Select Page

Επικοινωνία, της Αθηνάς Μαραβέγια

Επικοινωνία, της Αθηνάς Μαραβέγια

 

Διανύει της έκτη δεκαετία της ζωής της. Κάθεται σε μια γωνιά, στην κυριολεξία, για να μην ενοχλεί. Σέβεται τα «θέλω» και τις ανάγκες των άλλων κι όμως…
Πού πήγε η «ικανότητά» της να μπορεί να επικοινωνεί με όλους; Τί έγινε; Γέρασε κι έχασε αυτό το χάρισμα; Μέχρι και με Ρωσσοεβραίο κωφό μπόρεσε να «επικοινωνήσει» όταν εργαζόταν. Από παιδί της άρεσε και της αρέσει να μπορεί να συνεννοείται με όλους τους ανθρώπους, από μωρά ημερών μέχρι παππούδια που πλησιάζουν τον αιώνα, από ανθρώπους που έχουν σώας τας φρένας, όπως λένε, μέχρι και ανοιακούς. Και τώρα αδυνατεί να επικοινωνήσει με αυτούς που αγαπά πολύ, που είναι κομμάτι του «είναι» της, κομμάτι της ύπαρξής της. Σαν να εκπέμπουν σε διαφορετικό μήκος, σαν να χάνονται στο δρόμο τα σήματα, οι λέξεις, τα συναισθήματα…
Η αλήθεια είναι πως είχε έναν μαγικό και μοναδικό τρόπο να εκμαιεύει το χαμόγελο ενός μωρού, το «μυστικό» αυτού που κάθεται κατάμονος στο παγκάκι, το χαμόγελο και το πρόβλημα μαζί του φίλου ή του γνωστού, ακόμα και του άγνωστου, το πιάσιμο εκείνο του χεριού, σαν να βλέπει κάποιον πολύ δικό του, ενός ανοιακού, την αγκαλιά των παιδιών με τα οποία συναναστρέφεται, άλλοτε βοηθώντας τα στα μαθήματα ή και στα πρώτα τους καρδιοχτύπια· στις ελεύθερες ώρες της, όταν ήταν νέα και πριν αποκτήσει δική της οικογένεια, βοηθούσε παιδιά του δημοτικού στη μελέτη και προετοιμασία για το σχολείο.
Τώρα έχει κλειστεί τώρα στο εαυτό της, τον μαστιγώνει, γιατί πιστεύει πως το λάθος είναι δικό της. Όσο κι αν προσπαθεί, καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει σημείο επαφής. Σαν να είναι μια ξένη ή ακόμα, εκείνη που τους έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό. Και δεν μιλά σε κανένα. Όλο αυτό το κρατά για τον εαυτό της. Δε θέλει να στενοχωρήσει κανένα. Δεν θέλει να γίνεται βάρος σε κανένα. Κι αν τύχει και συναντηθεί με κάποιον γνωστό ή φίλο ή και ξένο, φορά το πλατύ της χαμόγελο, που βγαίνει από τα σωθικά της, και ξεγελά και τον εαυτό της πως όλα είναι ρόδινα, όλα βαίνουν καλώς, όπως έλεγε παλιά… Και περιμένει σε μια ακρούλα, απόμερα, μέσα στο ίδιο της το σπίτι, να της κάνουν ένα νεύμα, να της ρίξουν ένα αγαπησιάρικο βλέμμα, για να απλώσει τα χέρια της, την ψυχή της, στα πόδια τους.
Κάθε που συνειδητοποιεί την απέραντη μοναξιά της, προστρέχει σ’ εκείνους που την αγάπησαν χωρίς αντάλλαγμα, που όμως δεν είναι πια μαζί της. Μιλά στις φωτογραφίες τους και ζητά τη συμβουλή και τη συμπαράστασή τους· άδικος κόπος και το ξέρει.
Πολλά τα προβλήματα, τόσο στον δικό της μικρόκοσμο, μα πιότερο στην οικουμένη ολάκερη. Κάτι οι πολιτικο - οικονομικές καταστάσεις, λίγο η ανασφάλεια και η ανεργία, να το χάσμα της επικοινωνίας. Όταν βλέπει γύρω τριγύρω τη δυστυχία και πλακώνεται η ψυχή της, πού να επικεντρωθεί στο γιατί την αρνούνται οι δικοί της άνθρωποι; Αφού δεν μπορεί ν’ αγκαλιάσει όλο τον κόσμο, όλα αυτά τα παιδιά που σφαγιάζονται, αφού δεν μπορεί να προστατέψει όλους αυτούς τους ανήμπορους, τί την νοιάζει αν την κοιτούν με «μισό μάτι»; Μπορεί να μην είχε και ποτέ αυτό το «χάρισμα» της επικοινωνίας και ήταν μια φούσκα που έσπασε στον δυνατό αέρα. Αχ και να μπορούσε να πατήσει ένα κουμπί, να συνετίσει όλους αυτούς τους «μεγάλους» που πλουτίζουν από τους πολέμους, τότε και μόνο τότε θα παραδεχόταν ότι μπορεί και να έχει το «χάρισμα»…

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Αυτό το κουμπί…που θέλουμε όλοι να πατήσουμε…να αποκτήσουμε εκείνες τις μαγικές ικανότητες…το “χάρισμα”… Ας μην κλεινόμαστε όμως…ας μη γεμίζουμε με τόσες ενοχές. Ας επιπλέει η ανθρωπιά…η αγάπη..η πίστη οτι όλο αυτό μπορούμε μαζί να το αλλάξουμε.. Αλλά κυρίως ας μη μένουμε μόνοι… Το ρούχο της μοναξιάς μπορούμε να το πετάξουμε… Καλή χρονιά εύχομαι με υγεία πάνω από όλα και αγάπη.

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Καλή χρονιά και σε σένα, Μάχη μου!!!
      Όσο επικοινωνούμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν υφίσταται το κοστούμι της μοναξιάς. Σ’ ευχαριστώ πολύ για την τοποθέτησή σου, αλλά αυτό το 60 και βάλε άτομο αποζητά και επιζητά την επικοινωνία και στο τέλος μπορεί και να το πετύχει!!!

      Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Αχ αυτό το κουμπί!!! Μας είπατε τόσο πολλά με την ιστορία σας Αθήνα… Να ‘στε πάντα καλά και καλή χρονιά!!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Καλή χρονιά και σε σένα Σοφία και σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!!!

      Απάντηση
  3. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ όμορφη ιστορία! Τόσα μηνύματα μαζεμένα…

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Έλενα, σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και σου εύχομαι καλή και δημιουργική χρονιά!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!