Εν ψυχρώ, της Αλεξάνδρας Στελλάκη

22.02.2016

tree_bw

Θαρρώ τις εικοστέσσερις

 της μέρας  ώρες

 άχαρες και πληθωρικές.

Τις έπνιξαν πρωτού χαράξει

 ανθρώπινες θελήσεις.

 

Μια γυναίκα ναρκωμένη

μάνα ήτανε να γίνει

και το έμβρυο

άσωτο έμεινε

μπροστά σε σύριγγα γιατρού.

 

Ένας αδύναμος

τινάχτηκε από πρέζα

δεν ήξερε για να θρηνήσει

τη δόση του

την τελευταία.

 

Στην πάνω γειτονιά

ο μπακάλης

σάπια πουλούσε

τα αγαθά.

Οι αρχές τον μάγκωσαν.

 

Ο αδερφός μου

μικρός και τολμηρός

βεγγαλικά

πετούσε τη Λαμπρή.

Για αυτά τον χάσαμε.

 

Και εγώ

τα λόγια μου κατάπια

γιατί

χίλιες φορές αθόρυβα

τον εαυτό μου δολοφόνησα.

 

_

γράφει η Αλεξάνδρα Στελλάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Και εγώ

    τα λόγια μου κατάπια

    γιατί

    χίλιες φορές αθόρυβα

    τον εαυτό μου δολοφόνησα.

    Αληθινό και συγκλονιστικό!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Αυτο το ποίημα χαράζει όπως το διαβάζει κανείς.. Εχει έναν ρυθμό δυνατό…και ένα φινάλε που δείχνει γιατί συμβαίνουν όλα τελικά…γιατί τα αφήνουμε να συμβαίνουν…Πολύ ωραίο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου