Εν ψυχρώ, της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Δημοσίευση: 22.02.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

tree_bw

Θαρρώ τις εικοστέσσερις

 της μέρας  ώρες

 άχαρες και πληθωρικές.

Τις έπνιξαν πρωτού χαράξει

 ανθρώπινες θελήσεις.

 

Μια γυναίκα ναρκωμένη

μάνα ήτανε να γίνει

και το έμβρυο

άσωτο έμεινε

μπροστά σε σύριγγα γιατρού.

 

Ένας αδύναμος

τινάχτηκε από πρέζα

δεν ήξερε για να θρηνήσει

τη δόση του

την τελευταία.

 

Στην πάνω γειτονιά

ο μπακάλης

σάπια πουλούσε

τα αγαθά.

Οι αρχές τον μάγκωσαν.

 

Ο αδερφός μου

μικρός και τολμηρός

βεγγαλικά

πετούσε τη Λαμπρή.

Για αυτά τον χάσαμε.

 

Και εγώ

τα λόγια μου κατάπια

γιατί

χίλιες φορές αθόρυβα

τον εαυτό μου δολοφόνησα.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 24 – 25 Φεβρουαρίου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

Τα προβλήματα των άλλων

Τα προβλήματα των άλλων

Δεν την πληγώνει που μπήκε σε λεηλατημένο σπίτι, όταν επέστρεψε από την αρρώστια, την πληγώνει που οι κλέφτες προσκυνάνε τον χρυσό στα δαχτυλίδια. Δάκρυα χύνει για το ασήκωτο πένθος, όταν επέστρεψε από την αρρώστια · μέχρι που οι σταλαγμοί των δακρύων κίνησαν τα βουνά...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Και εγώ

    τα λόγια μου κατάπια

    γιατί

    χίλιες φορές αθόρυβα

    τον εαυτό μου δολοφόνησα.

    Αληθινό και συγκλονιστικό!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Αυτο το ποίημα χαράζει όπως το διαβάζει κανείς.. Εχει έναν ρυθμό δυνατό…και ένα φινάλε που δείχνει γιατί συμβαίνουν όλα τελικά…γιατί τα αφήνουμε να συμβαίνουν…Πολύ ωραίο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου