Ερειψίτοιχος τέχνη

24.05.2019

Την έλεγαν Λήθη. 
Ζούσε στοιχειωμένη στην ερειπωμένη σπηλιά της αλληγορίας. 
Είχε δίδυμη καρδιά. Τη μια γλυκά την κούρνιαζε στο στήθος 
στην άλλη του ερειψίτοιχου την τέχνη μάθαινε στα σκοτεινά.

Απ’ την ρωγμή κοιτούσε τα άδεια των πουλιών κλουβιά. 
Πώς το ’λεγες και γέλαγα; Ρωτούσε τη ζωή ψιθυριστά
σαν έβλεπε την κορμοστασιά έξω από τα τείχη να περνά.

Τις νυχτιές τα ναυάγιά της φορούσε στη λάσπη της να κοιμηθεί 
αγκαλιά με τον ηγιασμένο εαυτό της και τρεις γυρισμένο το κλειδί.
Κι εκείνος ο ξεφτισμένος φτωχοδιάβολος απ’ της κόλασης το άντρο
πέτρες διλήμματα και ύβρεις στα όνειρα τα ημιτέλευτα να της πετά.

Ένα νύχτωμα που σιγάνεψε η καρδιά κι έξω φύσαγε Θεός 
την αλυσωμένη σκίαση της μάζας έβγαλε απ’ το φωτερό 
ψαλίδισε την ψυχή και στου φεγγαριού τη ζεστασιά βγήκε.

Το διάβα πήρε για τον κήπο της Γεθσημανή να προσευχηθεί. 
Μα τον γενετήσιο ξένο εαυτό της στον βυσσινόκηπο συνάντησε 
να πορεύεται σε ευλογιές με συντρόπαιο ζωής τον ελεήμονα Θεό. 
Με έλεγαν … Λήθη.

γράφει η  Βίκυ Δρακουλαράκου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βίκυ Δρακουλαράκου

    Ευχαριστώ εκ βαθέων !!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου