tree_bw

Θαρρώ τις εικοστέσσερις

 της μέρας  ώρες

 άχαρες και πληθωρικές.

Τις έπνιξαν πρωτού χαράξει

 ανθρώπινες θελήσεις.

 

Μια γυναίκα ναρκωμένη

μάνα ήτανε να γίνει

και το έμβρυο

άσωτο έμεινε

μπροστά σε σύριγγα γιατρού.

 

Ένας αδύναμος

τινάχτηκε από πρέζα

δεν ήξερε για να θρηνήσει

τη δόση του

την τελευταία.

 

Στην πάνω γειτονιά

ο μπακάλης

σάπια πουλούσε

τα αγαθά.

Οι αρχές τον μάγκωσαν.

 

Ο αδερφός μου

μικρός και τολμηρός

βεγγαλικά

πετούσε τη Λαμπρή.

Για αυτά τον χάσαμε.

 

Και εγώ

τα λόγια μου κατάπια

γιατί

χίλιες φορές αθόρυβα

τον εαυτό μου δολοφόνησα.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!