπια

γιατί

χίλιες φορές αθόρυβα

τον εαυτό μου δολοφόνησα.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

Εκφοβισμός

Εκφοβισμός

Δεν έχει ουδεμία αξία να γράψω ή να μιλήσω για όσα έχω περάσει.   Δεν έχω ανάγκη από βλέμματα λύπησης ή λόγια θαυμασμού.   Διατηρώ την ανθρωπιά, αλλά και την επιμονή μου. Αυτό μόνο αξίζει να εκμυστηρευτώ.   _ γράφει ο Νικόλαος...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Και εγώ

    τα λόγια μου κατάπια

    γιατί

    χίλιες φορές αθόρυβα

    τον εαυτό μου δολοφόνησα.

    Αληθινό και συγκλονιστικό!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Αυτο το ποίημα χαράζει όπως το διαβάζει κανείς.. Εχει έναν ρυθμό δυνατό…και ένα φινάλε που δείχνει γιατί συμβαίνουν όλα τελικά…γιατί τα αφήνουμε να συμβαίνουν…Πολύ ωραίο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου